Huug & Druug

Ik weet niet of u dat gevoel ook heeft liefste lezers, maar als er ergens een rommelmarkt is dan krijg ik een onweerstaanbare drang en moèt ik daar naartoe, ik word er heen gezogen als een magneet, als een vlieg naar stroop, als Tom Boonen naar de eindlijn. Ik word ziek en voel me mottig als ik er niet kan zijn omdat ik denk dat ik “de vondst van mijn leven” zal missen.

Enkele zondagen geleden was het niet anders en liep ik rond op de jaarlijkse rommelmarkt op de Vrijdagsmarkt op zoek naar “iets speciaals”. De prondelaars [1] kennen me ondertussen al jarenlang “van zien” en het nieuws dat ik op de markt aanwezig was ging als een lopend vuurtje rond: “De zot die alles koopt zonder op een frank te kijken is hier!”.
Ik werd dan ook bij iedere standplaats met veel egards uitgenodigd om de uitgestalde koopwaar te monsteren, overal moest ik druppels jenever afslaan anders was ik binnen de kortste tijd scheelzat geweest, je ziet van hier wat voor een brol ze je dan kunnen opsolferen: nuchter blijven is van primordiaal belang bij zo’n onderneming!

“Ah, en hoe lopen de prondelaffaires? Al goed verkocht dit jaar?” vroeg ik aan Romeo, mijn vaste leverancier van sigarenbandjes.
“Mwah, ik voel dat het crisis is, de mensen kopen veel minder rap als vroeger, ik heb alles in de solden moeten zetten anders schuift er niets. Ja, ik geef nu afslag, hoe moet ik anders mijn standgeld betalen? Het is dit jaar alwéér duurder geworden, vraag het maar aan mijn vrouw.”
Julieta knikte: “Al tot 70 euro durven ze vragen, het is echt schandalig, we verdienden het zout niet op onze pataten.” Waarop ze haar stem liet zakken en me toefluisterde: “Ben je zoals altijd op zoek naar iets speciaals? Ik weet iets voor u: ga eens luisteren bij Gerard, hij staat met zijn prondelstand juist achter het standbeeld. Zeg dat je met mijn complimenten komt.”
Ha, Julieta – de vrouw van mijn leven moest ze geen verre familie van me zijn, ze geeft me altijd waardevolle tips. “Ghelijck als eenen schicht” vloog ik naar het standje dat zich achter “den Tjok” bevond.

Lees verder »

Schone cover van een lied van Johan Verminnen door Roland daarnet op de radio maar ik moest toch ook een beetje lachen met zijn Frans, tiens.
(Ja, sorry dat ik hier eventjes de pedante kwast uithang hé…)

Mooi & triest tegelijk:

Wat leest mijn lodderig oog? Vandaag in DS-Online:

Meer betalen voor rustige filmavond. Ook die krakende chips en lawaaierige kids beu? Dan is er goed nieuws, want misschien introduceert Kinepolis een Nederlands voorbeeld: een stille zaal met enkel 30-plussers voor een paar euro’s meer.

Goed nieuws? Zijn ze helemaal op hun hoofd gevallen? Een avondje naar de cinema is al redelijk duur en dan zou je daarbovenop nog moeten bijbetalen om je film in “normale” omstandigheden te kunnen bekijken? Jawel, “normale” omstandigheden want nu stelt men het zo voor dat gooien met popcorn, bellen of sms’en – kortom: LAWAAI maken – de doodnormaalste zaak van de wereld is. Méér zelfs, de mensen die “abnormaal” zijn (dat wil zeggen: rustig naar een film komen kijken) zijn de pineut:

‘De terreur van de rondvliegende popcorn heeft lang genoeg geduurd’, klinkt het bij Pathé. ‘Ik denk dat de oudere generatie heeft afgehaakt en voor de televisie blijft zitten. Die kijkt tegenwoordig liever een dvd’tje. Wij willen die mensen nu terugwinnen. Bij ons moeten klanten weer ongestoord naar een film kunnen kijken.’ (…) Een apart prijskaartje hoort er ook bij. Voor een rustige filmavond betaal je als bezoeker enkele euro’s meer.

WHAT THE FUCK!? Ouch, kijk daarvan ga ik over de rooie… Dat ze de prijs van popcorn 20 % duurder maken, godvd!

Die neus, die lippen, het haar. Het kan niet anders dan een tet van Roos zijn.

Of niet? Een stand-in? Een valsche siliconenpram?

