Huug & Druug

Ik ben niet zo’n vreselijke fan van JM, maar Jean-Marie Dedecker heeft me volledig bij de keel gegrepen door dit liedje voor te stellen in het programma “Voor eens & voor altijd” vorige week vrijdag op 27 maart 2009 op Canvas.

Tranen maat, tranen. Zo mooi.

Ecoute
Je te dirai les mots les plus beaux
des mots d’amour que je connais et que jamais je n’oublierai
des mots qui t’emmèneront comme un bateau
jusque à la terre
la terre qui les a inventés

Ecoute
je te appellerai
par le noms les plus tendres
et ces noms je les connais
c’est une chanson
Que tous les amoureux du monde pourront chanter
Car c’est l’amour
l’amour qui les a les inventés

Palikari mou pikro
agoraki trifero
ah kardia mou, I zoi
oneiro, anapnoi
agapi mou, agapi mou

Ecoute je te dirai

palikari mou
mon gars ma beauté

agoraki mou
mon garçon

matia mou
mes yeux

zoi mou
ma vie

oneiro, anapnoi
mon rêve, mon souffle

agapi mou
mon amour
mon amour

Palikari mou pikro
agoraki trifero
ah kardia mou, I zoi
oneiro, anapnoi
agapi mou, agapi mou
agapi mou

mon amour

Oh mannekes (en meisjes), ik val in herhaling maar hier kan ik echt niet genoeg van krijgen, die video is trouwens subliem (haja: beelden van Fritz Lang.)

Volume op 12 zetten!

Here’s sneak preview of new R&S signing The Chain.

Both tracks have already recieved rave reviews from the likes of DJ Hell, Optimo, Slam, Luciano, Francois K and Nick Warren.

http://www.myspace.com/thechainuk

New single coming end of April 09.

R&S Records

Ohh, goddelijk!

Vandaag, of deze nacht is het alwéér zover.

Ik kan maar herhalen wat ik er (vorig jaar en de vorige jaren) ervan vind:

Een van de bezwaren van de zomertijd heeft te maken met de tijdzones. Tijdens de wintertijd staat de klok in West-Europa een uur voor op de zonnetijd, tijdens de zomer staat de klok al 2 uur voor op de zonnetijd. Het dagritme van mensen loopt dus niet synchroon met het ritme van de zon, en 2 uur verschil wordt door sommige mensen als te groot ervaren. Vooral landbouwers vinden dit een groot probleem aangezien hun dieren wel op zonnetijd leven.
- In de landbouw geeft de zomertijd problemen, omdat het vee met de kunstmatige omschakeling van het uur niet om kan gaan. Zo zullen koeien niet vroeger opstaan.
- Een ander veelgehoord bezwaar van de zomertijd/wintertijd is dat het elke keer een hele aanpassing vergt van het dagritme van mensen om over te schakelen, vooral kinderen hebben hier last van, waardoor ze in de week na de aanpassing oververmoeid kunnen raken.
- Verder wordt in twijfel getrokken of de lagere verlichtingskosten de hogere airconditioningskosten wel compenseren. Ook een ander voordeel, meer namiddagzon, wordt in twijfel getrokken aangezien mensen meer energie gaan verbruiken door bijvoorbeeld met de auto te rijden. Het zomeruur wordt alleen in stand gehouden om meer te kunnen consumeren.

Ha! En dat is dan nog niet alles! Er zijn zo van die zotten die onze planeet gaan redden door eventjes een uurtje het licht uit te doen. Volgens mijn bescheiden mening zijn bij die pipo’s het licht helemaal uitgegaan. Alsof het wat zal helpen. Wat een krotters allemaal zeg.

Stel nu eens voor om -geen- auto’s meer te maken die op benzine rijden, iedereen met de fiets en met de trein naar het werk gaat – en niet voor een uurtje, maar alle dagen, ja. Dan.

Groene jongen ik? Ja, maar ik ben wél voor kernenergie (treinen rijden daarop, trouwens) want dat is en zal voorlopig de oplossing zijn.

