Hugues

Eigenlijk wel een wijs nummer:

Uit DS-Online:

Vlaams minister van Media Ingrid Lieten (SP.A) loopt warm van ingehouden woede. In de nieuwe, negenkoppige jury van De Slimste Mens zetelt amper één vrouw – Sien Eggers – en dat zint haar duidelijk niet.

Uit de reacties:

- Hopelijk bekijkt ze eerdaags geen aflevering van de smurfen. Die hebben slechts één smurfin op hoeveel mannelijke smurfen? Dat gaat een hele klus zijn om al die afleveringen te hertekenen…
- Als ze uw bericht leest zal ze misschien eisen dat Vlaanderen de smurfen boycot!

Waar vinden ze toch altijd die Ministers Van Media die zich binnen de kortste keer als ze aan de macht zijn, zich onsterfelijk belachelijk maken? Iedere keer opnieuw. En dat mens heeft hogere studies gedaan en alles, dus niet helemaal achterlijk dacht ik zo. ‘t Is erg…

Lees verder »

Hoera, dat maakt zo’n 120 pakjes minder of pakweg 600 euro die inzapocket gebleven is. Gisteren ben ik naar de bank geweest om er een langetermijnspaarrekening te openen en stort ik vanaf nu mijn niet-opgepafte geld erop zo heb ik de Belgische fiscus twee keer liggen, nèm! (Allezja, ‘t is maar een gedacht, uiteindelijk worden we toch langs alle openingen gepakt dat het niet mooi is – maar ik dwaal af…) Ik kan nu maar doodgaan op mijn 64e, door op de dag voor mijn 65e verjaardag onder een tram te lopen, je zal zien…

Anyhow, dat stoppen met roken ging eigenlijk nogal vlot: van de ene dag op de andere gewoon stoppen met sigaretten kopen en de rest gaat vanzelf. Verder niets. Euhja, tochwel: de eerste twee maanden heb ik af en toe een nicotinekauwgum genomen tot ik er geen zin meer in had, de doos met een laatste strip gom ligt ergens al een tijd onaangeroerd in een keukenkast. Mij lijkt het de beste manier om te stoppen: radicaal, boem, schluss, fini.

En nu maar hopen dat ik het vol ga houden want een ferm zware uithoudingstest staat voor de deur, nu zaterdag. Nu zaterdag is het namelijk “Dancing 55 Revisited” in de Make Up Club aan de Ketelvest en vermits ik er jaren geleden nog barman, garçon, dj, buitenwipper en madame-pipi geweest ben (en glazenophaler en afwasser – je moest allround zijn in de “fifty”) kan ik niet anders dan daar naartoe te gaan – noblesse oblige *ahèum*.
t’ Is raar: ik die, toen ik nog vrolijk rondpaffend door het leven ging, de mensen die voor een rookverbod in de horeca waren of zich zwaar laatdunkend, zelfs een beetje minachtend, kleinerend en geringschattend over rokers uitlieten ongelooflijk zelfingenomen oude zeurpieten en miezerige chagrijnen heb gevonden, ben er nu zelf één geworden – ik bedoel, ik begrijp het nu he-le-maal. (<--- Over de links: koest jongens, 't is maar een graptjen.)
Brrr… It’s gonna be tough, puf, puf. Enfin, we gaan zien. Desnoods paf ik één pakje en stop ik terug nadien?

Nee, niet doen…

Ik, gewoon in de keuken. Ik zat aan de keukentafel met de krant en toen ik opkeek naar mijn digitaal weerstation dat elk uur naar het DCF77 radiosignaal uit Frankfurt zoekt, was het net 03:00 uur geworden.
Ik dacht: “OK, nu kan het op ieder moment gebeuren!” Pas om 03:03 veranderde de aanduiding in 02:03 en natuurlijk juist op het ogenblik dat ik niet meer aan het kijken was, van een teleurstelling gesproken! Nu moet ik alweer een jaar wachten om dit magisch moment nogmaals mee te maken. De DAB-klokradio in de badkamer had er meer last mee, die was van slag tot 06:25 deze morgen terwijl het eigenlijk al veel later was (wat dacht u?), ik heb het ding moeten aan- en uitzetten opdat het terug de correcte tijd zou aangeven.

