Het incident deed zich zaterdag voor in de Gustaaf Callierlaan in Gent omstreeks 18.40 uur. Een man stond er met zijn wagen voor het rode licht. Toen hij niet onmiddellijk vertrok wanneer het groen werd, claxonneerde zijn achterligger. De 29-jarige bestuurder van de eerste wagen stapte uit en het kwam tot een schermutseling waarbij de 56-jarige bestuurder van het tweede voertuig een rake vuistslag in het gezicht kreeg.

In verschillende online kranten staat dit of een variatie hierop: “Toen hij niet onmiddellijk vertrok wanneer het groen werd, claxonneerde zijn achterligger.”

We hebben dus te maken met iemand (de achterligger) die nergens dringend naartoe moest (anders had hij al staan claxonneren toen het rood was om verder te kunnen rijden) maar iemand die van zijn toeterken gebruik maakt om een ander te kloten omdat die ander één seconde (of korter) te laat aanzet. Pure pesterij van mijnheer de toeteraar dus. Ikzelf heb het al een paar keer meegemaakt (wie niet) en vind zoiets super-mega-irritant, het haalt het bloed vanonder je nagels. Ik pleit niet goed wat de eerste bestuurder gedaan heeft maar ik begrijp wel zijn reactie. Wie is hier de agressor?

Want laten we wel wezen, te pas en te onpas met uw claxon toeteren of in dit geval omdat het niet snel genoeg vooruitgaat naar uw gedacht, dat is dan geen verkeersagressie? Heel erg voor de man die nu in het ziekenhuis ligt maar blijkbaar beseffen veel mensen nog steeds niet dat toeteren ook agressie uitlokt omdat het zo verdomd irritant is. Lawaai is ook terreur. Toeteren dient om een andere weggebruiker te wijzen op gevaar, niet omdat een ander die voor u staat niet snel genoeg oprot naar uw goesting.

Nog andere voorbeelden nodig? Bruiloften die met luid getoeter en minutenlang aangekondigd worden en door uw buurt rijden, iemand? De winnende hysterische supporters van een of ander suf voetbalclubje in Verwegistan? Leuk hé? Om maar te zwijgen over die mensen die op een rustige, warme zomeravond met de ramen wijdopen de hele straat ondertoeteren met hun: “We zijn er!” en een paar uur later de hele straat wakker maakt met hun al evenzeer enthousiast & debiel: “We zijn weg!”-getoeter. Héél leuk.

Het verkeersreglement is hierin zéér duidelijk:
“Geluidssignalen moeten zo kort mogelijk zijn. Zij zijn enkel toegelaten om een noodzakelijke waarschuwing te geven ten einde een ongeval te voorkomen en, buiten de bebouwde kommen, wanneer men een bestuurder die men wil inhalen moet waarschuwen.”
“Tussen het vallen van de avond en het aanbreken van de dag, behalve bij dreigend gevaar, moeten de geluidssignalen vervangen worden door het kortstondig en afwisselend aansteken van de grootlichten en de dimlichten.”

Punt uit. Zo’n reglement is er niet voor niets. Iedereen klaagt dat er geen regels meer gevolgd worden en dat de maatschappij daardoor aan het verzuren is omdat iedereen toch maar zijn goesting doet en alles aan zijn laars kan/moet lappen. Iedereen kent het wel het: “Waar-gaat-de-wereld-naartoe-als-we-ons-niet-aan-de-regels-houden”-gejammer? ‘t Is duidelijk: naar het ziekenhuis.

Welnu: mijnheer de toeteraar krijgt van mij een als hij (hopelijk snel) uit het ziekenhuis komt een fikse boete moest ik politierechter zijn. Moest hij zich aan het verkeersreglement gehouden hebben dan lag hij er nu niet in, tiens.

Ik heb het over het stuitende machogedrag dat zich dan voor mijn ogen afspeelt: voeten op de banken, afval dumpen, uitdagende opmerkingen maken en vooral: medereizigers terroriseren met luide muziek. Ikzelf spreek die gasten daar geregeld op aan.