Maar zo’n simpele “oplossingen” zoals: doe eens het licht een uur uit – komaan? Te belachelijk voor woorden. Als ze de mensen daarmee willen sensibiliseren, dan zijn ze gewoon verkeerd bezig. Een schuldgevoel aanpraten, bang maken en hun het gevoel geven dat ze een uur lang de planeet aan het redden zijn.
Ha! Ik doe een uur het licht uit en we kunnen daarna alwéér verder lekker de droog-was-afwasmachine laten draaien, hoera! Want de wereld is gered!

Weet u wanneer er ECHT iets aan gedaan gaat worden? Als al de “petrol” _op_ gaat zijn. Binnen een jaar of 40-50. Dan, en dan pas gaan ze in gang schieten. Maar dan zal het te laat zijn. Helaas.
Zolang gaan de mensen leven tot ze gaan meemaken wat er nu met de banken aan het gebeuren is, krediet opnemen en niet denken aan de de toekomst. Après nous le déluge. Zo is het vroeger geweest en zal het niet anders zijn. Al die zever over de toekomst van onze kinderen?

Give me a shit. Het kan niemand wat schelen.

Sinds ik sinds maandag terug aan de slag ben zitten de treinen barstensvol – niet normaal, niet zoals vroeger (twee maanden geleden): de hele week al mocht ik alle dagen rechtstaan in het gangpad tot in Brussel (nog nooit meegemaakt, gisteren moest ik deze morgen naar een symposium in het UZ in Gent en heb toen de trein naar Brussel genomen rond 13 uur en die zat _ook_ eivol), er is bijna geen plaats in de metro in Brussel en in de trams ook al. Zijn al die mensen dan op zoek naar werk?
Ik snap hier ergens iets niet.

Je suis seule ce soir.
Paroles: Paul Durand, musique: Rose Noël, Jean Casanova, 1941

Je viens de fermer ma fenêtre,
Le brouillard qui tombe est glacé
Jusque dans ma chambre il pénètre,
Notre chambre où meurt le passé.

Je suis seule ce soir
Avec mes rêves,
Je suis seule ce soir
Sans ton amour.
Le jour tombe, ma joie s’achève,
Tout se brise dans mon cœur lourd.
Je suis seule ce soir
Avec ma peine
J’ai perdu l’espoir
De ton retour,
Et pourtant je t’aime encor’ et pour toujours
Ne me laisse pas seul sans ton amour.

Dans la cheminée, le vent pleure,
Les roses s’effeuillent sans bruit,
L’horloge, en marquant les quarts d’heure,
D’un son grêle berce l’ennui.

{Refrain}

Tout demeure ainsi que tu l’aimes,
Dans ce coin par toi dédaigné,
Mais si ton parfum flotte même,
Ton dernier bouquet s’est fané.

Comment bij de clip van You Tube is:
“Leo Marjane was one of great French singers of 1930s and 1940s. Her unique “sadly grinning” deep voice and a strong dramatic expression were, two decades later, an inspiration for another great star of the French chanson – Juliette Greco. Leo Marjane’s grand career had an abrupt end with the end of WWII. The French remembered, that during the occupation she entertained the Nazis with a little too much enthusiasm. After 1945 she retired.

This beautiful melancholic slow-fox was composed by Charles Trenet. The music is illustrated by the photos of one of the greatest photographers of the 20 century, Brassai (his Hungarian name was Gyula Halas).
Recording: Disque Gramophone, 1941”

In Berlijn was er destijds een tent in de buurt van Café Kranzler (vraag me niet waar het precies was, ondertussen bestaat het misschien niet meer) waar in de vroege uurtjes alle “afgewerkte” hoeren (zowel mannen als vrouwen), travestieten, homo’s, leerboys en potten – en ander eenzaam volk naartoe kropen om toch maar wat gezelschap te hebben. Mmm, speciaal sfeertje hoor.

