Hugues

Deze film stond al een tijdje opgenomen op mijn dvd-recorder en vermits ik toch niet kon slapen heb ik er zonet naar gekeken.
Op de laatste dag van 2009 zag ik de mooiste film van alle films die ik dit jaar gezien heb:
Das Leben der Anderen.
Voor een beschrijving en een samenvatting ben ik nu te moe en daarbij, vele anderen waren me reeds voor: lees méér hier.
Ik citeer uit de meest relevante. Uit movie2movie.nl:

Het historische onderwerp is, ook nu nog, zeer interessant. Illegale afluisterpraktijken in Amerika deden veel stof opwaaien en ook in Nederland ligt de veiligheidsdienst vaak onder vuur. Het blijft een in mysteriën gehulde authoriteit, die alleen kan functioneren door die geheimhouding. Wat ‘Das Leben der Anderen’ echter nog relevanter maakt, is de dubbele laag van het verhaal. Waar Alfred Hitchcock ooit met ‘Rear Window’ een spannende thriller en tegelijk een tijdloze metafoor maakte voor de bioscoopkijker als voyeur, zo lijkt ook Henckel von Donnersmarck met zijn film de kijker een spiegel te willen voorhouden. Zoals Stasi-agent Wiesler zich gaat identificeren met de mensen die hij afluistert, zo gaat ook de kijker zich met hen identificeren. Wiesler, zo geïnterpreteerd, is de bioscoopkijker: een lege huls die zich onzichtbaar als een parasiet aan ‘echte’ mensen koppelt om te genieten van hun geluk en vooral van hun ongeluk.

En vooral uit berlijn-blog.nl:

In november 1984 krijgt de gezagstrouwe Stasi-agent Wiesler de opdracht het leven van de succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman en zijn levensgezel Christa-Maria Sieland te schaduwen. Wiesler wordt geconfronteerd met de voor hem vreemde wereld van liefde, literatuur en het vrije denken, waardoor hij zich de nutteloosheid van zijn bestaan realiseert. Hoe meer hij in aanraking komt met deze nieuwe wereld, hoe groter het besef groeit dat de Stasi ook zijn eigen leven ernstig beperkt. (…) Voor iedereen die enige interesse heeft in de geschiedenis van Duitsland en Berlijn is dit een echte film die je moet zien. De film is verrassend en afwisselend en Duitslands beste acteurs spelen mee.

Een film die u moet gezien hebben! En ook: tranen met tuiten op het einde zeg, zo erg…

Kunt ge het u voorstellen? Ik lig nu al twee dagen in bed.
Ik kruip er nu terug in trouwens. Tsk… èrg.

*
*   *

Had een appartement in “Ost”, aan de Schönhauser Allee, en een badkamer zo groot als mijn woonkamer nu, met een bad waarin je kon zwemmen.
Wat we regelmatig ook deden (& de rest, mot ik niet vertellen zeker.)
Mathias was zot van me, ik niet van hem, ik vond hem wel leuk en ik ging hem af en toe opzoeken. Gewoon, als vriend. Maar wel tof, we hadden goede babbels met elkaar, met waardering en respect en alles. Een sort LAT-relatie, zeg maar. Verjaardagen vieren, zelfs samen naar de SO36 (alhoewel hij daar niet zo gek van was) – (maar vermits ik niet helemaal gek van hem was) , ging ik lekker toch en ook naar Café Moskau. Waar ik zot van was… (hij niet, als ex-ossie…)

We hadden het vooral over Schopenhauer, en Hegel en over OST und WEST, en een heleboel andere dingen (meestal over mannen) en toen moest ik weg uit Berlijn omdat ik mijn werk op de luchthaven (een twee-jaars contract) afgelopen was. En omdat alles in Berlijn toen met de dag duurder en duurder begon te worden (zo’n 6 jaar na de val van De Muur.)

Ondertussen.

