Hugues

Een verhaaltje voor het slapengaan: een vrouw neemt postuum wraak op de top van een politieke partij X waar ze vroeger lid van was maar waar ze nu al een tijdje ruzie mee heeft. Ze weet dat ze gaat sterven maar wil, voor dat ze gaat, de mensen aan de top van partij X nog eens goed te grazen en bij hun ballen nemen.

Ze doet dat door op haar begrafenis groen licht en toestemming te geven aan de leider van de politieke partij Z, een oude vriend en schoolmakker, om over haar zijn elegie met veel drama en pathos te belijden en zo de top van de partij X te kakken te zetten. De top van partij X mocht zelfs niet aanwezig zijn op haar begrafenis om haar vriend, de leider van partij Z, ruim de baan te geven en door zijn belijdenis de harten van de mensen te winnen, meer nog: vooral de harten van de mensen van de politieke partij X af te nemen zodanig dat ze helemaal ondergescheten en met nog een handvol waardeloze medewerkers blijven zitten.

Voorwaar een duivels plan, een staaltje van meesterlijke manipulatie: het plan werkt. Partij X stroomt zowat leeg, op enkele diehards na, het is dan ook een begrafenis. De begrafenis waarop de leider van partij Z het startschot geeft van een verkiezingscampagne waar hij met zijn partij, alweer, een monsterscore zal halen.
Een megagigantische score dat zelfs de zevende macht het al ziet aankomen en eieren voor haar geld kiest. De mediaconcerns weten dat de leider van partij Z nogal Calimero-gevoelig is voor kritiek en besluiten wijselijk hun kritische commentaren, duiding en onafhankelijkheid op te geven in ruil voor het toekomstig behouden van de miljoenen overheidssteun. Laten we hierbij terloops opmerken dat “kritische commentaren, duiding…” al langer dan vandaag als eufemismen mogen beschouwd worden, men neemt best een buitenlandse krant ter hand om te weten wat er echt in het land (van die moedige, lieve, gestorven mevrouw) aan de hand is.

Als een – bijna binnenkort buitenlandse – nieuwszender toch wat kritische piepgeluidjes op de groteske vertoning die op de begrafenis van die lieve moedige vrouw werd gespeeld laat horen, is het hek van de dam en wordt deze nieuwszender door de leider van partij Z en de rest van de meeheulende media (die eieren kiest voor haar geld, weet u nog?) zowat op de brandstapel gesleept, gevierendeeld, geëxcommuniceerd, verketterd en het liefst van al werd een levenslang beroepsverbod aan alle medewerkers van die verduivelde zender opgelegd.
Aan het feestelijke startschot van de verkiezingscampagne mag niet getornd worden, geen stoorzenders, over ons – en dat van die lieve moedig mevrouw, lijk!

Ondertussen viert het volk vandaag feest en wel om een nog andere reden: ze hebben al sinds tijden geen regering meer. Blijkbaar vinden ze dat leuk. Straks worden er nog kindjes geboren die de hele tijd toen ze nog in mama’s buik zaten, regeringsloos waren, hoe erg!

Wat een raar verhaal hé, zo voor het slapengaan?

Slaapwel.

Trackback URI | Comments RSS