De eikels zelf tot wie ik me richt roepen me dan kauwgomsjiekend toe, al dan niet met de middelvinger omhoog: Quoi?! of De quoi tu te mêles? maar voor de rest blijft het oorverdovend stil rond mij. In het beste geval zullen medereizigers me gelijk geven als de eikels eenmaal zijn uitgestapt. Nog nooit heb ik steun gekregen op het moment zelf. En dat begint me eigenlijk al evenzeer te storen.
Eigenlijk wil ik de volgende keer dat er iemand écht agressief wordt, ook iets zeggen. Op zijn minst wil ik de chauffeur steunen als die op een dreigende toon weer eens een hoop scheldwoorden naar zijn kop krijgt, want ik voel me laf als ik zwijg. Het zou leuk zijn te weten dat anderen je zullen bijspringen.

We gaan toch niet met zijn allen wegkijken als er nog eens een chauffeur belaagd wordt? Weet u nog hoe verontwaardigd we waren na de dood van Joe Van Holsbeeck, intussen alweer zes jaar geleden? We zijn toen met zijn allen opgestapt in een stille stoet, met een gevoel van ‘dit mag nooit meer gebeuren’.

Helemaal mee eens: het zou beginnen tijd worden om te stoppen met ons als lamme tamzakken te gedragen als we met zo’n ongepast gedrag geconfronteerd worden. Het is inderdaad maar al te gemakkelijk om achteraf op het internet te lopen huilen en te klagen en te zagen dat het allemaal moet ophouden en dat er meer blauw op straat moet komen – en alweer nutteloos witte ballonnen op te blazen als het alweer te laat is en dat het de schuld is van de politiek en klein pierke –maar-vooral-niet-van-ons.
Het is namelijk wél onze schuld als het openbaar vervoer na een zoveelste incident alwéér plat ligt als we iedere keer onze hoofden wegdraaien en doen alsof we niets gezien en gehoord hebben.
Het zou tijd worden dat we allemaal onze bek opentrekken als er alweer zo’n klootzakje van zijn theater maakt tegen een weerloze medewerker van het openbaar vervoer of als er iets aan de hand is.
Ik hou me alvast niet in, u bent gewaarschuwd.

Foto: Vincent Couckuyt

Opluchting en blije gezichtjes in sommige redacties zowat overal ten lande: eindelijk. Kassa! De foto’s van de dode kindjes konden niet snel genoeg op de voorpagina’s gezet worden en de buitengewone edities waren bij bosjes niet aan te slepen, het volk moest en zou dikke tranen wenen bij de speciaal voor hen gemaakte extra journaals met bijhorende persconferenties en dito gepalaver: alles moest het volk te weten komen: over het bouwjaar van de bus, de spanning van de banden en wat de preciese maaginhoud was van de chauffeur net voor hij tegen het stugge beton knalde en in rauwkost veranderde.

Daar sta je dan als ouder. Is je kind nog maar net gestorven en ben je nog helemaal verdoofd door het onverwachte, gruwelijke nieuws, pakken ze je kind voor een tweede keer af om het lijkje te laten opdraven in een mediacircus en goed-nieuws-show ter ere van het Belgische leger (ja, die C130’s kunnen dan toch in de lucht blijven), het Belgische volk (dat zàl en moèt rouwen, op hun kniëen moeten ze in bittere krokodillentranen, het zalige wentelen in zelfmedelijden en smart verheft tot Alpijnse hoogten), de bloeddorstige media die bijna klaarkwam bij de kijk- & verkoopcijfers: de beelden van de strak geregiseerde thuiskomst van de prachtige witte lijkkisten, mooi uitgestald in een gigantische vliegtuigloods van het fiere Belgisch leger, als waren ze als helden gestorven voor het vaderland (wat een schitterende PR voor het ABL, de legerleiding kraakt al een week champagneflessen aan de lopende band), en vooral niet vergeten: de hoogwaardigheidsbekleders die het fantastisch vonden om hun “menselijke kant” te kunnen laten zien nadat ze het land en het hardwerkende, en dus zoals kippen in een legbatterij gestresseerde volk (ocharme) eerst een dik jaar lang onbestuurbaar hadden achtergelaten in hun muffe vergaderkamertjes om het nadien meedogenloos als koele administrateurs te pluimen met draconische besparingen en belastingsverhogingen.