Mattie.
Compleet verdwenen. Ik kan hem n-e-r-g-e-n-s terugvinden, de arme schat.
Toemme!
Een appartement in “Ost”, aan de Schönhauser Allee kost nu miljoenen.

Terwijl ik dit schrijf moet ik de hele tijd het zout van mijn wangen wegvegen.

Ah. (Weblogs? Of dagboeken?)

Ja-ha, ik heb erover geschreven maar er verder nooit over gehad. De SO36.

Waarom ik daar nu aan denk? Omdat ik daar 2 keer nieuwjaar heb mogen meemaken en dit de “ergste nieuwjaars” waren ooit. Mijn Mitbewohner had me gezegd (in ‘t Duits): “Doe op nieuwjaar alle ramen en deuren dicht want anders maak je wat mee.”

Mensch.

Eerst moet ik u wat over de SO36 vertellen (lees hier) … het was nog èrger dan de beschrijving op de Wiki.
Bowie of Iggie heb ik er nooit gezien maar wél Nina Hagen en waarschijnlijk een paar Duitse underground figures die daar nu zeer bekend zijn maar die ik nu niet ken.
Het leukste aan de tent was dat (in die tijd) homo’s en lesbo’s gewoon door elkaar liepen (lopen, liept, geliepen…? Enfin soit.) Dat was heel ongewoon in die tijd omdat er toen wel een soort van “segregatie” was (overal in Europa): de mannen bij de mannen en de wijven bij de wijven – zo hoorde het. Not in Berlin, however.
Ik bedoel. Soms was je helemaal zot van een gast en dat bleek toen een meisje te zijn, ik bedoel (nog eens) ze deden erom, ze zagen eruit – net zoals – zeer knappe – jongens. Weird.

Wat ook leuk was: je kwam binnen in een lange smalle gang en dan in een gigantische danszaal met langs één kant een soort tribune (waar iedereen je zat te “showen”) en aan de andere kant – de bar. En op het einde had je dan een piepkleine dansvloer. En daarachter een heleboel stoelen en zetels waarin het gefoefel geen naam had/heeft.

Anyhow, waarom ik dit schrijf. Op nieuwjaar liep (lopen, liept, geliepen…) de hele tent leeg en stonden ze allemaal op het plein aan de “Platz” waar de SO36 op uitkomt.
En inderdaad. Het was alsof ze de strijd om Stalingrad gingen herdoen.
Ieder (wc)-raam die nog openstond moest eraan geloven: vuurpijlen, bommen (maar écht knallen tot je oren ervan gingen piepen!), moord en doodslag. Op een gegeven moment kreeg ik zelfs zo’n vuurpijl gewoon in mijn oor – nicht so toll, darf ich sagen.

Trotzdem. Die Beste Zeit meines Lebens! (Bisher.)

Vandaag naar de bib geweest: bedankt, ik heb een heleboel leesvoer naar mijn huysje medegebracht.

Ondermeer las ik dat:

De Duitse filosoof Jürgen Habermas, die in zijn “Strukturwandel der Öffentlichkeit” betoogde dat cultuur zich emancipeerde van het hof naar de burger. Onderliggend aan die culturele transformatie veronderstelde Habermas de economische volwassenwording van de burger. Die ontwikkeling liep echter uit op de verandering van cultuur in een goed dat wordt geproduceerd en geconsumeerd (eerder al had Habermas geschreven over Kulturindustrie). Wat aanvankelijk leek op de dageraad van het publieke debat, de vrije en rationele discussie, de democratisering van cultuur, is in de visie van Habermas komen te verkeren in de eclips van oppervlakkig amusement en banaal consumentisme.

Euhm, heb ik van Harry Kunneman (jouw tip, waavoor dank) (Van theemutscultuur naar walkman-ego) en Umberto Eco (De Structuur van de Slechte Smaak.)

Anyhow, ik weet alweer wat te doen tussen nu en 4 januari….

