Ik heb er weinig. Om eerlijk te zijn ik heb er bijna geen. Behalve bij twee mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen: voorgenoemde (in vorige postjes) en een ander persoon (ergens bij De Post) die me vernederd heeft omdat hijzelf een absolute nul was en ergens zijn autoriteit ten opzichte van al het ander aanwezig personeel ten koste van mij moest laten gelden door een flauwe mop met me uit te halen: ik kreeg toen ook een klap, fysiek geweld dus. Een klap op mijn hoofd. Zogezegd met “vriendelijke” bedoeling – want het was maar een “grapje”.
Ik kon, en kan er niet mee lachen. Een manager moet van zijn personeel blijven, lichamelijk in al zijn vormen. (Okey, we hebben het nu niet om een hand te geven ‘s morgens en ‘s avonds.) Maar een klap op je hoofd?
Gatverdomme. Zogezegd om te lachen? Nog nooit meegemaakt. Wil ik ook niet meer. Als ik ooit nog zoiets meemaak dan geef ik een stamp terug. In zijn ballen. Om te lachen, natuurlijk. Hahaha – de lul, de absolute nul.
Maar haatgevoelens, in het algemeen? Heb ik niet. Integendeel: ik maak iemand uit voor rotte vis en dan zijn we na vijf minuten terug vrienden, tenminste – wat mij betreft. Hier in Vlaanderen ligt dat blijkbaar moeilijk. Mensen hebben zo’n lange tenen en vergeten nooit. In Nederland vond ik het op dat gebied wel handiger: je klopte op tafel, zei wat er niet ging, wat het probleem was bij de andere persoon en dat was het. Einde discussie, en meestal – probleem opgelost. No hard feelings. Hier moet je je tong altijd in zeven knopen draaien om iets te zeggen – als er dan al iets gezegd gaat worden – want iedereen zit zich in te houden met als resultaat dat het probleem zich maar verder zit te veretteren. Zo’n belachelijke, onproductieve, kinderachtige mentaliteit. En dat kan verschikkelijk op mijn zenuwen werken.
Jaloezie. Is me eigenaardig genoeg, TOTAAL vreemd. Eigenlijk is dat een gemis. Een gezonde dosis jaloezie helpt je vooruit omdat je het beter wil hebben dan een ander. Tenminste, dat is de theorie (kort door de bocht genomen.) Ik weet niet hoe het komt maar het kan me geen fluit schelen dat een ander met een dikkere auto aan het rijden is of een kostuum aanheeft van 1000 euro van één of ander bekend merk.
Ik heb om te beginnen bewust geen auto omdat ik die dingen kankerverwekkend, weerzinnig en schandalig duur vind. Ik koop mijn hemden bij de Hema (15 euro) en mijn kostuums – ik heb er twee via een postorderbedrijf, vorig jaar nog een broek en “veston” gekocht voor 149 euro – als ik het aan heb dan denk je dat ik er een fortuin aan heb gegeven, zo goed staat het me (meestal). Ik ben vandaag gaan solliciteren met een veston aan dat nog deel uitmaakte van het uniform dat ik destijds in Berlijn heb gekregen (het ding is 20 jaar oud) een das die ik al een jaar of 15 in de kast liggen heb en een broek van 60 euro, gekocht in de Inno tijdens de solden drie jaar geleden. Toen ik beneden in de gang stond op weg om naar het station te gaan en mijn brievenbus aan het checken was floot de conciërge naar me: “Zo deftig en chique zeg, wat ga je doen?”
Solliciteren dus.
Jaloezie, in de liefde: hey, als uw lief bij ander bij een ander gaat dan zijn er twee dingen: of zij/hij wil aandacht van je hebben en daar ben je dan in tekort geschoten – dus, eigen schuld.
Of hij/zij is je beu – en dan is dat maar zo. Ik ga niet op die ander gaan motten omdat hij/zij mijn lief “afpakt”. Kan mij het schelen. Ander en beter.
