Hugues

Maar vandaag ben ik van mening moeten veranderen want wat lees ik vandaag op de scheurkalender?

Draagt Nieuwjaarsmaand een sneeuwwit kleed,dan is de zomer zeker heet.

Ok, laat maar sneeuwen…

Ha, grappig. Klik hier.

Speciaal voor de sciencefictionfilm Avatar ontwierp de Amerikaanse taalkundige Paul Frommer het Na’vi, de taal die wordt gesproken door het buitenaardse volk in de film. Op de website http://www.learnnavi.org kunt u een Engelstalige Na’vi-taalgids downloaden, met daarin een korte beschrijving van de klankleer, de grammatica en de woordenschat. Interessant voor wie wat uitgekeken is op het Sindarijns van J.R.R. Tolkien en het Klingon uit de Star Trek-reeks.

Via: Taallink.

Oh, mensch… iedere keer bleiten alweer als ik dit hoor.

Seule devant ta glace
Tu te vois triste sans savoir pourquoi
Et tu ferais n’importe quoi
Pour ne pas être à ta place

Si tu t’appelles mélancolie
Si l’amour n’est plus qu’une habitude
Ne me raconte pas ta vie
Je la connais, ta solitude

Si tu t’appelles mélancolie
On est fait pour l’oublier ensemble
Les chiens perdus, les incompris
On les connaît, on leur ressemble

Et demain peut-être
Puisque tout peut arriver, n’importe où
Tu seras là, au rendez-vous
Et je saurai te reconnaître

Si tu t’appelles mélancolie
Si l’amour n’est plus qu’une habitude
Ne me raconte pas ta vie
Je la connais, ta solitude

Si tu t’appelles mélancolie
On est fait pour l’oublier ensemble
Les chiens perdus, les incompris
On les connaît, on leur ressemble

Ho man, die foto’s, die piano, die sax … Geweldig!

Lees verder »

Ik ban al ja-h-r-en op zoek naar de originele soundtrack van de film Mascara van Patrick Conrad. Ik val steeds op Lou Deprijck maar wat ik écht zoek is het nummer “Help Me Make It Through The Night” geschreven door Kris Kristofferson en gezongen door Romy Haag (and van Holme & Dolory).
“van Holme & Dolory”, is volgens mij een inside joke want niemand minder dan Lou Deprijck, denk ik. Anyhow, iemand een tip?

Ondertussen, de onvolprezen Lou Deprijck in Les Petites Rues De Singapour:

Mmm, vind ik zo leutig en mooi.

Erroll Garner trio plays Misty in the old BRT studio in Brussels, Belgium.

Er is nog een andere versie (er zijn er véél, maar je moet ze vinden…) die – niet beter, maar plezanter is. Het vorige (op de BRT/NIR) was een “opdracht”, steriel, koel. Je ziet zelfs de camera’s staan en dan tonen ze nog zijn handenspel niet (helemaal) en – vooral: zijn gezicht. Deze versie hieronder is zo leuk omdat hij op een gegeven moment begint te be-boppen en te improviseren en te kreunen (zowaar), hij geniet hier echt van zijn performance:

En dan, hij smijt zich zonder moeite op dat instrument. Beuken, dram, ram, vroem! Zo wijs! Kijk naar die handen, en zijn gezicht: alsof het niets is! Super! Ongelooflijk! Zo schoon. Ah, oefenen, alle dagen. Of gewoon: spelen.

S-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d-!

Oh dèmn, ik heb het alweer zwaar zitten zeg. Gelukkig is er Brel nog om me te troosten. Alhoewel, troosten?

Kijk, lees, dit stuk uit de tekst vind ik s-c-h-i-t-t-e-re-n-d.

Dans ma pipe je brûlerai
Mes souvenirs d’enfance
Mes rêves inachevés
Mes restes d’espérance
Et je ne garderai
Pour habiller mon âme
Que l’idée d’un rosier
Et qu’un prénom de femme

Als u naar de video heeft gekeken van op mijn vorige post (haha) dan heeft u op het einde, (-hahaha- sorry, maar het is zo) een scène gezien waarbij:
vrouwtje -man etc… in de trein etc..

*Kuch*
Ik heb dat dus al sinds maanden.

Ik kijk.
Hij kijkt.

En knappe gast. Ouch! Maar écht een QT-je! Niet te geloven!

Anyhow, we kijken niet meer, en dan dan, na vijf minuten zie ik toch langs mijn gesloten ogen (hand ervoor) dat hij toch wel zit te kijken zeker?

Hij moet eruit in Zuid, ik in Centraal, dus ik moet blijven zitten. Hij loopt langs me heen alsof ik lucht ben. Krrr…

Ooit, ga ik hem achterna.

(Niets te maken met “de liefde” van enkele postsjes van hiervoor, dit is nu wéér (al lang) iets anders.)

(Dèmn, zeg, jarenlang gebeurd er niets en dan in 1-e keer krijg je alles op uw dak… toemme zeg!)

En dan denk ik altijd aan op het einde van het liedje van Brel:

Et vous êtes passée. Demoiselle inconnue. À deux doigts d’être nue. Sous le lin qui dansait.

Ik val alweer in herhaling. (Tijd om die blog te stoppen, eigenlijk…)

Dat was toen ik in Glasgow woonde. Er was toen nog geen internet, telefoon was pokkeduur, ik zat daar met mijn school-Engels tussen allemaal Schotten (a wee drink fo a wee lassy!) en van mijn flatmate had ik een cd-speler te leen gekregen met cd’s, en (ondermeer) ééntje van Chris Rea.

Ik verging toen van de heimwee.

Ik heb het begin van deze cd wel zeker 1000 keer of meer opgezet, toen.

Luister goed naar het begin:

(Pas later, véél later begreep en vond ik de hele tekst ontzettend goed – en nog steeds (en méér en meer) : actueel.)

Oh, en ik was nog jonk toen, en mooi en al – en toen had ik na een week of twee al een inboorlingvriendje, en toen zijn we allebei handje-in-handje in het donker (wat wil je – de Schotten villen je levend als je zoiets laat zien, remember Oscar Wilde?) naar de net uitgekomen film Streets Of Philadelphia in de plaatselijke bios gaan kijken.

En van sindsdien moet ik altijd bleiten als ik Rea en Springsteen hoor…

Het is zelfs erger. We weten niet meer wat te doen.

‘t Is zeer lang geleden en ik kan het me zelfs niet echt meer voorstellen.

Maar is het normaal dat je niet meer kan slapen als je verliefd bent?
Ik ben hyperactief, kan me op niets concentreren, heb (ondanks alle miserie, maar daar ga ik nu niet op ingaan) over alles positieve gedachten … Nah.
En dat ik bijna niets meer eet?

Ik wil het alleen maar weten omdat ik zou willen weten of ik ziek ben ofzow… ?

De nieuwe banner hierboven is van Rabi Khan: The Kiss.
Alleen maar om het u het te laten weten… ik heb er wel wat moeten aan foefelen, enfin, soit…

Ooit, ooit. De liefde van mijn leven. In 2010, misschien?

Mag ik u bij deze eerste dag van het jaar 2010 een stukje Tchaikovsky aanbevelen?
Bij deze.
Prachtig!

Via: Rhapsody. (Nee, is niet dezelfde film… maar de muziek blijft even mooi.)