Die bus kwam er net op tijd! Hartverwarmend is het om te kijken naar andermans miserie, daar zijn we alweer mooi aan ontsnapt, alsof we al zelf niet hele dagen met blutsen en builen te maken hebben, mijnheer. Een show, niet voor de nabestaanden (wie geeft nu een moer om die lastige nabestaanden?) maar voor de naar sensatie zuchtende massa die er in een collectieve verdwazing maar niet genoeg van kan krijgen, als ordinaire kleverige ramptoeristen nu al dagenlang – en voor hoelang nog, staat aan te schuiven in dit kunstmatige weerzinwekkend opgepept tranendal? Het is ronduit degoutant.

Moest ik een kind hebben en het zou mijn kind geweest zijn, dan nam ik het zèlf mee terug all the way vanuit het verre onherbergzame Zwitserland met hun lugubere tunnels naar mijn “geliefde” vaderland, zouden ze met hun smerige poten en camera’s van mijn vlees en bloed moeten blijven en zouden ze me allemaal gerust moeten laten met –mijn- leed en –mijn- verdriet en de pot op kunnen met hun schijnheilig medeleven.

(*) De gasramp van Gellingen.

Lees nog eens.

Voorzien vertrek 16u30. Er staat een trein om 16u27 ver-trek-kens-klaar…
Dat – bestààt – niet! Onmogelijk! Jamais!

Huh, als ik door het raam aan de achterkant van mijn appartement kijk dan zie ik een enorme binnenplaats gemaakt door 3 aanpalende straten met 20% fletse binnentuintjes en voor de rest 80% vuilgrijze daken van garageboxen & barakken. En zo zijn er wel duizenden van soortgelijke binnenplaatsen in Gent (en in zowat alle steden in Vlaanderen).
Wil Bracke misschien eerst eens hiermee beginnen? De mensen wakker maken om hun 2e auto van de hand te doen hun brol op te kuisen die ze jaren in hun koterijen bewaren en hun spuuglelijke, grijze garageboxen om te vormen tot een mooie gemeenschappelijke tuin?
In de plaats van altijd maar te zitten te schijten op ‘t stad en wat ze allemaal zou moeten doen. Zo goedkoop populistisch ook: die roep naar meer groen in de stad. Want wie kan daar tegen zijn?
Hypocriete krotter.

“Ik was vijf jaar toen mijn vader overleed. Moeder stond er helemaal alleen voor, en dat met een nest van elf kinderen. We kenden geen armoede, maar er was altijd van alles te weinig. Moeder hamerde erin dat we hard moesten knokken voor de kost. Het hele gezin was gefocust op geld verdienen.”
Toon was geen hoogvlieger op school. Hij was bedeesd, voelde zich uitgesloten en miskend.
“Op mijn vijftiende zag ik het niet meer zitten en ik liep weg van huis. Ik belandde in Amsterdam, op dat moment hét centrum van de hippiebeweging. In het Vondelpark werd ik opgenomen in de familie van de potheads, de jongeren die hun dagen doorbrachten met blowen en high worden. Ik leefde van wat ik bedelend kreeg toegestopt.”

Thuis bleef Toon altijd welkom. “Wat ik ook uitstak, voor moeder bleef ik haar zoon voor wie de deur altijd openstond.”
Na een mislukte poging om leerling-goudsmid te worden vertrekt hij met vrienden en een hond, een kat en een papegaai, in een psychedelisch geschilderd VW-busje, richting Marokko. Er wordt geblowd bij het leven. Als het geld op is, verkopen ze hun busje. Per ezel wordt de terugreis naar België begonnen.
“In het Spaanse Malaga – ik ben net geen achttien – word ik opgepakt voor hasjbezit en opgesloten. Na de dood van Franco en de troonsbestijging van Juan Carlos wordt mij gratie verleend. Ik zat negen maanden vast.”

Terug bij moeder stort hij zich overmoedig in een verhaal van twaalf stielen en ongelukken: hij werkt onder meer als fabrieksarbeider, vrachtwagenchauffeur en uitbater van een frietkot. Zijn zoveelste zaak, dancing Fifty Five aan de Kuiperskaai in Gent, is eindelijk een schot in de roos. Al wie gezien wil worden in de stad en ver daarbuiten, maakt er grote sier. Mister ‘Fifty Five’ verdient geld als slijk. Maar Toon deelt ook: iedereen die wil werken kan bij hem aan de slag, hij geeft heel veel mensen kansen, keer op keer. Bovenin de zolder van de 55 lijkt het wel een beschutte werkplaats: met een drukkerij, herstelplaats, schilderkot… soms ook een slaap- en schuilplaats voor verwarde of gedumpte mensen.