Anyhow, hoe deed u hét? Met de hand of radiobestuurd?
Of heeft u voor het slapengaan de daad gesteld? Of zat u op café/ in een dancing/ bij uw lief/ en heeft u op hét moment de klok een uur terug gezet? Of heeft u pas vandaag bij het ontwaken nog een uur eraf gedaan? Of wacht u tot deze avond om het opgespaarde uur alsnog op het laatste moment te spenderen?

Of bent u het gewoon helemaal vergeten?

Maar hoe slecht het ook is, ik verkies de idiote stommiteiten van de bende van Microsoft boven de enge zelfzekerheid van de gemiddelde Mac-evangelist. De grinnikende eikels in het videofilmpje van Windows zijn ten minste nog fictief, terwijl de griezelige gekloonde Mac-monniken echt overal opduiken, over je schouders meekijken in hun grijze pulls, geamuseerd gniffelend over je hopeloos inferieure besturingssysteem, in de wetenschap dat zij zo veel beter zijn dan jij, want zij gebruiken Mac OS X v10.6 Snow Leopard.

Snow Leopard, waar halen ze het…

Crisis! Welke crisis? Reizen was nog nooit zo spotgoedkoop dus daarom zit ik hier voor mijn pc de tijd te doden tot het 03.00 uur is geworden, al wanneer er een taxi voor mijn deur zou moeten staan met een mijnheer/madame erin die zo vriendelijk is om me naar de luchthaven te rijden, weliswaar tegen vergoeding van ener som gelds maar het blijft nog steeds goedkoper dan er zelf heen te rijden en me blauw te betalen aan een parkeerretributie, ha!

Waarom ik zo “raar” schrijf? Ik ben al wakker van 7 uur deze morgen (gisteren, dus) en normaalgezien zou ik nu moeten slapen, edoch: het idee dat ik om 22 uur in mijn bed zou kruipen om dan 4 uur later op te staan stond me helemaal niet aan dus ga ik eens een nachtje doorsteken zoals in de goede oude tijd toen ik nog jonk & mooi was en de wijven & jongens met bosjes tegelijk voor mijn charmes in zwijm vielen, en in mijn bedden (ja, ik had toen meer dan één bed in huis om die allemaal op te vangen, en sofa’s, sofa’s..! Op een dag heb ik een ticketautomaat moeten installeren zoals bij de beenhouwer, okey, ik dwaal af.)

Ijl in mijn hoofd, nu al. Wegens slaapgebrek. Ik ben ondertussen aan een “respectabele” maar ontzettend beu-e leeftijd gekomen, zo verschrikkelijk beu dat ik moest stoppen met drinken, roken en uitzitten tot kot in de nacht. Al het voorgaande is alleen maar goed om me ziek te maken waar ik vroeger vrolijk van werd, olé. Hoe ouder, hoe minder je mag in je leven – het zou eigenlijk omgekeerd moeten zijn. Krijg ik minder als 8 uur slaap dan voel ik me slecht: hoofdpijn, spierpijn, mottig rondlopen en zelfs het continue gevoel dat mijn maag zo groot is als een muntstuk en ik moet overgeven, ‘t is erg. Oud worden bedoel ik. Eergisteren trouwens mijn eerste grijs schaamhaar ontdekt, zo ergens links helemaal bovenop mijn reproductieapparaat, ze stonden met twee vrolijk naar me te zwaaien, de haartjes – ik wou ze uitrukken maar dat is nogal een pijnlijke affaire dus heb ik het voorlopig maar zo gelaten, ja inderdaad mannen zijn watjes, vrouwen halen meteen het mes boven in zo’n geval – maar ik dwaal af (alweer).

Bon, ondertussen is het 01.14 geworden, mmm, schiet niet erg op, nog drie kwartier en dan kruip ik onder de douche, eet nog wat en ga ik op mijn gemak beneden staan wachten, alhoewel – het is koud buiten, brrr… het is nu niet de moment om een verkoudheid of erger op te doen, misschien blijf ik maar beter binnen wachten op de bel. Zo, nog eventjes checken of ik genoeg ondergoed mee heb. En zakdoeken. En kousen… Sleutels bij de buurvrouw, planten water geven…

Waar ik naartoe ga? Zie de foto hierboven, het tweede hotel van links. Gisteren was het er 29 graden. Mmm, daar wil ik wel een nachtje voor doorsteken…

