Hugues

De verkleutering van het gesproken dagblad op Radio 1 rukt verder op, steeds meer en meer moeten nieuwsitems worden opgeleukt met zogenaamd bijpassende achter- en voorgrondgeluidjes.
Bij het item (vandaag om 13 uur) over het overlijden van oud-premier Erbakan in Turkije betrapte ik mezelf erop dat ik zat te wachten op een fijn gemonteerde doodsreutel.

Ik ben geen makkelijke mens om mee samen te leven. Mijn almaar uitdijende waanzin en mijn negatieve denken zorgden de jongste tijd voor spanningen. Niet verwonderlijk dat Tania behoefte voelde aan een eigen plek. Ik neem het haar niet kwalijk dat ze niet langer zin heeft om tot twee uur ‘s nachts geterroriseerd te worden door filosofische beschouwingen over Schopenhauer. Ik mag mezelf al gelukkig prijzen dat ik ooit zo’n prachtvrouw heb gevonden. Eentje die het al meer dan achttien jaar met me uithoudt.

Enfin, en als je het interview met hem in Humo mag geloven een zelfverklaarde hardleerse misantroop tot in de kist – maar wel grààg beesten zien, hé jong, ho maar!

Ze kijken bij Gaia ook niet nauw op wie ze op die posters zetten precies, tsk…

Draagt geen dierenleed maar slaat liever zijn vrouw & kids bont en blauw dan bont te dragen, muh… Het gezin, de hoeksteen van de samenleving, ha!

Ja ‘t is hier kalm. Tegenwoordig smijt ik alles op Faecesboek. Bestaat er nog geen WordPress plugin die mijn worpen op FB automagisch op mijn blog kan doorkatapulteren? Zou handig zijn.

Zoals deze vandaag, bijvoorbeeld: “Hugues De Somere heeft nog geen afrekening van gas en ellentriek mogen ontvangen. Heb dan maar eens de eindfactuur van vorig jaar vergeleken met meterstanden nu. 30% meer gas verstookt (deze winter) & ellentriekverbruik = stabiel gebleven. Ik ben toch curieus naar m’n afrekening. Zie tot mijn afgrijzen dat de Belgische Staat zo maar eventjes 21% BTW heft op basisbehoeften. Gelegaliseerde dieverij, gangsters en volksverlakkerij, g*dv*rd*mm*.”

Een verhaaltje voor het slapengaan: een vrouw neemt postuum wraak op de top van een politieke partij X waar ze vroeger lid van was maar waar ze nu al een tijdje ruzie mee heeft. Ze weet dat ze gaat sterven maar wil, voor dat ze gaat, de mensen aan de top van partij X nog eens goed te grazen en bij hun ballen nemen.

Ze doet dat door op haar begrafenis groen licht en toestemming te geven aan de leider van de politieke partij Z, een oude vriend en schoolmakker, om over haar zijn elegie met veel drama en pathos te belijden en zo de top van de partij X te kakken te zetten. De top van partij X mocht zelfs niet aanwezig zijn op haar begrafenis om haar vriend, de leider van partij Z, ruim de baan te geven en door zijn belijdenis de harten van de mensen te winnen, meer nog: vooral de harten van de mensen van de politieke partij X af te nemen zodanig dat ze helemaal ondergescheten en met nog een handvol waardeloze medewerkers blijven zitten.

Voorwaar een duivels plan, een staaltje van meesterlijke manipulatie: het plan werkt. Partij X stroomt zowat leeg, op enkele diehards na, het is dan ook een begrafenis. De begrafenis waarop de leider van partij Z het startschot geeft van een verkiezingscampagne waar hij met zijn partij, alweer, een monsterscore zal halen.
Een megagigantische score dat zelfs de zevende macht het al ziet aankomen en eieren voor haar geld kiest. De mediaconcerns weten dat de leider van partij Z nogal Calimero-gevoelig is voor kritiek en besluiten wijselijk hun kritische commentaren, duiding en onafhankelijkheid op te geven in ruil voor het toekomstig behouden van de miljoenen overheidssteun. Laten we hierbij terloops opmerken dat “kritische commentaren, duiding…” al langer dan vandaag als eufemismen mogen beschouwd worden, men neemt best een buitenlandse krant ter hand om te weten wat er echt in het land (van die moedige, lieve, gestorven mevrouw) aan de hand is.

Als een – bijna binnenkort buitenlandse – nieuwszender toch wat kritische piepgeluidjes op de groteske vertoning die op de begrafenis van die lieve moedige vrouw werd gespeeld laat horen, is het hek van de dam en wordt deze nieuwszender door de leider van partij Z en de rest van de meeheulende media (die eieren kiest voor haar geld, weet u nog?) zowat op de brandstapel gesleept, gevierendeeld, geëxcommuniceerd, verketterd en het liefst van al werd een levenslang beroepsverbod aan alle medewerkers van die verduivelde zender opgelegd.
Aan het feestelijke startschot van de verkiezingscampagne mag niet getornd worden, geen stoorzenders, over ons – en dat van die lieve moedig mevrouw, lijk!

Ondertussen viert het volk vandaag feest en wel om een nog andere reden: ze hebben al sinds tijden geen regering meer. Blijkbaar vinden ze dat leuk. Straks worden er nog kindjes geboren die de hele tijd toen ze nog in mama’s buik zaten, regeringsloos waren, hoe erg!

Wat een raar verhaal hé, zo voor het slapengaan?

Slaapwel.

Uit Le Soir: “Bart De Wever ému aux larmes. C’est l’image politique que l’on retiendra des funérailles de Marie-Rose Morel.” Bart doet een Bertje.
Ik word ongemakkelijk van alle reacties in het genre: “Laat Marie-Rose nu in vrede rusten”, terwijl het mens bij leven een reactionaire rechtse trees en vleesgeworden opportuniste was die zonder schroom haar ziekte in alle mogelijke media lang & breed zat uit te smeren tot meerdere eer van de lees- en kijkcijfers. Ik heb nooit respect gehad voor Morel die met haar miserie in de boekjes zat te leuren, en dat blijft zo.
Niets is zwart-wit hoor ik zeggen, het zal wel: laten we vooral niet vergeten dat “onze” lieve, moedige Marie-Rose jarenlang aan de top stond van een partij die heel zwart-wit denkt over bepaalde mensen in onze samenleving. Een partij die mensen wil uitsluiten en te verstoten en uit het land te zetten, xenofobie ten top. Het is nu niet omdat Morel op het einde van haar leven (uit opportunisme) haar kar heeft gekeerd en als “martelares” is gestorven dat ik haar moeten eren als een heilige, omdat ze toevallig kinderen heeft moeten achterlaten en het daardoor goed staat om “genuanceerd” te denken. Dat is niet genuanceerd, integendeel. Dat is enggeestig.
Net zoals het Vlaams-nationalisme dat men ons langs alle kanten zit op te dringen.

De zogenaamde “zaak” Bracke heeft in heel haar opgekloptheid één ding gemeen met de pedofilieschandalen in dit land: iedereen wist wat er gebeurde maar niemand sprak erover.

Machtige foto’s. Meer hier en hier en hier…