07 nov 2009
Het geval Yanina Wickmayer en Xavier Malisse
De schorsing van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse is symptomatisch voor de kleinzielige pesterijen en betutteling van burgers door de overheid in dit land. Niets kan hier nog, de minste initiatieven worden bedolven door duizenden regeltjes die worden nagekeken door kortzichtige ambtenaren die er een sadistich genoegen in scheppen om je kapot te maken zodra ze je op een minuscuul foutje tegen hun regels hebben kunnen betrappen.
We betalen ons blauw aan administraties die er alleen maar zijn om ons te controleren in plaats van ons te helpen, alle inititiatieven voor adminstratieve vereenvoudiging ten spijt. Geen wonder dat we hier in België massaal aan de slaappillen, pijnstillers, alcohol en de Prozac zitten en er meer halve neuroten als normale mensen op straat rondlopen. Maar, wat doe je eraan? *Zucht*
Tjah, we leven dan ook in een democratisch en vrij land hé ;-p
Het is echt zo ongelooflijk oneerlijk.
We hebben echt teveel ambtenaren die allemaal willen bewijzen dat ze werken. Onvoorstelbaar.
Verhuis dan.
Steun Yanina en Xavier en vervoeg de groep op facebook
Eyskens (als ik mij niet vergis) zei ooit “een land heeft de politiek dat het verdient” … zegt genoeg over de modale Belg zeker
Filip, dat mag heel stom klinken, maar dat is dus effectief iets wat ik overweeg. En het geval Wickmayer is de katalysator.
We zijn in dit land op het punt gekomen dat de regels belangrijker worden dan de reden waarom die regels er gekomen zijn. We zijn op het punt gekomen dat alle redelijkheid zoek is zodat het bijna niet meer werkbaar wordt. Ik word dagelijks met zo’n onnozele regels geconfronteerd, maar ik leefde nog met de hoop dat als het puntje bij paaltje kom, men toch de reden zou laten zegevieren. Niet dus.
Ik heb dinsdag zelf een heel belangrijke hoorzitting, een beroep tegen weer zo’n domme regeltjes die alle logica overschrijden. Het geval van Yanina heeft me nu echt zeer bang gemaakt. Lach me gerust uit. Maar als ik ook zo’n incompetente personen voor me heb dinsdag, dan mag ik het vergeten. En in dat geval emigreer ik effectief. Ik ben hoog opgeleid, werk keihard, maar ze moeten me wel de ruimte laten om te kunnen werken. Ik word redelijk emotioneel als ik dit hier allemaal neerschrijf, maar het zit me echt heel hoog. Ik wil niet in een land leven waar men iemand’s levenswerk afpakt omwille van een puur administratief akkefietje.
Ik stel voor dat Yanina en Xavier de wet tegen discriminatie “gebruiken”. Er is zeker wel een voorbeeld te vinden waar de Vlaamse sporters gediscrimineerd worden ten opzichte van andere sporters in deze. Denk maar aan het toepassen van deze regels in Wallonië, of het toepassen in andere landen vanaf een bepaalde ranking.
Ons landje stikt van de wetten zoals hierboven beschreven, en de discriminatie wet wordt “gebruikt” om allerlei andere uitspraken ongedaan te maken. Denk maar aan het rookverbod en de vrijspraak van hij die de asbakken liet staan en roken verder toeliet terwijl de tabakswet wel degelijk bedoeld is voor de gezondheid van de niet rokers.
Dus waarom zou de discriminatiewet niet gebruikt kunnen worden om deze uitspraak teniet te doen of eventueel de straf op te schorten?
Om eerlijk te zijn is zowel deze post als de reactie naast de kwestie: “awoe, de rechter. awoe, de ambtenaren”!… Het systeem is internationaal en dus in het Belgische recht overgenomen en het wordt hier verder afgedwongen. Het is niet nieuw en helemaal niet moeilijk te gebruiken want vergelijkbaar met een agenda. Zelfs voor een sporter moet dit lukken. Als dit te streng is (lijkt?) dan moet men de wet veranderen binnen de internationale regelgeving en niet populistisch meehuilen met de wolven in het bos. Dura lex sed lex!
Koen, het klopt niet helemaal wat je zegt. De Vlaamse regels zijn strenger. Normaalgezien moet enkel de top 50 die whereabouts invullen, enkel in Vlaanderen is dit uitgebreid naar alle spelers. Het is een nieuwe regel en ze hebben besloten Yanina daarvan op de hoogte te brengen via aangetekend schrijven, terwijl ze in ‘t buitenland zat. Ze heeft die brieven dus nooit gekregen. Ze was van die regels gewoonweg niet op de hoogte. En de andere speelsters rond haar moesten die zaken allemaal niet invullen. Ze heeft het pas vernomen van andere Vlaamse spelers. Ze heeft zelf moeten googlen om het dopingagentschap hier in Vlaanderen te vinden. Ze heeft gemaild en dan voor het eerst een paswoord gekregen. Dan zijn er nog problemen geweest met dat paswoord. Van zodra ze goed wist hoe het moest ingevuld worden, heeft ze geen enkele keer meer gemist. Maar tegen dan was het al te laat.
Medunkt dat er verzachtende omstandigheden genoeg zijn. Maar nee, dat tribunaal wou per sé een voorbeeld stellen in hun allereerste zaak.
Komt daar nog bij dat er hier geen mogelijkheid bestaat tot beroep, weerom een unicum.
Woonde Yanina gelijk waar elders, zelfs in Wallonië of zo, dan zat ze nu niet in de problemen.
Tja, het systeem van de whereabouts op zich streeft een nobel doel na, het dopingvrij houden van de sport. Dat mag je nooit uit het oog verliezen.
Maar het is veel te bureaucratisch. Te veel papier, te veel rompslomp.