Ook toevallig. Ik was gisteren in de bibliotheek en al de boeken op mijn verlanglijstje waren uitgeleend, pech! Dus ben ik maar de boekenkasten gaan afschuimen om te beginnen bij fictie, bij de “A” – enzovoort…
Bij de “B” van Brusselmans moest ik lachen. Nu moet u weten dat ik altijd al het schijt heb gehad aan de woordendiarree van Brusselmans, verschillende pogingen om in verschillende boeken van zijn hand langer dan 10 pagina’s verder te geraken heb ik steeds moeten opgeven (behalve: “Ex-drummer”, dat ging nog nét maar ik heb mezelf moeten dwingen om tot het einde door te lezen), ik heb het dan al jaren opgegeven om nog langer iets van hem te lezen – wegens: te saai en steeds dezelfde zever. Ik versta dan ook niet waarom die man nog aan de bak komt, zoals Netsensei het zegt: “Ach, ik denk dat het zo’n schrijver is waar je helemaal voor of tegen bent.” Dat zal het zijn, ja.
Of zoals het vandaag in de krant staat:

Brusselmans illustreert echter zo treffend en frequent de stelling dat een kunstenaar in wezen telkens opnieuw hetzelfde werk maakt, dat zelfs bij de opsomming van de belangrijkste afwezigen op de tip- of toplijst van deze of gene literaire prijs, zijn naam niet meer wordt genoemd.
Zelfs voor iemand die zich van commentaar op zijn schrijverij niets zegt aan te trekken, is dat een spijtige vaststelling. Aan de ene kant zit hij met een publiek dat hem op tv telkens weer hetzelfde kunstje wil zien doen. Aan de andere kant vragen literaire critici hem of hij misschien eens niet wat anders kan schrijven (wat hij trouwens al geprobeerd heeft).
Daartussen zit wel nog een publiek van tienduizenden lezers die zijn tragi-komische kroniek van ons zinneloze zeilen blijven kopen. Maar verkoopcijfers blijven ook niet boeien. Hopelijk hebben ze dat bij de uitgeverij ook begrepen.

Waarom moest ik nu lachen in de bib? Welnu, van de meeste schrijvers staan er hooguit twee tot drie boeken in het rek, van Brusselmans staat een hele plank vol. Ik heb zitten tellen: 32 verschillende titels en één dubbel; 33 boeken die ongelezen liggen te verstoffen aan de Zuid.

Zelfs dààr leest niemand Brusselmans. Bedankt voor uw wáándacht.

Naar aanleiding van het artikel “De dagen van de conventionele energie zijn geteld” in de FET van vorig weekend:

Het feit dat de monumentale hoeveelheden geld die er al van Staatswege in zowel de fossiele energiecentrales als in het fenomeen kernenergie is gestoken, en dat dat geld nooit door die sectoren aan de samenleving terugbetaald zal gaan worden, geeft volgens Hermann Scheer al zo’n extreme achterstand voor de nieuwe hernieuwbare energiebronnen, dat het een volslagen illusie is om te suggereren dat “fossiel/nucleair” ooit op een “level playing field” in een volledig geliberaliseerde, compleet drempelloze energiemarkt zullen komen.
Ergo: fundamentele ongelijkheid van uitgangspositie blijft voortduren, en “hernieuwbare” energie kan daarom nooit op basis van “eenzijdige marktprincipes” met de bestaande fossiele of nucleaire centrales vergeleken worden omdat appels niet met peren zijn te vergelijken.

Jammer dat Magnette op de payroll staat bij Suez anders was dit wel een goede basis om over te onderhandelen.

Gisteren schreef ik een postje over het schilderen van mijn gietijzeren chauffage in de woonkamer en daarop kreeg ik een reactie van Jean Marie:

Ik heb wel een bewonderend oog voor uwen Julius (bijna) César, of is het Augustus op het einde van uwen radiateur: marmer of plaaster?

Waarop ik schreef:

Geen idee wat en wie het is, ooit eens op een rommelmarkt gevonden. Het is een Romein en het zou weleens plaaster kunnen zijn maar soms denk ik eerder van beton (grapje) want het is bijna onmogelijk om het ding op te heffen zonder dikke kans op een hernia.