Wanneer het stadsbestuur de intussen berucht geworden uitgaansbuurt met de grond gelijkmaakt voor een winkelcentrum, is het rijk van Toon uit. De laatste dancing op de Kuiperskaai gaat dicht en alle klanten die er ooit te gast waren breken de tent op sluitingsnacht letterlijk tot op de laatste steen af. “Ik ben dan maar een peepshow begonnen, want er moest geld worden verdiend.” Toon heeft geen ethische of morele bedenkingen bij zijn nieuwe handelsactiviteit. “Ik doe aan sociaal werk voor mensen die door omstandigheden geen normale seksuele beleving kennen. Daar is niks mis mee.”

Door zijn drugsverslaving heeft Toon het geestelijk en lichamelijk moeilijk. Vooraan de veertig drukt een hartaanval hem met de neus op de realiteit. Hij wordt angstig en depressief. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen hoogtes van intense activiteit en levensvreugde en laagtes van somberheid en doemdenken. Gelukkig zorgen psychotherapie en antidepressiva voor een gecontroleerd en volgehouden evenwicht. Toon is clean. De angst voor een nieuwe hartaanval bepaalt zodanig zijn denken en zijn dat hij besluit zich mentaal en fysiek te sterken door grenzen te verleggen. Hij reist naar het Russische Kamchatka, wereldbekend voor zijn krab in blik. Op een sneeuwscooter doorploegt hij de ondergesneeuwde vlaktes bij veertig graden onder nul.
“Een uitstekende therapie.”
Tijdens een van zijn reizen plukt hij een dakloos en gehandicapt tienermeisje van de straat. Hij koopt haar een rolstoel en installeert haar in een appartementje. Hij stuurt haar maandelijks geld genoeg om van te leven.

Intussen heeft hij in Thailand het eiland Koh Samui ontdekt. Na een moeizame weg met vele dramatische wendingen vestigt hij zich op het eiland. Hij vindt er de rust waarnaar hij zovele jaren op zoek was.
“Een plaats waar het goed en rustig leven is.” Zonder zijn militaire kakibroeken zou hij kunnen doorgaan voor een monnik uit een newage-orde. Zijn vetloze bovenlijf, niet door te sporten verkregen maar door zijn spartaanse levenswijze, drapeert hij minimalistisch in oosters textiel. Zijn kaalgeschoren kop, waarop in het midden het yin-en-yangsymbool is getatoeëerd, is even schrikken.
“Als iemand mij vraagt hoe het met mij gaat, buig ik nederig het hoofd, wijs op mijn tattoo en zeg: “Goed en slecht” glimlacht hij. “Het houdt mijn leven perfect in balans”.

Toon is een en al zen, een zoektocht naar zichzelf. Zijn broer runt zijn handel, want zelf werken wil hij niet meer.
“Ik ben erachter gekomen wat de zin van het leven is” filosofeert hij, “en dat is niet nog meer geld verdienen dan je nodig hebt voor eten, drinken en een dak boven het hoofd.”
“Ons leven heeft maar één doel: jezelf gelukkig maken. Het klinkt egoïstisch, maar dat is het niet. Pas als je zelf gelukkig bent, kun je ook anderen gelukkig maken. Waar ter wereld je je ook bevindt, het paradijs zit in je hoofd.”

Waar je nu ook bent lieve, zotte Toon, ik hoop dat je gelukkig bent. Vaart wel, rust zacht.

Antoon Vantomme 1954-2012. De burgerlijke plechtigheid en uitstrooiing vond plaats op domein van het crematorium “Westlede” te Lochristi. Toontje werd door een grote schare vrienden, familie en kennissen vaarwel gegroet op maandag 13 februari 2012.
Tekst: (lichtjes aangepast maar grootdeels) uit het boek “Glamour en glitter, geld en macht. Welkom in Medialand” door Guido Van Liefferinge – 2006.