En moest ik de Lotto winnen dan zat ik hele dagen in de bib…

P.S.: Oh ja, ook dit wou ik nog (eens) vertellen.

Noi tutti siamo esiliati, viventi entro le cornici di un strano quadro. Chi sa questo, vive da grande.
Gli altri sono insetti.

(We zijn allen bannelingen, levend binnen de lijsten van een vreemd schilderij. Wie dit weet, leeft groot. De overigen zijn insekten).

Leonardo da Vinci

Geschreven op 22 April, 2006:

In DS-Online. De vader van de vriend van Joe stelt vragen:

Welke is de gedragsimpact van de dolgedraaide ontwikkeling van steeds kleinere toestellen voor (tele)communicatie en vrije tijd ?”

Precies, toevallig las ik twee weken geleden een visionair sf-boekje geschreven in de jaren 50 uit de vorige eeuw waarin de auteur een wereld beschijft die helemaal verstikt in een frenetisch consumentisme aangewakkerd door meedogenloze reclamebedrijven die er de absolute macht hebben.

Written over 50 years ago, this book anticipated much of what is wrong in the world we now live in -including corporate imperialism, environmental degradation and the villification of conservationists, the replacement of humanity with two categories of people -those who sell and those who consume, the death of spiritual values and the total ascendancy of materialism.

Als we dan toch zoeken naar een ‘schuldige’ dan wijst mijn vinger zonder aarzeling naar de “Ogilvy’s” van vandaag die de mensen compleet zot aan het maken zijn. De laatste weken en maanden spendeerde bijvoorbeeld het telecombedrijf Base (maar ook Belgacom en andere) gigantische fortuinen om iedere dag – en iedere dag opnieuw, volledige pagina’s in de krant te kopen om hun waren aan de man te brengen.
Wat zeg ik: een bombardement is het, tot het target -de consument- in een ijzeren reclamewurggreep, wel moet capituleren.

Hoeveel keer heb ik me al te pletter geërgerd aan de iPod hype? Want als je niet meedoet dan hoor je er niet bij. Niet normaal, obsceen eigenlijk.

Advertisers are selective about the values and attitudes to be fostered and encouraged, promoting some while ignoring others. This selectivity gives the lie to the notion that advertising does no more than reflect the surrounding culture. For example, the absence from advertising of certain racial and ethnic groups in some multi-racial or multi-ethnic societies can help to create problems of image and identity, especially among those neglected, and the almost inevitable impression in commercial advertising that an abundance of possessions leads to happiness and fulfillment can be both misleading and frustrating.

Als je daarbij nog eens de schrijnende werkloosheid telt die er bestaat bij Brusselse jongeren (niet alleen in Brussel maar overal in de wereld) dan is dit een mix die onvermijdelijk ooit eens gaat ontploffen.
En dit is nog maar een begin.

We have all the time in the world
Just for love
Nothing more
Nothing less
Only love

Deze versie is véél beter als dit.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Luister eerst naar de piano die steeds aanwezig is en dan naar de sax. De sax die er af en toe in het begin eerst voorzichtig -bijna beschaamd, erbij komt kijken.
Om dan, dan op een geven moment volle gas te geven en zelfs het nummer een einde geeft waar je gewoon een orgasme van krijgt.
Ik zwijg dan nog over de stem van Etta James….

Embrace me, my sweet embraceable you
Embrace me, you irreplaceable you

Just one look at you
My heart grew tipsy in me
You and you alone
Bring out the gypsy in me

I love all the many charms about you
Above all, I want my arms about you

Don’t be a naughty baby

Come to mama, come to mama do
My sweet embraceable you

I love all the many charms about you
Above all, I want my arms about you

Don’t be a naughty baby
Come to mama, come to mama do
My sweet embraceable you

De merde van You Tube is dat na een tijd die links niet meer werken, dus bij deze een update van deze post:

Ik ben altijd een nachtmens geweest. Mijn uur om te gaan slapen ligt rond 4 – 5 uur.
Zelfs toen ik 12 jaar was moest mijn moeder dreigen met het licht uit te doen of zelfs de “plombs” uitdoen omdat ik nog zat te lezen, wat ik wél lekker verder deed omdat aan onze gevel toevallig toch wel een straatlamp hing zeker?