Af en toe ging ik er na mijn nachtshift (op de luchthaven) heen – omdat ik voelde dat ik toch niet zou kunnen slapen (dat heb je soms met nachtshifts, je hebt om 4 uur om “kot in de nacht” gedaan met werken maar hebt lang geen zin om in bed te kruipen, raar.)
Dus ging ik daarnaar toe. In uniform. Zaten die gasten allemaal op te kicken wat ik ook nogal geil vond, hihi.

Het leuke van die tent was dat ze daar allemaal muziek lieten horen zoals die van Kurt Weil (Alabama Song: “Well, show me the way, to the next whisky bar …”), van Lotte Lenya, Marlene Dietrich… nou, noem maar op, al die anti-oorlog “Entartete Musik”-classics, maar dan “auf Deutsch”.

De dansvloer zat echter bomvol slowers toen de DJ ons Zarah Leander liet horen. Dat was dan meestal het sein aan het aanwezige mansvolk om op te krassen.
Degene die (alleen) achterbleven (meestal zat ik erbij, na een nacht werken had ik alleen maar zin om te kijken en tussen wat volk te zitten – dronken dan hun laatste glas sekt op en gingen naar huis – of in mijn geval eerst nog onderweg een ontbijt nemen in één van de vele poepchique hotels op de Kurfürstendamm (wat altijd lukte zonder te betalen omdat ze dachten dat je daar een vroege gast was van één of andere vliegtuigmaatschappij. Oh man, wat heb ik lol gehad in de die tijd!)

But anyhow, tot mijn grote vreudge vond ik de bewuste plaat van Zarah Leander terug op You Tube, de tekst echter heb ik nog nergens gevonden, helaas:

Sinds een tijdje heb ik een abonnement op Taallink, het e-mailmagazine van de Taaltelefoon. Daarin staat elke week het antwoord op een taalvraag, uitleg bij een nieuw woord en een link naar een interessante website. Wreed interessant. Vandaag zat deze tip in mijn inbox en ik moet toegeven – deze is ook héél interessant want ik heb er al dikwijls mijn hoofd over gebroken hoe ik dit bijvoorbeeld moest schrijven:

Was Bhagwan een Indische of een Indiase goeroe?

Hij was een Indiase goeroe. Indiaas betekent ‘van, uit, betreffende de republiek India’. Indisch is het bijvoeglijk naamwoord bij de historische naam Indië.

Landnamen op -ia zijn in het Nederlands – in tegenstelling tot in het Engels – niet zo gebruikelijk. We hebben veel meer landnamen op -ië. India en Indië worden wel allebei gebruikt in het Nederlands, maar ze betekenen niet hetzelfde. India is de naam van de huidige republiek met als hoofdstad New Delhi. Bij India hoort het bijvoeglijk naamwoord Indiaas. Indië is een historische naam voor de voormalige kolonies Brits-Indië (dat nu India heet) en Nederlands-Indië (nu Indonesië). Bij Indië hoort het bijvoeglijk naamwoord Indisch. Zowel bij India als bij Indië is de inwonersnaam Indiër.

De merde is dat ik zo’n dingen nooit kan onthouden. Anyhow…

Ha, het zijn niet alleen de Belgen die kunnen zagen en klagen – en neuten en zuur zijn, de Britten kunnen er ook wat van, via mijn Inbox ontvangen, staat ook in HLN :

Vakantiegangers melden zich bij hun Britse reisbureau met de vreemdste klachten. De Daily Telegraph maakte een top twintig. Wat dacht u bijvoorbeeld van: “Het strand was te zanderig”. De volgende opmerkelijke klachten werden genoteerd.

1. Een man zag een overduidelijk opgewonden olifant bij een drinkplaats. Zijn huwelijksreis was volgens hem verpest omdat hij zich “zwaar onderbedeeld” voelde.

2. Een vrouw dreigde de politie te bellen omdat ze naar eigen zeggen door het hotelpersoneel in haar kamer was opgesloten. In werkelijkheid bleek ze het ‘Do Not Disturb’ label aan de binnenkant van de deur als een verbod te zien om haar kamer te verlaten.