Oordeel zelf en laat uw bevindingen achter in de commentaarbox (volgens mij is die halve loezekaba erbij geplakt – of Roos heur hoofd, het is maar hoe u het bekijkt):

“Fabiola met kogelvrije vest naar defilé.”

Update 22/0/2009: … én een appel. Een afleidingsmanoeuvre!
Het geheim? In haar hoed zat een volledig kunstig ingebouwde (limited ground-based) Anti-Ballistic Missile Defense System verborgen.

“Wat lees ik op uw blog? Dat je niet naar de Gentse Feesten gaat? Niet met mij ventje, je kan ervoor zorgen dat je binnen een halfuur klaarstaat – met uw fiets. Ik kom u halen!”
Dat was mijn ma, gisteren rond elf uur ’s ochtends aan de telefoon. Een halfuur later kwam ze op een oude maar degelijke damesfiets – die ze voor 50 euro had gekocht op een rommelmarkt, aangepeddeld. Met gezwinde tred maande ze me aan om haar te volgen, de Gentse Feestenzone tegemoet: over moordende kasseien, tussen het volk en over levensgevaarlijke tramsporen.
Ik heb een “supermobiel” met drie hypermoderne Three-Speed Sturmey-Archer versnellingen aan mijn stuur en veringen onder mijn achterste maar ik kon ze op haar rammelbak nauwelijks bijhouden.
Eerste halte: Kraanlei. “Kom op! We gaan varen!” Ons ma wou naar de haven met een bootje zoals ze dat hier had gelezen: “Portus Ganda en de Oude Dokken, lijkt me vrie wijs!” Dat was het ook, maar eerst moesten we een dik uur wachten want de eerste boot was al vertrokken.

“Géén probleem, dan gaan we eerst naar het Gravensteen, dat is al jaren dat ik daar nog eens naartoe wil!”
We zijn dus naar het kasteel geweest waar we als inwoners van Gent voor niets binnenmochten en toen de mijnheer aan de kassa vroeg: “Gaat u de weg vinden, madam?” zei ze: “Het zal wel zijn, want ik heb hier nog gewoond, tiens!” Altijd al een prinses geweest, ons ma.
Toen ik haar zei: “Kijk, dat waren hier vroeger de keukens!” wist ze me te vertellen: “Ik geloof er niets van, zie je hier ergens een koelkast of een oven staan?” Verder was ze verrukt over de folterkamer maar vraag me niet waarom…

Op nog geen drie kwartier hebben we ALLE kamers van het oude fort gezien, de hele omwalling afgelopen, tot helemaal boven in de nok gestaan en in diep in de donjons gezeten. Na nog geen uur stond ik zwetend en met een suikerspiegel tot ver beneden de toegelaten waarden naast ons ma aan de uitgang terwijl ze me moest duwen richting bootjes.

De boottocht is op een regenbui na voorspoedig verlopen, we zijn net niet gezonken door haar enthousiasme. Ik heb geen één keer gedacht aan sigaretten eerder aan reddingsvesten.

Ik ben daarna met mijn laatste krachten naar huis gefietst waar ik in de zetel ben in slaap gevallen. 69 jaar is mijn moeder. En niet te kloppen.

Die avond was er “Titanic” op de treurbuis.

Voila, ik wou het stil houden maar ik heb een probleem: de Gentse Feesten. Voor diegene die me kennen en de zin: “Huug + Gentse Feesten = een probleem” raar, zelf verdacht vinden, hier komt de uitleg: ik heb sinds 28 juni geen sigaretten meer gekocht, ergo: sindsdien niet meer gerookt. En dat na jarenlang dagelijks een pakje. Ik ben gewoon van de ene dag op de andere ermee opgehouden en eerlijk gezegd zonder al te veel moeite. De eerste drie dagen waren een hel, nicotinevervangers helpen echter wel (een beetje). Ik voel me niet “beter” maar zeker niet “slechter” wat wel het geval was toen ik nog rookte. Ik was het chronisch rondlopen met een halve verkoudheid, vermoeidheid en ochtendlijke rochels gewoon beu en ik ben er gewoon mee gestopt.

Wat wil zeggen dat ik er ook “gewoon” mee kan herbeginnen, eigenlijk. En dat wil ik niet en daarom heb ik met de Gentse Feesten een probleem. Drie weken stoppen is géén prestatie en daarom wou ik het stilhouden, edoch ALS u me tijdens de Feesten tegen het lijf loopt – ik schrijf: ALS – gelieve me dan NIET te voederen met sigaretten of het is om zeep. Heel vriendelijk maar neen, ik pas. Ik denk dat ik de Feesten dit jaar maar eens oversla, nèm.

