Ik weet niet wat ik mag of kan vertellen op mijn blog maar ik kan jullie één ding vertellen: op ‘t werk is het gene kak. Euhm, sorry, druk dus.
Zo druk dat ik er mjin hoofd bij verlies (soms). En vermits ik “den baas” ben ga ik dan ik “baas mode”.
Ik haat dat. Ik leg liever uit waarom, en hoe, en timeframe enzo, maar de druk is zo hoog dat ik dat niet kan doen (gewoon geen tijd). Vreselijk vind ik dat.
Is er iemand die niets te doen heeft op 1 of 2 mei in de namiddag? Ik zou graag al mijn ruiten willen poetsen (kuisen) die als sinds maanden niet meer “gedaan” geweest zijn. In één kamer hangen de vensters (stinken en zijn vies) vol van de nicotine (twee maanden nagels bijten en sigaretten smoren van de zenuwen om aan werk te geraken) en voor de rest heb ik geen puf om alles te doen (living, keuken, slaapkamer): zo’n 50 vierkante meter vensters (x2: binnen en buiten).
Vergoeding te bespreken maar ik kijk op geen euro. Reken maar op minstens 4, 5 uur werk. Ik help mee, vaneigens. Alle voorstellen zijn welkom op het gekende adres.
Update: hold your horses, ik heb al iemand gevonden, hoera!
Gewoon: veel werk op ‘t nieuw werk en geen puf meer om te bloggen ‘s avonds. Deze post hier is uitzonderlijk om 13.30 omdat ik eens vijf minuten niets te doen had. Maar leuk: werk!
Ha, als ik zo de kranten lees mag ik me gelukkig prijzen.
Na een tip gelezen bij Netsensei: installatie van Internet Explorer 8 gedaan, zonder een centje pijn. (Was ooit anders.)
Nu uitvogelen wat de “verbeteringen” zijn…
Well… you didn’t wake up this morning,
’cause you didn’t go to bed.
You were watching the whites of your eyes turn red.
The calendar on your wall is ticking the days off.
You’ve been reading some old letters.
You smile and think how much you’ve changed. All the money in the world couldn’t buy back those days.
You pull back the curtains, and the sun burns into your eyes.
You watch a plane flying across a clear blue sky.
This is the day your life will surely change.
This is the day when things fall into place.
You could’ve done anything, if you’d wanted.
And all your friends and family think that you’re lucky.
But the side of you they’ll never see Is when you’re left alone with the memories
That hold your life together like — glue
You pull back the curtains, and the sun burns into your eyes,
You watch a plane flying across a clear blue sky.
This is the day your life will surely change.
This is the day when things fall into place.
Hey, ‘t is vakantie en ik heb geen zin om te bloggen – dus ik ga er me gemakkelijk vanaf maken: een “Domme Blondjes Mop”. Ik dacht dat ik ze wel allemaal al gehoord of gezien had, maarrr…
Een blondje komt een garage binnen en vraagt de garagist of hij een “710” heeft.
De garagist staat perplex en vraagt haar: ‘Wat is dat?’
Ze zegt: ‘Je weet wel, dat kleine ding juist in het midden van de motor, ik ben het verloren en moet het dus vervangen. Ik heb het nooit anders geweten dan dat het daar was.’
De garagist, nog niets wijzer, geeft de dame een blad papier en een potlood en vraagt haar te tekenen hoe dat ding er uit ziet. Ze schetst een cirkel met in het midden “710″.
De garagist neemt het blondje dan maar mee naar de eerste de beste auto, doet de motorkap open en vraagt haar: ‘Heeft deze auto ook een “710″?’.
Het blondje zegt en wijst: ‘Maar natuurlijk, hij zit dààr toch!’
Oh, vergeten te vertellen maar twee weken geleden ben ik met de fiets in een put(je) gereden, volledig tot stilstand gekomen en over mijn stuur “gevlogen”.