3. “Het strand was te zanderig”.

4. Een gast in een Australisch hotel klaagde dat de soep te dik en te sterk was. Hij bleek per ongeluk de vleessaus te hebben opgedronken…

5. “Topless zonnen op het strand zou verboden moeten worden. Mijn vakantie is verpest omdat mijn man de hele dag naar andere vrouwen zat te loeren.”

6. “We kochten een Ray-Ban zonnebril bij een straatverkoper voor 5 euro. Deze bleek later nep te zijn…’

7. “Niemand had ons verteld dat er vissen in de zee zouden zwemmen. Onze kinderen zijn erg geschrokken.’

8. “Onze vlucht van Jamaica naar Engeland duurde ruim negen uur, terwijl de Amerikanen er maar drie uur over deden.”

9. “Mijn verloofde en ik hadden een kamer geboekt met twee bedden. We kregen echter een tweepersoonsbed. Ik hou u nu verantwoordelijk voor het feit dat ik zwanger ben.”

10. “In vergelijking met het driekamerappartement van onze vrienden was ons appartement met één kamer aanzienlijk kleiner”.

11. “In de brochure stond: geen kappers op de locatie. Wij zijn kappers in opleiding, mogen we er nu dan wel komen?”

12. Over een vakantie in Spanje: “Er zijn te veel Spanjaarden, de receptioniste spreekt Spaans, het eten is Spaans en er zijn te veel buitenlanders.”

13. “Het strand zag er niet uit zoals in de brochure. In de brochure is het geel, maar in het echt is het wit.”

14. “We moesten buiten in de rij staan, zonder airconditioning.”

15. “U bent als touroperator verplicht ons van tevoren te verwittigen van lawaaierige hotelgasten.”

16. “Ik ben geprikt door een mug. Niemand had me gewaarschuwd dat ze prikken.”

17. “Het zou in de folder vermeld moeten worden dat de lokale winkel geen lekkere koekjes verkoopt.”

18. “Het is ronduit lui van de lokale winkeleigenaren om hun zaak ‘s middags te sluiten. Tijdens de siësta heb ik vaak dingen nodig, het zou verboden moeten worden.”

19. “Bijna elk restaurant dat ik tijdens mijn reis naar Goa (India) tegenkwam had, tot mijn walging, curry op het menu. Ik hou helemaal niet van scherp eten.”

20. “We hadden een excursie geboekt naar een waterpark. Maar niemand had ons verteld dat we een zwembroek en handdoek mee moesten nemen.”

Het was dus Opaline. Het was 50 jaar oud, zo lang en zeker zo oud als mijn ouders al bij elkaar zijn.
Ik heb het door de loop der tijden ooit eens in mijn handen genomen, en het heel mooi gevonden en mocht het “houden”.

Ik heb het eergisteren domweg laten vallen, in duizend stukken en ben zelfs op één van die stukken met mijn kont op gevallen met een snee van hier tot in Tokio. Mijn moeder vertelde me vandaag (gisteren) dat het een cadeau was van op “hun trouw”, er zat een bloemstuk in en werd later jarenlang gebruikt als “snoeppot”. Ze wist me te troosten door te zeggen dat er altijd wel dingen gaan zijn die we gaan vinden (op markten) die “ouder” zijn dan onszelf. Alleen de herinneringen – die gaan anders zijn. De troost is: als je weet van wie het geweest is (niet echt noodzakelijk) – (maar wél) welk verhaal erachter zit. En dan moet je het koesteren alsof het altijd “in de familie” was.

Bij pa en ma, thuis – is er een snoeppot (oh, we zijn erge snoepers) in porcelein porselein -(opletten hoe ik het schrijf hier, ander krijg ik wéér van “God” het “vingertje” en het verwijt dat ik dronken ben)- met een deksel dat een specifiek geluid maakt als je de pot opendoet. Die pot staat en bestaat al jaren, zolang ik leef. We steken het ding dan ook mooi weg, op een veilige plaats als de kinderen van mijn zus bij opa en oma op bezoek komen.