Jaloers zijn op mensen die rijker/meer verdienden als jezelf? Pfft, ook zo iets onnozels: ben jij jaloers op Bill Gates omdat hij de rijkste mens ter wereld is? Ik niet, en daarbij als je dat zou willen zijn dan DOE je daar iets aan.
Wat me brengt tot het belangrijkste punt van mijn uiteenzetting: je moet het willen. Ik wil het niet. Ik voel me goed zoals ik ben. Ik heb jaren geleefd zonder een rotte bal, in Glasgow, Berlijn, Amsterdam, Brussel. De meeste dagen in Glasgow zat ik op het einde van de maand zonder een nagel om aan mijn gat te krabben. De laatste tien dagen at ik droog brood met wat boter erop en bonen in tomatensaus – uit blik, het goedkoopste wat ik kon vinden in de Safeway.
In Glasgow zat ik de telefoonkoten af te schuimen om er het verloren kleingeld op te zoeken om me daarmee nog een pakje sigaretten te kunnen kopen (ze verkochten daar destijds pakjes van 10 stuks), wat me meestal na een uur zoeken ook lukte. En zat ik op café “PINTS” te bietsen bij bekenden die me dat dan betaalden omdat ik zo’n toffe Belg was die ze konden verstaan. (Schots is nog iets anders dan Engels, het heeft me een maand gekost om het te “leren” – en dan nog…)
Wat ik meestal goedmaakte door met mijn “pree” in het begin van de maand de de hele tent te trakteren, wisten zij ook wel dat ik drie weken nadien zat te zeuren achter drank. Maar dat wisten ze, en ik ook, en vonden ze normaal.
Ohboy, de keren dat ik thuis met hun mocht meegaan om whisky te gaan proeven zijn ontelbaar. Ik heb zowat ALLE Schotse whisky’s door mijn keel gehad. Uitzonderlijke blends van jaren oud, lekker en vooral straf spul (want zij drinken dat daar alsof het water is). Ik ben dan ook verschillende keren op handen en voeten terug naar huis gekropen – of gewoon blijven slapen (in de gang (zoals in de film) of op de sofa in de woonkamer – twee keer in een bed met een jongen die helemaal zot van me was en één keer met een lesbische pot die het eens wou proberen met een homo – ik was toen wél zo vreselijk dronken dat mijn fluit niet groter werd dan een garnaal (wat raar is want in “normale” toestand ziet het ding eruit als een dikke gamba – en ik heb het dan nog niet eens over de erectiele toestand (er zijn al vergelijkingen met paarden gemaakt geweest enzo, destijds…) *kuch* – vond ze niet leuk , eigenlijk).
But anyway, Schotten, zijn zéér vriendelijke mensen. Hartelijk, enzo…
Eén keer ben ik bijna in “den bak” gevlogen – ik kon tijdens mijn nachtelijke kruiptochten naar huis mijn blaas niet ophouden en heb dan maar een muurtje uitgekozen (uit het zicht) om de boel leeg te maken.
Miljaar, gasten – zwaailichten en al , handboeien om – “You are polluting the Queens property, we hereby must arrest you!” Nouja, na veel gepalaver en de domme Belg spelen: ‘Huh, op de Gentse Feesten pist iedereen in de brievenbussen, dat is bij ons héél normaal, etc..’ hebben ze me dan toch laten gaan zonder eerst mijn vingerafdrukken genomen te hebbben, een foto, enzovoort. Hoho, streng zijn ze daar wel op dat gebied, ik vraag me af wat ze doen met vrouwen met plastuiten…
Den dommen Belg spelen, werkt dus trouwens in Nederland ook. Nederlanders zijn nog erger dan Duitsers: ze volgen de regels. Belgen zijn meesters om regels te omzeilen. Zo zijn we, het zit in onze genen. Hoeveel ik ze niet aan hun pietje gehad heb, ha! Zo lachen maat! En poepsimpel – omdat ze niet geloven dat je de regels zou durven overtreden – calvinisten, mijnheer! Nederlanders zijn echte eikels op dat gebied, alles volgens het boekje, geen plaats voor improvisatie of ze slaan dik in paniek. In die zin is onze katholieke opvoeding toch nog voor iets goed: je begaat een zonde, (SCHULD & BOETE) gaat biechten -repent- en hup, je kan herbeginnen.