Niets, geen erg, geen pijn, zelfs geen schram (die dag).
Twee weken later kan ik nog altijd niet slapen op mijn linkerkant omdat ik denk dat ik een rib heb gebroken/gebarsten/gekneusd.
Nou, gebroken zal het wel niet want dan zou de pijn niet te harden zijn. Alhoewel, het schijnt dat een gebroken rib béter zou zijn omdat het sneller geneest. Als ik nies of moet lachen dan is het net of er steekt iemand een dolk in mijn lijf.
Ik ben niet naar de dokter geweest omdat er daar nu eenmaal niet veel aan te doen is.
Naar het schijnt duurt het zes weken alvorens de ergste pijn over is.
Grmbl…
By the way: put(je) ligt in het Louis Pasteurlaan in het verlengde van de Bijlokestraat (aan het Bijlokehof) richting Marterlaarslaan als je vanuit de Coupure Links komt gereden. Pasteur Bijloke, Martelaar & Coupure: het kon niet anders. Toeval bestaat niet.
Zeg nu niet dat TAALTIPS niet belangrijk zijn hé? Ooit heb ik na een dictee heel veel straf moeten schrijven van de juf. Ik had alleen maar de komma verkeerd gezet!
Hij zat op haar schoot, en rustte uit.
Hij zat op haar, schoot en rustte uit.
Zin om te bloggen (want ik moet zovéél vertellen) maar gewoon geen puf, dus hou ik het kort.
Op mijn nieuw werk ben ik directiesecretaris en tot office manager van een nieuw op te richten afdeling gebombardeerd. Een Shared services afdeling. (Met twee secretaresses “onder” mij – begint maar allemaal jaloers te worden, ha!) De afdeling zal een centrale dienst worden voor alle administratie die nu nog steeds door alle verschillende afdelingen op hun ééntje en elk op hun manier aan het doen zijn.
Ik heb dus deze week een rondje van het huys gemaakt met alle afdelingshoofden gaan praten en alle verzuchtingen en wensen mogen aanhoren: ik zweer het u, tekort aan werk zal ik de komende maanden/jaren niet hebben, olé!
Mijn ontslag wegens economische redenen op mijn vorig werk is uiteindelijk een zegen geworden: ondertussen heb ik horen waaien dat iedereen daar 4/5 gaan mogen/moeten werken en er na mij nog eens drie mensen opgestapt of ontslaan ontslagen zijn. ‘t Zijn tijden!
In Arizona is een lynx een baancafé binnen gewandeld en heeft er drie klanten aangevallen en ernstig verwond. De slachtoffers zijn vreemd genoeg een Belg, een Hollander en een Duitser die er waarschijnlijk waren in het kader van een slappe caféwitz. Of het waren de fameuze ‘enige drie politieke vrienden’ van Yves Leterme, daar wil ik nu vanaf zijn.
Nog eens Joyce Sims, deze keer de extended mix versie, waar ik uiteraard he-le-maal zot van ben. Waarom ik het er nog eens op mijn blog zet:
1) omdat het ik het een gewéldig nummer vind
2) omdat ik me al sufgezocht heb naar een ringtone voor op mijn gsm van het BEGIN van het het nummer, namelijk: de pianoriedel helemaal in het begin. Dus niet als ze de zang inzet want dàt (die ringtone) heb ik wél gevonden.
In XP Home. Als ik in “C:\Documents and Settings\Hugues\My Documents\My Videos” ga kijken dan staan daar 2 .flv’s in.
Tot daar geen probleem. Als bijvoorbeeld de laatste film in de lijst wil openen – of bewerken – of de eigenschappen van wil zien, dan krijg ik dit:
In de “dialog box” (is dat de juiste naam, of is dat “the right-click menu” ?) staat “Convert with Prism Video Converter”. Oïnk?
Ten eerste heb ik dit programma nooit op mijn pc gezet en het staat er ook niet op (heb al gekeken in de “Add or Remove Programs en in de Registry).
Ik heb me al sufgezocht om “Convert with Prism Video Converter” uit de “dialog box” – (“right-click menu”) te krijgen maar ik kan hierover geen informatie of een oplossing vinden. Heb ik niet alleen met .flv files maar alle filmbestandsformaten: .mpg, .wmv – enzovoort…
Ondertussen hebben we sinds ’93 niets anders als stront over ons heen mogen krijgen. Of je moet een pil nemen om het leuk te vinden. Krotters, zielige gasten.
Anyhow, hier komt mijn jeugd: (ik heb het dan wel over muziek, niet de video – alhoewel..)
Oh ja? Ik heb wel al eens van die dagen gehad dat ik de wekker was vergeten in te stellen, overslapen, me snel willen scheren en een dikke snee maken, ondertussen het water voor de thee aan het overkoken was, het brood in de kast drie dagen oud was (of het beleg op was, niet aan gedacht om er te kopen), ineens een aanval van acute schijterij krijgen waardoor ik 20 minuten op de pot moest blijven zitten, uw hemd of broek aandoen en *pats* daar schiet een knop af of de rits gaat kapot – dan de fiets naar het station willen nemen en merken dat er een halve-platte band is: met het krukkig ding door het rood licht rijden om toch maar op tijd die f*cking trein te halen en dan de flikken tegen het lijf lopen (anders zie je die NOOIT), geen paspoort of ID bijhebben omdat ik die in de rapte had laten liggen op de keukentafel en dan uiteindelijk in het station merken dat je trein 20 minuten vertraging heeft. Portefeuille niet mee, controle en een boete omdat je geen vervoerbewijs hebt.
In Brussel de metro die maar niet afkomt en als die er dan komt zo bomvol zit dat je het ding moet laten gaan omdat er geen plaats meer is, en dus nog 10 minuten wachten op de volgende. Om dan uiteindelijk 2 uur te laat op het werk op te dagen en te moeten horen dat er die dag niets te doen is omdat het crisis is. Maar wél telefoons en mails moeten beantwoorden van een klant waar je een bloedhekel aan hebt en geld aan verliest met de meest onmogelijke eisen, en beleefd proberen te blijven.
Over de middag bij de apotheker om de hoek om Immodium bedelen met de belofte dat je het de volgende dag gaat betalen (terwijl er dan – en nét dan – 20 man achter je zit te wachten, anders nooit) en geld bietsen bij je collega’s om een broodje te kopen.
Bij de terugkeer naar Gent alweer een trein hebben die bomvol of minstens een halfuur vertraging heeft terwijl je eigenlijk nog snel naar huis wou gaan om het aanmaning te gaan afhalen (’s morgens vergeten mee te nemen) om voor het sluitingsuur van het postkantoor een aangetekende brief af te halen – wat uiteraard niet gelukt is.
Ondertussen een gsm die belt (met de batterijen halfplat zodat je maar half hoort wat de ander wil zeggen) met een oud lief van je, die het terug wil “aanmaken” – wat je ook wel wil – maar op dat moment wel de huid wel wil volschelden.
Oh, en dan in de brievenbus je belastingaangifte vinden waarin staat dat je méér moet betalen dan verwacht en van je elektraboer moet opleggen en iedere maand een groot bedrag méér mag afdragen (als voorschot). Met als top of the bill de huisbaas die belt om te vragen of je de jaarlijkse controle al hebt laten uitvoeren van het verwarmingstoestel en of hij daar een bewijs kan van krijgen.
Om dan uiteindelijk helemaal van de stress de pc willen aanzetten om op je gemak je mails te checken en het ding crashed of afkomt met ontelbare updates.
Jawél, zo’n dagen bestaan wél. Gelukkig heb ik nog een doos met Valium in huis staan – euhm, maar die zijn op. Ook juist dàn.