Ik mag er niet aan denken dat die ooit kapotgaat. Ik wil het niet hebben – alhoewel ik het graag zou willen, maar alles wat in mijn handen komt gaat kapot. Dus neen, laat maar zo.

Wat de Opalinebowl betreft. Ik kan (wel), ben aan het huilen – zo’n domme dingen overkomen me altijd.

Oh… ik ben echt soms zo’n een stomme klootzak.

Lees verder »

De foto hierboven (de banner, dus) werd genomen door Karel Fonteyne in opdracht door Koenraad David Bolssens, destijds “de zevende” van Antwerpen, alleen heeft niemand dit ooit geweten – het zit zo, als ontwerper van kledij moet je geld hebben om het te kunnen wààr maken en zelfs talent doet daar niets aan, jammer.

Anyhow, door Koenraad heb ik twee jaar lang in het wereldje van de “haute couture” gezeten als model in Parijs en Milaan en heb ik een pak werk gehad met fotoshoots en defilés. Héérlijke tijden waren dat.
Ik zou een hele post kunnen volschrijven over wat ik meegemaakt heb, ik ga het laten bij wat foto’s.

Lees verder »

Röyksopp ft. Robyn – The Girl and the Robot [HQ]

Ok, om het allemaal wat in balans te houden kreeeg ik vandaag de 5 levensvragen van de hetero’s in mijn Inbox:

Q: Waarvoor dienen de kleine oneffenheden ROND DE tepels?
A: Daar staat in braille: ‘Je bent goed op weg!’

Q: Wat is een ‘AUSTRALIAN KISS’?
A: Dat is hetzelfde als een ‘French kiss’ maar dan wel ‘down under’.

Q: Wat kan je doen met 365 gebruikte condooms?
A: Je smelt ze. Je maakt er een autoband van en noemt ‘m een ‘GoodYear’.

Q: Waarom hebben orkanen meestal een vrouwennaam?
A: Omdat ze als ze komen nat en wild zijn en als ze weggaan nemen ze je huis en auto mee.

Q: Waarom wrijven vrouwen zich in de ogen wanneer ze ‘s morgens opstaan?
A: Omdat ze geen ballen hebben om aan te krabben.

Tsk, ja flauw. Tsja, het kan niet alle dagen fijnkost zijn hé?

Ok, ik ga iets verklappen. De persoon in het midden van de foto was/ben ik.
In de Vogue Hommes International. In 1989.

De défilés in Parijs en Milaan heb ik ook gedaan. Ik was toen 20 jaar. Ik heb het zo’n twee jaar gedaan, tijdens mijn studies en tijdens mijn legerdienst. Daarna was het ineens gedaan. Ik paste niet meer in het profiel dat “ze” toen zochten. Het was wel een heerlijke tijd toen – en ja , de verhalen over coke en dat (meestal) alle mannen in de business homo zijn – zijn waar. Maar dat is ondertussen 20 jaar geleden, dus, het kan allemaal anders geworden zijn…. Het enige wat ik wel weet is dat Jean-Jean de “booker” bij Dominique waar ik toen bij was, gestorven is aan aids. Ik liet me gaan, maar voor sommige dingen niet; ik zou véél verder gestaan en hoger kunnenn gestaan hebben in dat wereldje, maar ergens was er iets die me zei dat “er iets niets klopte” – ik denk dat ik daarom dat ik nog leef. Ik heb véél vrienden en kennissen zien gaan. Helaas.

AIDS.