Gevonden op een overdekte rommelmarkt op de Afrikalaan in Gent, stond gewoon buiten aan de deur. Ik heb ooit eens zitten zoeken op tinternet wie het zou kunnen zijn maar ik heb zo’n vermoeden dat het helemaal niemand is, een massaproduct om in de tuin te zetten, volgens mij zijn er zo honderden dezelfde beelden. Ik noem hem sinds jaar en dag “Vanderslagmeulders” en ik vind het ding prima om eventuele inbrekers de stuipen op het lijf te jagen (in het donker lijkt het of er iemand in de sofa zit, brrr…) (niet dat hij veel zal doen eens ze binnen zijn maar het gaat hem om het idee: mijn hoogst persoonlijke huisbewaarder, ha!)
Maar nu ben ik toch (terug) een beetje nieuwsgierig om er meer over te weten.
Iemand?

Zes jaar zie ik hier tegenop en gisteren ben ik er dan eindelijk aan begonnen: de banaangele gietijzeren buizenchauffage in mijn living in het wit steken. Het sluitstuk van alle werken hier in huis.
Miljààr, ik wist het maar ik weet het nu zeker: het is een kl*tewerk(je).
Enfin, ik ben halfweg, de eerste laag ligt erop. En nu begint het buiten héél donker te worden en te regenen… Zo, snel een foto genomen om te zien waar het banaangeel er nog doorkomt.
Oei, er is nog werk aan de winkel zo te zien. Blèh.

Mwohallez, wie hierin méér ziet dan een stuk speelgoed is toch niet goed snik -mijn gedacht: “Duitse moeders woest om peuterdildo“.

Vwoilà! Twee foto’s zeggen meer als duizend woorden…

De Lange Wapper op een kalme dag:

De Lange Wapper op een drukke dag (zéér mobiel, allemaal…):

Hoe ik aan die foto’s geraakt ben?
Simpel, gewoon googlen op Köhlbrandbrücke.

Ha! Zoals eerder geschreven, hier méér over de heerlijke fles wijn die ik van Carrefour zomaar mocht ontvangen. Nouja, zomaar – de deal is dat ik er wel iets over schrijf. ‘t Is blijkbaar ferm zwaar crisis in de reclamewereld want nu krijgen we (de “Heroes”) tegenwoordig vanalles in natura. Maar niet treuren en neuten, we hopen op betere tijden en een gegeven paard, enzovoort… Deze keer was het echter geen paard maar een fles wijn en zes wijnglazen waarvan de helft tijdens het transport gebroken zijn – een detail, leve Taxipost.

Dik probleem want ik ben al een jaar gestopt met drinken, tenminste als je mijn “herval” tijdens de Gentse Feesten van vorig jaar en op Nieuwjaar niet meetelt. Sindsdien heb ik geen druppel meer gedronken, ik kan er namelijk niet tegen: één glas en ik ben poepeloere.

Du-us, we gaan koken: konijn in de rode wijn (van Carrefour!)

Men neme Men kope (bij Carrefour):

4 mooie stukken konijnenrug
1 fles goede rode wijn Heb ik al.
30 gr boter
30 gr bloem
6 sjalotten
1 eetlepel rode wijnazijn
Een bosje verse salie
Een scheutje olijfolie
Peper en zout

Laat de boter uitsmelten in een pot.
Voeg er de zeer fijngesnipperde sjalotten aan toe.
Laat 3 minuten zacht aanfruiten.
Een glas voor de helft vullen met rode wijn. Proeven.
Bestrooi de sjalot met de bloem.
Meng met een garde en laat een minuut verder bakken zonder kleuren.
Hetzelfde glas nogmaals voor de helft vullen met wijn.
De wijn opdrinken tijdens het voorverwarmen van de bakplaat.

Giet rode wijn in een pot.
Breng al roerend aan de kook.
Snuif het heerlijke aroma diep in.
Voeg een paar blaadjes salie toe.
Laat 10 minuten koken zonder deksel.
Giet een 1 dl water en de azijn bij de wijn.
Laat nog wat verder pruttelen.
Bak de stukken konijnenrug langs alle kanten mooi bruin in een scheutje olijfolie en schenk jezelf een tweede glas rode wijn in.
Het tweede glas opdrinken en een scheutje pure wijn bij het konijn gieten.
Open een tweede fles wijn, want met één fles ga je niet genoeg hebben, ik zie het nu al.

Laat het konijn 3 minuten op hoog vuur staan en vub twee glaven met wijn.
De glaven opdlinken en de scherven van et eeiste glas oplaapen.
Nog een haiff glav insjenkee en opdlinke. Breng aan de kook.
Laat 15 minuten zeer zachtjes sudderen onder deksel.
Na 20 minuten de oven op 200 graden zeten.
De glaven opdlinken en de scherven van et eeiste glas oplaapen.
De tweeeeiede fjes bijn opedoen en overeindzette.

Nog een haiff glav insjenkee en opdlinke.
Na en haiff uui, de hoven opedoen om konijn te sjekken.
Blantwonezalf in de padkamer ganaale en op de povekand van de linkerand toen.
Denove opedoen en ovensjotel vastpakke.
Knijn nogis oprape en met nen nantdoek de bwantwondesalv van nijn vege.
Ze hande ontvete me Dreft en de tupe ssalf veeroprape.
Tkapotte galzzopvege knijn terug in dehove doen.

Haal het konijn uit de saus. Houd het vlees warm in een lauwe oven.
Laat de saus inkoken tot ze de dikte heeft die je zelf verkiest.
Giet de saus over het konijn. Werk af met een paar blaadjes salie.
Oopstjaan van de vjoer en tochma blijve zjitte.
De bles op de gjondzette.
Uide bljes djinke wande glave sijn opof kabot.
Denove aftette deooge sljuite en omvalle.

De volgende late voormiddag het knijn aansnijden met het zilveren feestbestek en degusteren met citroen en mayonaise.
De hele rest van de middag en vroege avond de rotzooi in de keuken opruimen en de muren en het plafond schoonmaken.
Het glas bij elkaar vegen en naar de glasbak brengen, naar het medijnkastje lopen en een paracetamolletje pakken, innemen en naar bed gaan en slapen.

Er bestaat al jaren een variante op het web maar dan met eend en whiskey…

Sakkerdesakker, mumblegrumble, het is altijd wat. Waarom moet iets veranderen of vervangen worden als het oude goed is en het nog prima doet? Noem me een oude zak maar miljààrde nom de dieu soms toch!
“Watissernuweeraandehand?” hoor ik u mompelen. Nou dat zal ik u vertellen: ik richt mijn pijlen deze keer op WeerOnline.nl
Die hebben gedacht: “We gaan onze site in een nieuw kleedje steken.”
Kijk, dat vind ik allemaal prima maar neem dan de functies die de gebruiker kon -euh, gebruiken dan mee naar de nieuwe site en schaf die service dan niet zomaar zonder boeh of bah af (of verstop het niet ergens waar geen hond het nog kan vinden..)
WeerOnline.nl had tot voor kort een uitstekende service waarmee je jaren terug kon opzoeken welk weer (regen, wind, zonneschijn) er op een bepaalde plaats en op een bepaald tijdstip geweest is. Bijvoorbeeld: als ik wou weten welke temperaturen we hadden in Gent in april 2007, dan moest ik maar op één knop te duwen en dan kreeg ik dit:

Vwoilà! Ik vind dit superhandig bij het schrijven van mijn postjes (en mijn romans), zo kan ik met volledige waarachtigheid en exactheid het weer beschrijven op verder totaal uit mijn duim verzonnen al dan niet ware gebeurtenissen die zich in het verleden zouden hebben voorgedaan.
Eén of andere manager-bobo-pipo bij WeerOnline B.V. heeft er dus anders over gedacht. Spijtig. Altijd hetzelfde met die gasten, ze leren het nooit: if it’s not broken, don’t fix it!

*
*   *

Update: Ik ben inderdaad een oude zak, zeur, de urne wenkt, het einde is nabij, enzovoort… In plaats van eerst de FAQ te lezen alvorens uit mijn sloffen te schieten, tsk. Wat leest mijn lodderig oog:

Q: Ik zie de historie of een terugblik van het weer niet op de site. Waar staan deze?
A: Deze optie staat op dit moment nog niet in onze site. Deze worden later nog toegevoegd.

*Hapslik* niets gezegd, ik neem alles trùg, move on, carry on. Nothing to see here. It’s just the wind that you hear…

Hoe het Joodse volk werd uitgevonden.

Note to self: Navragen in de bib of het boek “Een schreeuw om recht” van Dries van Agt al binnen is.

Mmm, ‘t is zelden dat ik hoog oploop met een cover van een klassieker maar deze is “very cigar”. Een mix van The Passions en The Pet Shop Boys met daarbij de enigmatische stem van Sam Taylor-Wood?
In twee woorden: an eargasm!

Bij mij: 3 gebroken glazen, wie doet beter?

Later meer over de foto hierboven maar één ding ga ik wel onthouden: in de toekomst via Taxipost zeker niets opsturen dat kan breken.