In een land waar Electrabelbonzen, bankdirecteurs en Dexiabazen genieten van hun met-belastinggeld-betaalde-coctail, in een land waar het zware geschut de pijnpunten van justitie misbruikt om niet vervolgd te worden, in een land waar 1207 geïnterneerden zonder behandeling in de gevangenis zitten, in een land waar de georganiseerde overproductie regelrechte diefstal is van de volgende generaties, de jongeren én onze kinderen, in dit land dus geven we een gevangenisstraf aan iemand die weggegooid eten uit containers haalt.

U betaalt muffins in de Carrefour met valse geldbriefjes. U wordt betrapt op heterdaad, door de winkeleigenaar of de politie.
De rondzendbrief van parket Brussel is duidelijk. Valsmunterij : niet onmiddellijk verhoren. U mag naar huis.

U neemt een uur later de niet verkochte muffins die door het personeel werden weggegooid in de container op de parking. U riskeert zes maanden gevangenisstraf met uitstel. Zeg dat het openbaar ministerie van Gent het gevorderd heeft.

Open brief geschreven door Saskia Van Nieuwenhove: alhier! Meesterlijk.

De arme sloor moet nu overal te voet.

Via Michel.

“We reageren daarmee tegen de riante bonussen die aan toplui uitgekeerd werden”, motiveert schepen van Financiën Christophe Peeters de beslissing.

Proficiat! Eindelijk iemand die iets doet in plaats van het eeuwige gezeik erover.

Zo op het eerste zicht, toch?

Ah.
Zo dus. Een beetje zoals klikken op “I Like” op Facebook om symbolisch een goede zaak zogezegd vooruit te helpen en je daardoor ontzettend goed in je vel te voelen. “Earth Hour” is dus niets anders als een uur lang stijlvol de hypocriet kunnen uithangen en je geweten te verschonen.
En wat kan er dan? Wil me nu eens iemand zeggen wat “de wereld” nu méér kan nadat “de wereld” voor de zovéélste keer een totaal overbodig, overroepen en totaal geen zoden aan de dijk zettende, symbolische, sensidebiliserende actie heeft ondernomen?

Zoals de linkse oude zak Louis Tobback het deze vooravond in het gesproken dagblad op de radio zo mooi en treffend kon zeggen: “Als ze nu nog altijd niet weten, dan gaan ze het nooit weten!” Tobback maat, high five!

HEMA heeft ooit in Alabama (USA) een zwarte achter de toog gezet. In Nederland kan dit zonder problemen, toch?
Nadat de arme zwarte door het voltallige cliënteel bijna gelynched werd heeft de HEMA wijslijk besloten om geen zwarten meer in dienst te nemen in Alabama.

“Past niet bij de winkelcultuur van Alabama” stelde HEMA vast. Ook hier heeft HEMA zich moeten schikken naar de cultuur en de gewoontes van een land, zoals in een persmededeling stond.
“In Alabama is het klaarblijkelijk niet gebruikelijk een zwarte te zien in winkelketens, supermarkten en publieke functies’, gaat het verder. “Hema conformeert zich aan de gewoonten van een land. We kunnen Alabama, of één van de andere landen waarin Hema is gevestigd dan ook niet vergelijken met Nederland waar over het algemeen anders gekeken wordt naar een zwarte.”

En nu boycot iedereen de stoute xenofobe, racistische HEMA.

Tsk. Wie zijn de idioten in dit verhaal?

Als de wetgever zijn tijd verliest met het maken van betuttelende wetten in het genre: “Excuustruus in de raad van bestuur” en er niet op toeziet dat zijn topambtenaren overheidsgeld door deuren en vensters smijt, dan moet je die ambtenaren niet met de vinger wijzen.
Verdorie, in Koekelberg zijn plaats had ik er zelfs véél meer geld tegenaan gesmeten: het mag! Er is niets geregeld!
“Het Comité P, dat de politiediensten controleert, heeft geen formele onregelmatigheden vastgesteld in de zaak rond de topman van de federale politie”, lees ik in de krant.

Tsja, N-VA, zo kennen we ze alweer: de populistische toer opgaan, niet tot de kern van de zaak gaan en de jaloerse oude wijven ressentimenten van mensen misbruiken door een een zwart schaap aan te duiden die de ranzige boter mag fretten. Ik hou mijn hart vast voor als die pipo’s ooit het land gaan regeren.