Of me dat gaat lukken is een andere vraag…

Yves Desmet over Joke Schauvliege in De Morgen van 15 juli 2009.
Dat dacht ik dus ook, zo beschamend zeg.

Verder schrijft Desmet:

Haar laatst gelezen boek kon ze zich niet voor de geest halen, maar ze had niet zo lang geleden wel nog een toneelstuk gezien. Bij navraag bleek dat een felgesmaakt optreden van het lokale amateurgezelschap, exact zes maanden terug. Want ook het verenigingsleven valt onder cultuur, betoogde Schauvliege.
Op dat ogenblik hoorde je in Vlaanderen een donderslag van op de grond vallende kinnen van het culturele veld, dat plots een vlaag van collectieve heimwee naar Anciaux kreeg.

CD&V en cultuur: dat is toch altijd een kluchtjen.

Djééz mannekes, ik krijg het op mijn heupen van alle doemberichten op de radio en in de kranten over de Mexicaanse Paniek. Wat hoorde ik deze morgen op de radio? “Mexicaanse griep overschrijdt kaap van 100 gevallen.”

WTF? So what? Moesten er nu 100 doden zijn gevallen, tot daar. Waar we wél zeker van zijn is dat er: “Zeker zeven verkeersdoden dit weekend” waren. Dus wààr maken we ons druk over, hmm?

Kijk eens hier bij Tonie. Tonie heeft een tijdje geleden een handige portal gemaakt met links naar zowat alle kranten ter wereld.
Ik ben een tijdje zoet geweest in Frankrijk, Nederland en Duitsland. Je moet al ver gaan zoeken om een krant te vinden met dodelijke A/H1N1 gevallen op de voorpagina, om maar te zeggen: er zijn er géén (vandaag).
Daarenboven: van een “gewone” griep gaan er ook mensen dood. Kan de media ten lande de opgeklopte komkommerhysterie een klein beetje dimmen? Dank u.

Vwoilà, lees eerst dit postje hier: “Muziek verzacht de zeden.” Ik citeer:

Het zal je maar overkomen als je lekker onderuit op een terras van de zon en een boek (of de krant, of de passanten) wil genieten en er na vijf minuten een straatmuzikant lawaaimaker met zijn gitaar (accordeon, djembé, panfluit, kapotte viool…) komt aanzetten om je tien minuten lang te vergasten op iets wat voor muziek moet doorgaan. (…) Soms heb ik zin om ze de pas af te snijden door nog voor ze kunnen beginnen tien euro te geven met de vraag of ze willen oprotten. (…) Het klinkt vals, het is alle dagen hetzelfde afgezaagde deuntje en het maakt een teringherrie.

Aha! En wat lees ik vandaag in de krant?

Gentenaars starten petitie tegen vervelende straatmuzikanten.
“De voorbije maanden gaat het in Gent van kwaad naar erger. “Het regent klachten” (…) “Bovendien spelen ze telkens weer dezelfde paar liedjes. Ook dat irriteert de mensen.” (…) Ondertussen is er dus een petitie gestart. Initiatiefnemer is Tibor Frankel, geen handelaar, maar een gewone Gentenaar. “Het is gewoon niet houdbaar”, zegt hij. “Van 10 uur ’s ochtends tot 18 uur ’s avonds staan hier straatmuzikanten in mijn straat. (…) Maar hun lawaai weergalmt ongelooflijk. Bij mij thuis is het zelfs met de ramen dicht om gek van te worden.”

En niet neuten dat we in Gent allemaal zo verdraagzaam moeten zijn hè. De verdraagzaamheid stopt daar waar de overlast begint.

Sinds ongeveer een halfjaar heb ik een abonnement op Taallink, het e-mailmagazine van de Taaltelefoon. Daarin staat elke week het antwoord op een taalvraag, uitleg bij een nieuw woord en een link naar een interessante website. Wreed interessant. Deze week zat deze tip in mijn inbox:

Moet de persoonsvorm in de volgende zin in het enkelvoud of het meervoud staan: Er ligt / liggen nog een worst en een komkommer in de koelkast?

Zowel het enkelvoud als het meervoud kan in deze zin. De meeste mensen zullen spontaan een voorkeur hebben voor de enkelvoudsvorm, ook al is het onderwerp meervoudig.
In zinnen waarin alle leden van de nevenschikking enkelvoudig zijn en als nieuwe informatie worden geïntroduceerd, wordt meestal een enkelvoudige persoonsvorm gebruikt. In zulke zinnen staat het woord er of kan er zonder problemen toegevoegd worden. Nog een voorbeeld: Iedere week staat (er) een taaltip en uitleg bij een nieuw woord in de nieuwsbrief. Voor de meeste mensen zal de meervoudsvorm in die zin ongewoon in de oren klinken.