Anyhow, zolang ik stroom had, had ik een kleine platendraaier met daaraan verbonden een Sennheiser (alwéér) en viel ik in slaap met dit (de hele plaat) (meestal, soms niet…)

Het is nog geen scheet anders geworden, integendeel. Nu is er die klote internet…

Waar ik helemaal zot van werd en nog steeds ben, is deze track:

Dont talk of dust and roses
Or should we powder our noses?
Dont live for last years capers
Give me steel, give me steel, give me pulses unreal
Hell build a glass asylum
With just a hint of mayhem

Hell build a better whirlpool
Well be living from sin, then we can really begin
Please savior, saviour, show us
Hear me, Im graphically yours
Someone to claim us, someone to follow
Someone to shame us, some brave apollo
Someone to fool us, someone like you
We want you big brother, big brother
I know you think youre awful square
But you made everyone and youve been every where
Lord, Id take an overdose if you knew whats going down
Someone to claim us, someone to follow
Someone to shame us, some brave apollo
Someone to fool us, someone like you
Someone to claim us, someone to follow
Someone to shame us, some brave apollo
Someone to fool, someone like you

Someone to claim us, someone to follow
Someone to shame us, some brave apollo
Someone to fool, someone like you
We want you big brother

Meestal viel ik nadien in slaap (is ook het einde van de plaat…)

Oooh, dat is toch wel om het kot af te breken zeg!
Wil ik een document vanuit Word of Notepad uitprinten dan krijg ik alleen maar onleesbare tekst (“garbled text”, zoals ze zo mooi in het Ingles zeggen).
Als ik echter een webpagina of een html of htm pagina wil uitprinten dan loopt – print – alles prima.

Du-us. HP-printer drivers ge-herinstalleerd.
Ging niet.
Geen support voor 64-bit.

Ik, spinnijdig: naar de “slechte vrienden”. Is er toch wel een Torrentje te vinden (na een uur – langer- zoeken) die wél een soortement driver heeft voor dat probleem? Ha!
Alles werkt hier nu: no problemo.

Afwachten of dat morgen ook nog zo zal zijn (alhoewel, na 4 reboots deed het ding het nog, dus het zou wel moeten…)

Windows 7. Hertefretterij. Het heeft geen naam…

“Verbeteringen mijnheer, gemakkelijker mijnheer, gebruiksvriendelijker mijnheer, u gaat er gelukkig mee zijn mijnheer…”

Geldklopperij, ja! (En zo is het met a-l-l-e-s. En kan me daarin zo nijdig in maken, ouch!)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

*
*   *

wat ik mis
is die ene scheur
in het behang
waarachter ik kabouters vermoede

wat ik mis
is die krakende tree
boven de wc
die ik ’s avonds laat
zorgvuldig oversloeg

wat ik mis is die foto van brigitte bardot
bardot op de schoorsteen
met die grote
onbereikbare jongens

wat ik mis is de vliering
met het stoffige portret van de oude koningin
met een barst door haar gelaat
een koninklijke stroom
een oranje rivier
die ontstond in haar kruin
en verdween met een sierlijke meander
in haar boezem

wat ik mis
is dat gevoel
in mijn buik
als ik op school in de touwen klom
het snelste omlaag
omdat zo’n pijn aan mijn handen deed
maar zo fijn was voor dat naamloze ding

wat ik mis
is dat vriendje
die zo sterk was en groot
dat ik trots was
als ik een klap van hem kreeg