Eerlijk waar: iedereen zit te kakken op de Duitsers maar de tijd die ik gehad heb in Berlijn, pfwiew – onbeschrijflijk, zo mooi. Tijdens de zomermaanden zat iedereen in _ieder_ park in Berlijn daar in zijn blote reet in de zon te liggen (FKK) en niemand die daar aanstoot aan nam. Ik ben verschillende keren op mijn buik moeten gaan liggen omdat er er 20 meter verder een spetter in volle glorie lag te zonnen. En dan te bedenken wat voor een “spel” ze gemaakt hebben over dat naaktstrand in Bredene. Mocht je in het Vondelpark in Amsterdam wel vergeten of je werd er bijna verkracht, de onnozelaars. Die stomme Amsterdammers hebben trouwens maar één park (het Vondelpark, dus – waar ze zo pathetisch lyrisch over doen, de krotters) in Berlijn zijn er minstens 20 van die parken en stukken groter zelfs, met vijvers – waar je in kan en mag zwemmen.
Oh, en iedereen kent toch de film ‘Trainspotting’. In de film zijn er opnames gemaakt in “The Vulcano“. Grappige scene’s trouwens. Maar het was precies zo. Ik woonde er 100 meter vandaan op Byres Rd. en was daar een “regular”.
Euh, dingen die ik daar heb meegemaakt kan ik niet op deze blog zetten.
Horse was er langs alle kanten te krijgen maar daar ben ik altijd vanaf gebleven maar voor een gram coke moest je gewoon iemand een pijp zetten in de wc’s en klaar – oh, neen, dat was in Berlijn. Sorry.
Neen, serieus, het was gelijk in de film – iedereen zat daar aan de “hero”, ik heb me één keer laten verleiden om het te proberen (snuiven) en ben toen zo ziek geworden als een hond (kotsen, uren aan een stuk) dat ik er sindsdien vanaf ben gebleven, en gelukkig maar. Niets voor mij, dat spul. Zo’n geweldige smeerlapperij ook, trouwens. De whisky daarintegen: ik heb daar dingen geproeft en gedronken van 30 jaar en ouder gerijpt in vaten die aan de Ierse zee lagen (zout) met namen zoals: Auchentoshan, Invergordon, Strathclyde, Glenmorangie, Mannochmore… nou, noem maar op – te gek, al die soorten die ze hebben.
Ghoh, en om drie uur was het gedaan want dan moeten al die tenten bij wet sluiten en moest iedereen naar huis. Dus ging ik gewoon naar de Marriott of naar de Hilton (omdat die bars wél open mochten blijven, zonder beperking) en omdat er 9 op 10 een crew van Air France of Lufthansa zat te zuipen en vermits ik vlekkeloos Frans en Duits praat ging ik door al zijnde iemand van de crew, zat me vol te gieten en toen het tijd werd om de rekening te betalen was/zat ik toevallig op het wc – of onderweg naar huis.
Maar jaloers, ik? Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als toen ik geen bal had om rond te komen. En liefjes, en de grote liefde? Tsja, het zal ooit ooit wel eens van komen zeker? Ik hoop het – maar zit er niet écht op te wachten.
Jaloers? Ja. Op slimme mensen, mensen met karakter met wilskracht, mensen die zichzelf overstijgen in wat ze dagelijks doen. Ja, daar ben ik jaloers op. Dat wil ik ook kunnen. Ik ben daarvoor, vrees ik – te lui en te emotioneel voor – ik denk met mijn buik, niet met mijn hoofd en ben veel te impulsief. Te snel in conclusies, te traag in contemplatie, geen geduld. Ik probeer mijn best te doen maar de dagen zouden dan 36 uur moeten duren. Ik ben nogal traag van begrip. Helaas.