He prepared a bubble bath in the sink for the crockery, glass, and silverware, and with infinite care lowered the aquamarine bowl into the tepid foam. Its resonant flint glass emitted a sound full of muffled mellowness as it settled down to soak. He rinsed the amber goblets and the silverware under the tap, and submerged them in the same foam. Then he fished out the knives, forks, and spoons, rinsed them, and began to wipe them. He worked very slowly, with a certain vagueness of manner that might have been taken for a mist of abstraction in a less methodical man. He gathered the wiped spoons into a posy, placed them in a pitcher which he had washed but not dried, and then took them out one by one and wiped them all over again. He groped under the bubbles, around the goblets, and under the melodious bowl, for any piece of forgotten silver–and retrieved a nutcracker. Fastidious Pnin rinsed it, and was wiping it, when the leggy thing somehow slipped out of the towel and fell like a man from a roof. He almost caught it–his fingertips actually came into contact with it in mid-air, but this only helped to propel it into the treasure-concealing foam of the sink, where an excruciating crack of broken glass followed upon the plunge.

From Nabokov – Pnin. (Dank aan Michel voor de tekst, toevallig een paar weken geleden achter zitten zoeken. Toeval? Toeval bestaat niet zeggen ze.)

*
*   *

Enfin, uiteindelijk komt het allemaal goed bij Pnin, bij mij minder.
Vandaag was het kuisdag, dus heb ik ook de keuken een dweil gegeven (ja, om tien uur ‘s avonds -zot, maar ik wou het gedaan hebben zodat ik morgen eens lekker niets kan/mag doen).

In in de keuken staat op een kast een “bowl” – prachtig, mooi, jarenlang in bezit en koesteren, melkglas in roze met een een witte voet met snoep in.

Ik slier toch wel uit zeker?

Het ding valt op de grond in duizend stukken – en – toppunt van alles: ik val met mijn bil op een scherp stuk van die bowl. Bloeden als een rund, non-stop. Ik neem een handspiegel, ga op bed liggen en bekijk mijn achterwerk. Een snee juist naast mijn “spleet” dik in mijn bil, van drie centimeter lang en zeker een centimeter breed. Ik huil, niet om die snee, maar om de bowl. Onherstelbaar. Ondertussen lag het bloed overal, in de keuken, de badkamer, de wc…. door mijn broek heen.

Anyhow, ik moest dus genaaid worden. Ha! Letterlijk.

In Gent is dat dus fantastich. Je belt de wachtdienst op, ze verbinden je door met een dokter van wacht (woont toevallig twee straten verder, ik mocht onmiddellijk komen) twee spuitjes en vijf hechtigen. Ik heb niets moeten betalen.

Kijk, dan mag je nog zo kankeren over België. Dit is toch de max.

Als er iemand van jullie een bowl op de zolder of in de kelder heeft staan, geef een gil!

Lieve mensen, in deze moeilijke tijden, waarin we een echte bankcrisis meemaken op wereldniveau, is hier een goed idee om je een rijk gevoel te geven… en toch sparen!

Je moet op je piemel 100 euro laten tatoeëren.

Dat heeft 3 voordelen:

Ten eerste: Het is fijn om met je geld te spelen

Ten tweede: Is het mooi je geld te zien groeien

Ten derde: Is het dan ook niet zo erg als je vrouw/man aan je geld zit.

Je kan je tv of radio niet op één openzetten tijdens het weekend of het is o-v-e-r-a-l sport , en meestal voetbal.

Ik krijg daar dus HET SCHIJT van.

Zijn er dan geen theaterstukken om te bespreken of concerten ofzo? Is er dan niets anders om over te berichten dan over die stomme voetbal?

Neen, zo’n hijgerige, hysterische reporter die dan zit te melden dat de bal nét naast het doel zat.

ALSOF HET MIJ EEN BAL KAN SCHELEN!

En zo gaat dat op radio één op zondag de hele dag door.

OM TE KOTSEN!

(Zet het dan op een andere post hoor ik jullie zeggen. Neen, dat wil ik niet – de radio in de keuken is heel gevoelig – het minste waar ik aan draai hoor ik Bin Laden op Radio Afghanistan – ook niet mijn préféré… )

Ik snap trouwens ook niet waarom op tv één na het nieuws in het weekend men u-u-u-u-r-enlang over die voetbal zit te mekkeren. Zo ergerlijk!

Oh, wat hààt ik dat!

Bin, voila, het antwoord:

Daniel Balavoine

How I wish, how I wish you were here.
We’re just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.

In de tijd toen ik in en in Glaswgow en Berlijn woonde was er geen internet. Er waren alleen brieven en (heel korte) “telefoonsessies”.

Ik vraag me af of we nu zo “gelukkiger” zijn om met onze ouders (met onze grootouders – zoals onlang op tv te zien was – webcam toestanden – Man Bijt Hond – ze hadden een verbinding met hun kleinkinderen via webcam in Zuid-Amerika via Skype- zo’n zever) gelukkiger zouden zijn.

Ik weet het niet, ik denk het niet. Ik heb alle brieven die ooit aan me geschreven zijn in een doos liggen, en als ik die doos opendoe, en die brieven in mijn handen heb en kan voelen en ruiken, dan…

dan gaat mijn hart open, mijn emoties, mijn gevoelens, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn vreugde en mijn tranen.

Iets wat email nooit gaat kunnen.

Hehe, na drie maanden ziet het kot er niet meer uit.
Morgen doe ik “van kuisdag”. Het zal nodg zijn.

Méér kan ik voorlopig nog niet kwijt maar het is yes, dus.

*Blij kijk*

Op de foto bij de inauguratie van Obama kan je ogenschijnlijk niemand herkennen.

Maarrr, lees (en bekijk, vooral) dit en val omver:

I made this Gigapan image from the north press platform during President Obama’s inaugural address at the U.S. Capitol in Washington, DC on January 20, 2009. It’s made up of 220 images. The original image size is 59,783 X 24,658 pixels or 1,474 megapixels. This new version is 56,646 X 27,788 or 1.57 gigapixels.

Verbluffend!

This historic panoramic image was made by photographer David Bergman from the north media platform during President Obama’s inaugural address at the U.S. Capitol in Washington, DC on January 20, 2009. Bergman used the Gigapan Epic to take 220 overlapping images and seamlessly stitch them together to make a giant, high-resolution photo.

Allez, Michel – gij nu!

P.S.: Kijk bijvoorbeeld hier (rechts onderaan) zo grappig, die dachten dat ze in Disneyland zaten ofzo…

Bij de dood van Alain Bashung moest ik denken aan een gedicht van Marceline Desbordes-Valmore (het lievelingsgedicht van moeder, trouwens) – het gedicht is zo mooi dat ik het geen twee keer kan lezen zonder in tranen uit te barsten, (ik zit écht wel zeer erg in een emo-bleitperiode de laatste weken, tijd dat we alle dagen eens 20 graden of méér krijgen, anyhow):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ik had het er onlangs met Linn nog over: “Madame Rêve” is een van zijn liedjes die bij mij in mijn persoonlijke top tien staan.

Allezhup, ter ere van, nogeens:

Longkanker, verd*mme. Misschien moet ik er ook eens aan beginnen met dat stoppen met roken.

Ik heb me ooit eens sufgezocht naar de Nederlandse vertaling van het Franse woord: “perspicace”.
9 op de 10 vertaalsites vonden het niet, of gaven een verkeerde vertaling of moest je eerst betalen om een antwoord te krijgen (zonder zeker te zijn, dat het de juiste vertaling zou zijn.)

Edoch, zoek niet langer. Ik heb de perfecte vertaalsite gevonden: Woxikon! Werkt super!

Je vult het te vertalen woord gewoon in onder “zoekterm” – klik dan op “zoek”.
Woxikon komt dan éérst met een scherm met suggesties, dan doorklikken – et voilà! Daar heb je de vertaling + verschillende betekenissen en synoniemen (en nog véél meer informatie) in acht verschillende talen. Ik probeer de site nu al een weeklang uit en het werk perfect!

Het zoeken op bijvoorbeeld: “perspicace” – geeft dit als resultaat. Verbluffend!

Geen dank, my pleasure.

- Kutweer
maar zeg:
- vaginale atmosferische omstandigheden.

Méér: hier.