wat ik mis
is zonder het te weten
kind zijn

©opyrights: Herman Van Veen

Ik ben rond. Het heeft me twee weken gekost om W7 (WC?) te laten doen en te dwingen om me dingen te laten doen ZOALS IK HET WIL.
Gefiddel met regedit, uitsmijten van progs die ik niet wil heben, firewall en security-toestanden. Om maar niet te spreken over mijn progjes die lekker gingen op 32-bit maar het nu niet zagen zitten op 64-bit te draaien en daar een turnaround voor te vinden. (Ok, ik geef toe, sommige van die progs waren niet echt clean, zuiver of van “slechte vrienden” (torrents)).
Windows Defender heb ik er zelfs manueel moeten uitgooien (programfiles x 32 en 64, en uit de registry en alles) om bepaalde dingen te doen werken. Om ZOT van te worden!

Anyhow, waarover gaat het?

MS, maar ook andere firma’s maken dingen zgz. BETER. Opdat de mensen GELUKKIGER kunnen zijn.
Kus nu eens dik mijn kerstdinges.

GELUKKIG? Weet je wie dat was?
Mijn grootvader.

Die had een antenne op zijn dak en een bakje in de living.
Als hij naar de Vlaemsche TV wou kijken dan moest hij aan dan bakje op 1 draaien en dan ging die antenne daarboven zich naar Brussel richten.
Als hij naar Ingeland wou kijken dan duwde hij op nummerken 3 en de antenne ging naar London.
En voort van de rest waren er zo een stuk of twaalf posten.

En weet je wat? Die mens was ermee GELUKKIG!

Net zoals we dat nu zijn met onze 1952 posten + voetbal alle dagen op tv <— ironie, voor de stomme kloten die het alwéér niet zouden begrijpen.

Ik heb me voor “mijne kerst” een draadloze koptelefoon gekocht. Zo’n ding is machtig wijs! (Sennheiser.)

1. Heel raar, ik blijf zitten waar ik zit want ik denk dat die draad er nog is. Moet ik nog afleren
2. Na 22 uur kan ik strijken, koken, wassen … en gewoon door het huys rondlopen en dansen met muziek vollen bak zonder de buren te storen
3. Het ding heeft verschillende “modes”, op mode 3 of 4 hoor ik (sommige) telefoongesprekken
4. Ik ben nog niet gaan slapen. Wat de mensen allemaal tegen elkaar vertellen, ha! Te gek!
5. Sportstraatbewoners (en omgeving): ‘t Is maar dat je het weet.

Hier zaten we ons vroeger in de 55 zot mee te lachen, vooral als we de laatste klanten moesten buitenkrijgen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

De volledige tekst staat hier: http://ronelmo.blogspot.com/2005/04/life-is-full-of-contradictions.html

Alles komt van de YMO, Japonezen, trouwens
Met dank aan Serge.

Ik heb het écht wel wreed zitten, …denk ik.

Is het u dan ook nog niet opgevallen dat het véél gemakkelijker is om in de sneeuw prut te lopen dan op zo’n trottoir waar de sneeuw min of meer half vanaf is geveegd er in de plaats een plak ijs ligt waar je garantie overheen moet schuifelen +/met groot gevaar op botbreuken en/of erger?
Ik snap dat dus niet zo’n wetten…

Hihie, ik denk dat ik verliefd ben. Een beetje, Toch. Een beetje. Welja, helemaal.
En de andere ook blijkbaar. Hoop ik.
Zoiets. We moeten het nog bekijken hoe en wat en wanneer en zo. Maar ik ben verliefd.

Sinds…

lang geleden.

Ok, jullie gaan me uitlachen tot en met, maar ik vind dit s-u-p-e-r!

Klikkerdeklik: hier.

DE F*CKING MAX!

I’m gonna smile and say,
“i hope you’re feeling better,”
And close with love, the way that you do.
I’m gonna sit right down
And write myself a letter,
And make believe it came from you.