Hugues

ysabje schreef op donderdag 2 april 2009 om 23:42 als reactie op deze post:

Al die dingen kunne perfect gebeuren. Alleen gebeuren ze gelukkig zelden allemaal op een dag…

Oh ja? Ik heb wel al eens van die dagen gehad dat ik de wekker was vergeten in te stellen, overslapen, me snel willen scheren en een dikke snee maken, ondertussen het water voor de thee aan het overkoken was, het brood in de kast drie dagen oud was (of het beleg op was, niet aan gedacht om er te kopen), ineens een aanval van acute schijterij krijgen waardoor ik 20 minuten op de pot moest blijven zitten, uw hemd of broek aandoen en *pats* daar schiet een knop af of de rits gaat kapot – dan de fiets naar het station willen nemen en merken dat er een halve-platte band is: met het krukkig ding door het rood licht rijden om toch maar op tijd die f*cking trein te halen en dan de flikken tegen het lijf lopen (anders zie je die NOOIT), geen paspoort of ID bijhebben omdat ik die in de rapte had laten liggen op de keukentafel en dan uiteindelijk in het station merken dat je trein 20 minuten vertraging heeft. Portefeuille niet mee, controle en een boete omdat je geen vervoerbewijs hebt.
In Brussel de metro die maar niet afkomt en als die er dan komt zo bomvol zit dat je het ding moet laten gaan omdat er geen plaats meer is, en dus nog 10 minuten wachten op de volgende. Om dan uiteindelijk 2 uur te laat op het werk op te dagen en te moeten horen dat er die dag niets te doen is omdat het crisis is. Maar wél telefoons en mails moeten beantwoorden van een klant waar je een bloedhekel aan hebt en geld aan verliest met de meest onmogelijke eisen, en beleefd proberen te blijven.
Over de middag bij de apotheker om de hoek om Immodium bedelen met de belofte dat je het de volgende dag gaat betalen (terwijl er dan – en nét dan – 20 man achter je zit te wachten, anders nooit) en geld bietsen bij je collega’s om een broodje te kopen.
Bij de terugkeer naar Gent alweer een trein hebben die bomvol of minstens een halfuur vertraging heeft terwijl je eigenlijk nog snel naar huis wou gaan om het aanmaning te gaan afhalen (’s morgens vergeten mee te nemen) om voor het sluitingsuur van het postkantoor een aangetekende brief af te halen – wat uiteraard niet gelukt is.

Ondertussen een gsm die belt (met de batterijen halfplat zodat je maar half hoort wat de ander wil zeggen) met een oud lief van je, die het terug wil “aanmaken” – wat je ook wel wil – maar op dat moment wel de huid wel wil volschelden.

Oh, en dan in de brievenbus je belastingaangifte vinden waarin staat dat je méér moet betalen dan verwacht en van je elektraboer moet opleggen en iedere maand een groot bedrag méér mag afdragen (als voorschot). Met als top of the bill de huisbaas die belt om te vragen of je de jaarlijkse controle al hebt laten uitvoeren van het verwarmingstoestel en of hij daar een bewijs kan van krijgen.

Om dan uiteindelijk helemaal van de stress de pc willen aanzetten om op je gemak je mails te checken en het ding crashed of afkomt met ontelbare updates.

Jawél, zo’n dagen bestaan wél. Gelukkig heb ik nog een doos met Valium in huis staan – euhm, maar die zijn op. Ook juist dàn.