Aha! Alweer wat wijzer geworden.

Met vertraging, maar hier is het dan toch: een po(s)tje Nescafé! Vermits ik lui ben laat ik eerst alle anderen erover schrijven en wat ze allemaal schreven dat leest u hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier.
Zo, hoef ik het niet meer te doen, ben ik er lekker vanaf.

By the way: op kantoor is iedereen het erover eens dat het spul (alles) niet te zuipen is. Maar niets belet er u om het zelf eens te proberen. Smakelijk!

Ohja: u kan een reis winnen, allen hierheen!

Ryanair werkt aan vliegtuig met staanplaatsen:

Lees verder »

Lees verder »

Lees verder »

Met ontzetting heb ik het nieuws vernomen, mijn wereld is helemaal in elkaar gezakt, sinds midden deze week loop ik depressief rond met een dodelijk verdriet en kan niet slapen (maar dat kan natuurlijk ook aan het warme weer liggen) mijn idool, mijn anker, de man die richting gaf in mijn leven en a-l-l-e-s voor me heeft betekend is er niet meer: Karl Malden.
Hoe hij op persoonlijk vlak was weet ik niet en ik ben ervan overtuigd dat niemand hem persoonlijk kende. Wat of hoe hij in het echte leven ook was, zijn films mochten er best wel wezen. Karl Malden speelde al vroeg in mijn leven een belangrijke rol als artiest en performer. Ik herinner me nog levendig de tijd toen ik tijdens de weekends bij bij oma en opa vloog en we lekker samen naar “The Streets of San Francisco” keken op Brussel Vlaams (BRT 1). Oma hield steevast een hand voor mijn ogen als er een te diepe decolleté op de buis kwam. Héérlijke avonden waren dat: moord en doodslag!
Karl Malden staat gelijk aan een mooie, helaas lang vervlogen, onschuldige kindertijd. Zijn films waren soms mooi om zien, als mens was hij niet om naar te kijken: die malle kokkerd!

Toen ik geboren werd was hij al een legende dus was het logisch dat ik ook kennis maakte met deze legende tijdens mijn kinderjaren. Ik was al fan toen ik zo’n 7 of 8 jaar oud was en ik ben dat nog altijd. Misschien was Malden wel een ziekelijk mannetje. Dat hij als jonge knaap met zijn oorspronkelijk uiterlijk er honderd maal sympathieker uitzag dan in een later stadium, toen hij zonodig met zijn dikke snufferd moest naar buiten treden. Met als gevolg dat hij uitermate geschikt leek voor een hoofdrol als ET in de zoveelste SF-film. (SF = San Francisco.) Maar ik kan één ding zeggen, als je dat hoopje mens zag in de nadagen van zijn carrière: it’s lonely at the top. Of je nu voor- of tegenstander bent, dit kan toch niemand ontgaan zijn. Een tragisch figuur. Eens zo knap, zo talentvol, maar de laatste 10 jaar een wegkwijnend hoopje ellende.
Als een mens sterft is het altijd triest, en ieder heeft iemand die hierom treurt, daarom leef ik mee met de familie. Nu grenst het bijna aan massahysterie en kopen al zijn fans de dvd’s die ze al drie keer thuis liggen hebben, om te bewijzen hoe grote fans ze wel niet zijn! De KM-molen heeft echter aan mij nog geen cent kunnen verdienen want ik doe hier niet aan mee.

Beste Karl: ik was erg aangedaan toen ik het nieuws hoorde… K-O. Ik kon het niet geloven! Maar toch ben je weg. Maar ik zal je zeker koesteren in mijn gedachten en films: die ik zeker zal blijven bekijken, mijn leven lang want jij bent hèt van hèt! Liefste Karl: ik zal u missen.

Van alles hierboven heb ik (bijna) geen één letter zelf geschreven maar is een samenraapsel van reacties in kranten waarbij “Michael Jackson” werd vervangen door “Karl Malden”.

U heeft nog een Nescafé postje van me tegoed (bonnetje hier onderaan uitknippen) maar ik blijf geen vijf minuten langer achter mijn pc zitten met dit warme weer. Huppa, geef me maar een lekker (fris) terras, ha!
Of misschien een lekkere film in een frisse zaal van de Decascoop Kinepolis?

Allezhup, jullie moesten al weg zijn: