11 mrt 2009
Ah, ik verlang soms zo naar Berlijn. Dàt (was) is pas een stad om te léven. Rot mit gold – so muss das sein
Allezhup, nog eens een keertje Nina Hagen. Sorry folks.
Offenes Fenster prasentiert
Spatzenwolken Himmelflattern
Wind blast, meine Nase friert
Und paar Auspuffrohre knatternAch, da geht die Sonne unter
Rot mit gold – so muss das sein
Seh ich auf die Strasse runter
Fallt mir mein Bekannter einPrompt wird mirs jetzt schwer ums Herz
Ich brauch nur Vogel flattern sehn
Und fliegt mein Blick dann himmelwarts
Tut auch die Seele weh – wie schonNatur am Abend – stille Stadt
Verknackste Seele, Tranen rennen
Das alles macht einen machtig matt
Und ich tu einfach weiterflennenAaah ….
Aaah, Berlijn – drie jaar heb ik er gewoond, midden jaren ’90 en het was fantastisch. De stad is zo groot als Oost-Vlaanderen, dus als je naar de “kino” wou gaan in Pankow en je woonde in Charlottenburg (zoals ik, in het begin -ondermeer – maar ook in Prenzlauer Berg en dan op het einde in de Joachim-Friedrich-Straße (ik ben daar drie keer umgezogen, op drie jaar tijd) – een zijstraat van Kurfürstendamm) dan kon je met de metro wel een tijdje onderweg zijn.
De laatste twee jaar woonde ik samen met -Jutta- in de Joachim-Friedrich-Straße, in een enorm groot appartement (zeker 400 vierkante meter in totaal) waar we elk voor onzelf twee grote kamers hadden en enkel de keuken en de badkamer moesten delen (voor 440 Deutsche Mark per maand elk, ongelooflijk goedkoop, eigenlijk – achteraf gezien). Dat samenwonen was destijds heel gewoon: er stond gewoon een “annonce” in Zitty Berlin, genre: “Nachmieter gesucht!”, je maakte een afspraak op een “neutrale” plaats (een café) – en “klikte” het, dan trok je er de volgende dag in.
Jutta, een jonge meid (Frau) die het met negers deed (zonder condooms) – maar wel in de keuken zes bakken had staan om het vuilnis van elkaar te scheiden, ze was daar héél streng in: ‘voor de gezondheid van onze samenleving’. Dat ze druipers en andere ziektes kon oplopen kon haar niet deren want daar had ze een hele collectie van allemaal geheimzinnige, magische stenen voor (of tegen)…
Jutta dus, was zo’n zweverig, spiritueel (op zijn Flairs), halfbakken hippie-geval. Jezusman, die gasten konden wél van jetje geven dat ging soms urenlang door, oh – erg. Dat gekreun enzo.
Toen er geen negers in de buurt waren nam ze tantra sessies om vier uur ‘s morgens, liet de metersdiepe badkuip (dat was zo’n badkuip: als je erin stapte zat je met je been een meter dieper dan de vloer en dan kwam de bovenrand van de badkuip tot aan je navel, je kon erin zwemmen in dat ding) vollopen (duurde een uur ofzo) en volgieten met kruiden en olie van Dr. Kneipp en stond ze erop dat ik samen met haar naar de Henrietteplatz (op het einde van de Kurfürstendamm, bijna de hoogste plaats in Berlijn) meeging om naar de opgaande zon te gaan kijken, ze was namelijk bang om er alleen naartoe te gaan – 200 meter van ons deur.
Anyhow…
Vermits ik op de luchthaven werkte (Tegel Airport) en soms om vier uur moest opstaan om er te beginnen werken om zes uur ‘s morgens kon me dat meestal niets schelen, het enige wat ik wel vervelend vond dat ik zo vettig van die Kneipp was want ik kroop met haar natuurlijk ook (of nadien) in bad – zonder iets te doen, want ik zat er wél met een stijve maar ze wou alleen maar zwart vel in haar pruim, het (lieve, zotte) wijf.
Iedere vrijdag gingen we dan samen naar de Bhagwan dancing twee straten verder waar je alleen binnen mocht op blote voeten, geen sigaretten mocht roken en alleen maar sapjes drinken. En toen ik hoofdpijn had van het gemis aan nicotine (ik ben een verstokte roker, nog steeds) dan had ze van die gele, mooie barnstenen die ze verwarmde en op mijn kop legde, en toen was de goesting naar sigaretten en de pijn na vijf minuten ineens verdwenen. Raar, want ik geloof niet in die stenenshit – ze had een collectie van hier tot in Tokio van die stenen en alles voor een bepaald doel (pijn, seks (behalve met mij), verkoudheden, maagpijn, darmkrampen, menstruatie, depressies, contraceptie, noem maar op…) maar het werkte wél. (Met die sigaretten bedoel ik. En ook, tegen de koude voeten, ha!)
Bof.
Waarop ik me de volgende (zater)dag volledig liet gaan in de meest gore kroegen in Kreuzberg, kwestie van alles in balans te houden.
Gisteren kreeg ik (na jaren) een bericht in mijn inbox van Facebook.
Jutta.
Ze woont nu in Nieuw-Zeeland. De zonsopgang is daar dus wél omgekeerd (gezien). Ik vraag me af met wie ze nu haar bad doet volgooien.
Ik mis haar wel.
Ik mis Berlijn.
Wat een verhaal
Kippenvel… of kippevel, whatever
Schrijf eens een boek
Ja Berlijn, ik beleef nu ongeveer wat jij enkele jaren geleden meegemaakt hebt. Nooit wil ik er nog weg! Mijn altbau appartement, de standaard S-Bahn ride van een half uur, in de zomer toch met de fiets gaan en zweten! BBQ in Tiergarten en ploeteren door de sneeuw in het parkje dat zowiezo maximaal 100 meter van je Wohnung is…
*zucht*
Oooh Tom zwijgt! Ik wil nu, maintenant, onmiddellijk terug. Ik ben zot van Berlijn!
Een paar keer in Berlijn geweest. Nooit van kunnen genieten….raar. Te groot, te breed, een beetje gecomplexeerd met een overdaad aan schuldgevoel, neen ik voelde het niet…
Geweldige story alweer. En Berlijn, daar moet ik weer eens naartoe. Maar eerst Parijs dit jaar.
Ku’damm en Charlottenburg zijn intussen nogal klote-wijken geworden, maar je toenmalige gezelschap lijkt me redelijk uniek.
Geweldig verhaal trouwens: ik zou zowaar nostalgie krijgen terwijl ik er nog woon.
@knallig: oh, maar ik heb nog meer dingen “meegemaakt” in Berlijn. (Link: en dan scrollen…)
Proficiat en bedankt met jouw mooie site en foto’s over Berlijn: heb alle postjes bekeken en zat regelmatig met tranen in mijn ogen uit pure nostalgie. Tsja…
Ah, maar dat is ook toevallig: ik heb ongeveer acht maanden aan de Schönhauser Allee op 500 meter van de U2 Eberswalder Straße in het appartement van een collega “Ossie” gewoond – hij had toen een lief in een ander deel van de stad en onderverhuurde me zijn appartement voor nog geen 100 DM per maand, ha! Het was alleen een merde om naar Tegel Aiport op tijd naar mijn werk te geraken, soms was ik anderhalf uur onderweg. Werd me iets teveel. Jammer, want de buurt was schitterend.
[...] Om terug te keren naar die onbekende boîte van in het begin: dat was z-a-l-i-g. Muziek van Lotte Lenya, Kurt Weill, Marlene Dietrich – met dan een streep Bowie en Kraftwerk erdoor (toen, superhip) het was een droom. En dan het publiek: eclectisch is het minste wat je er van kon vinden. Gewone mensen, homo’s, lesbo’s, travestieten, blote tetten, leerboys, jongens in smoking – in rok, in kostuum, in jeans, in smoking met sigaret aan een zilveren pijpje – lesbo’s die er krèk uitzagen als jongens (ik dacht eerst dat er twee gasten met elkaar aan het muilen waren, waren het toch wel twee wijven zeker !) alles door elkaar en zonder onderscheid. En vriendelijk mijnheer, hoffelijk! Kalm en rustig. Je kon daar en tong met een gast aan de bar draaien zonder daar iemand van opkeek, (het moest wel deftig blijven) – vonden ze normaal. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt en tot hiertoe ook niet meer. Nou, en toen ze Kraftwerk draaiden werd iedereen zot gewoon. Ah, man. Het feest duurde tot een uur of vijf ’s morgens (er zijn daar wetten die maakt dat ze moeten sluiten om vier uur, zoiets) dus met wat marge kon je de eerste metro vanuit “Alex” naar Kurfürstendamm nemen (uurtje rijden – Berlijn is gi-gan-tisch groot) – en met wat geluk iemand in je armen. *Kuch* Soms zaten we met z’n drieën in bad – zie vorige post. [...]
[...] De laatste twee jaar woonde ik samen met -Jutta- in de Joachim-Friedrich-Straße, in een enorm groot appartement (zeker 400 vierkante meter in totaal) waar we elk voor onzelf twee grote kamers hadden en enkel de keuken en de badkamer moesten delen (voor 440 Deutsche Mark per maand elk, ongelooflijk goedkoop, eigenlijk – achteraf gezien). Dat samenwonen was destijds heel gewoon: er stond gewoon een “annonce” in Zitty Berlin, genre: “Nachmieter gesucht!”, je maakte een afspraak op een “neutrale” plaats (een café) – en “klikte” het, dan trok je er de volgende dag in. More here huugendruug.eu [...]
Merci – es lebe Berlin!
Onvoorstelbaar toeval trouwens dat we beiden het werkwoord ‘knallen’ gebruiken!
Berlijn is net een virus, en je komt er moeilijk vanaf. Terug verhuizen geen optie?
Nope, mijn ouders zijn op een leeftijd gekomen dat ik ze niet alleen wil laten als er iets met ze zou gebeuren. Of twee dagen moeten reizen om dan “te laat” te komen.
Ik weet het, ik trek het me teveel aan, ik zou het me niet moeten aantrekken en mijn eigen leven moeten leven zonder daarmee rekening te moeten houden.
Ik kan het niet. Zij hebben me jarenlang bij het handje gehouden, en nu soms nog – ik kan ze nu niet laten vallen in de herfst van hun leven. Als er iets ergs zou gebeuren en ik ben 1000 kilometer verder – of méér – en niets zou kunnen doen (wegens die afstand) dan breek mijn hart en zou ik het mezelf nooit kunnen vergeven dat ik er toen niet bij geweest zou zijn.
Neen jong, zo’n dingen, dat is leuk als je jong bent zo tussen je 20 en 35e. Natuurlijk er kan dàn _ook_ wat met pa of ma gebeuren, maar de kans is toch minder. Enfin, dat geluk heb ik toch gehad, tot hiertoe.
Ondertussen heeft mijn zus twee wolkjes van kindjes gekregen die ik mis als ik ik ze twee weken lang niet gezien heb. Nope, het “buitenlandavontuur” is, helaas, voorbij.
Anderzijds, moesten ze me een job aanbieden (of vinden) waarbij ik op kosten van de firma onmiddellijk op het vliegtuig kan springen en verlof kan nemen bij het minste, dan twijfel ik geen moment. De kans dat zoiets gaat gebeuren is, euhm: microscopisch klein.
Het Berlijn gevoel prachtig beschreven zeg. Zat dit weekend weer eens lekker muziek te luisteren en ja, ook Naturträne. Zo verschrikkelijk mooi.
Berlijn is inderdaad dé stad om echt te leven, het hele spectrum aan ervaringen bij elkaar. Eine Stadt immer im werden. Zoals Marjolein zegt: Berlijn is een virus waar je maar moeilijk van af komt. Tegelijkertijd, waarom zou je ook!
Prachtig verhaal
Prachtig stukje. Voor het eerst die tekst van Nina Hagen zo bewust gelezen en beluisterd. Wat een mooi gedicht! Maar ze zingt het zo spottend. Zou het ook zo bedoeld zijn?