Zoals de meeste reglementering van de Vlaamse overheid, die berucht is om haar regelneverij en haar bureaucratische procedures.
Ok, misschien is Vlaanderen strenger maar dat is voor een heleboel regelgeving het geval. Ook in Europees verband zijn er genoeg zaken die worden opgelegd maar waar wij nog een schepje bovenop doen. Dat is dus geen argument op zich.
Dat ze de brieven niet heeft gekregen al evenmin: bij een aangetekende zending (u weet wel de dingen die we ook krijgen van de huisbaas, de werkgever etc) zal de postbode ALTIJD een bericht achterlaten. Ook al is de zending inmiddels niet meer op de post dan nog heb je iets dat traceerbaar is. Dat ze van de regels niet op de hoogte was daar zakt mijn broek van af; domheid is al helemaal geen argument! Wie in die sector niet op de hoogte is kan beter een ander beroep zoeken.
Dat het systeem te moeilijk zou zijn of dat ze moest googlen voor een mailadres etc. Tsja, dat is gewoon te gek voor woorden. Noemen die mensen zich professioneel?
Misschien moet men eens de zwijplicht en het beroepsgeheim van het tribunaal opheffen. Kwestie van ook eens hun zijde van het verhaal te horen. Nu is het allemaal één klokje en *uiteraard* hebben we niets gedaan mijnheer. Misschien wou men inderdaad een voorbeeld stellen, kwestie van de puntjes op de i te zetten. Voor iedereen. Ik denk dat de controleurs al genoeg trucjes kennen.
Kijk, er zijn fouten gebeurd, langs beide kanten. ‘t Feit blijft dat de strafmaat totaal niet in verhouding staat tot de fout.
Je kan mensen toch ook op andere manieren straffen?
‘t Is puur regelneverij, letter van de wet, mensenlijkheid nul!
————-
bij een aangetekende zending (u weet wel de dingen die we ook krijgen van de huisbaas, de werkgever etc) zal de postbode ALTIJD een bericht achterlaten.
————-
inderdaad. Je krijgt een bericht dat uw zending tot een bepaalde datum af te halen is op het postkantoor. Als je voor maanden aan het stuk in’t buitenland zit, dan zie je ook dat bericht veel te laat. Tegen dat je dat bericht ziet, ligt die zending al lang niet meer op het postkantoor maar is die terug gestuurd. Wickmayer verklaarde dan ook niet te begrijpen dat men niet reageerde als die verzendingen terugkwamen, dan hadden ze toch moeten weten dat ze die nooit gekregen had?
U noemt ze niet professioneel omdat ze niet op de hoogte was, maar hoe had ze dan het moeten weten? Leest u iedere dag het staatsblad? Letter van de wet had ze het moeten weten. Daarin is ze fout. Voilà, hierbij het einde van uw carrière als straf! Hoera!
Vergeet niet, in het begin van het jaar stond ze nog zeer leeg gerangschikt, speelde ze kleine tornooitjes, was ze nog lang geen tennister die zich professionele begeleiding kon veroorloven.
U bent blijkbaar een van die gelukzakken die nog nooit met ons fantastische bureaucratie in contact is gekomen. Ik hoop voor u dat het zo blijft. Maar ik moet nog het eerste decreet tegenkomen dat direct van de eerste dag dat ze in werking is, goed kan toegepast worden. Meestal weten zelfs de verantwoordelijken maar half hoe het ineen zit.
Die idiote dooddoeners in discussies ook altijd, genre: “Dura lex sed lex.” Ben nu een film op ZDF aan het bekijken, in het vroegere DDR mocht je jarenlang een bepaalde muur niet oversteken en als je dat toch wou proberen dan werd je doodgeschoten —> “Hajaa, dura lex sed lex, hé”…
Huug maat, met een dergelijke vergelijking als die van de DDR maak je je zelf belachelijk. Ik heb er nog een paar “en in China wordt je ter dood veroordeeld” “en daar krijg je stokslagen”. Als je dergelijke zaken gaat vergelijken dan is het wel totaal van de pot gerukt. Maar bon, ik geef het dus op, ik ben het moe om in de reactie op een reactie gewoon hetzelfde te lezen.
Wat is hier nu zo belachelijk aan? De DDR was een staatsvorm met een nomenclatura die mensen onder de knoet hield door verregaande regelneverij, overtreding van de regels werd tot in het absurde zwaar aangepakt, ik zie niet zo erg veel verschil eigenlijk.
Gisteren hoorde ik op de radio (radio1) dat indien onze veroordeelde tennisatleten Britse onderdanen geweest waren of waar dan ook buiten Vlaanderen (zelfs gewoon maar in het Waals landsgedeelte zouden gewoond hebben), er dan geen vuiltje aan de lucht ging geweest zijn. En dan hoor je Vlaams minister van sport Muyters (niet toevallig NVA) verklaren dat onze Belgische atleten niet zo emotioneel moeten reageren, het betreft immers een Vlaamse bevoegdheid waar niet aan te tornen valt. Ik zou zeggen, verhuis als Belgisch atleet zo snel als mogelijk naar een Waalse gemeente waar ze je met open armen zullen ontvangen en veeg je voeten aan die Vlaamse schorsing.
We Vragen beter een herfederalisering van de materie sport, laten we regionalistische politici boycotten in het stemhokje. Vroeger was er één ministerie van sport die er was voor alle Belgen. Nu hebben we in België voor ieder gewest en gemeenschap een apart ministerie, het werkingsbudget voor sport gaat dan ook niet meer zozeer naar de sport zelf maar wordt eerst afgeroomd door alle verschillende ministeries met hun ministers en kabinetten met hun respectievelijke infrastructuur. Resultaat , 4 x meer kosten en een almaar slechter bestuur…