Hugues

Dat was toen ik in Glasgow woonde. Er was toen nog geen internet, telefoon was pokkeduur, ik zat daar met mijn school-Engels tussen allemaal Schotten (a wee drink fo a wee lassy!) en van mijn flatmate had ik een cd-speler te leen gekregen met cd’s, en (ondermeer) ééntje van Chris Rea.

Ik verging toen van de heimwee.

Ik heb het begin van deze cd wel zeker 1000 keer of meer opgezet, toen.

Luister goed naar het begin:

(Pas later, véél later begreep en vond ik de hele tekst ontzettend goed – en nog steeds (en méér en meer) : actueel.)

Oh, en ik was nog jonk toen, en mooi en al – en toen had ik na een week of twee al een inboorlingvriendje, en toen zijn we allebei handje-in-handje in het donker (wat wil je – de Schotten villen je levend als je zoiets laat zien, remember Oscar Wilde?) naar de net uitgekomen film Streets Of Philadelphia in de plaatselijke bios gaan kijken.

Nina Hagen. Was ik zot van. Nog steeds. Bekijk deze video maar eens. Es Lebe You Tube!

En dat, bijna de hele tijd zitten beluisteren op weg van Berlijn naar Gent en op vijf uur tijd gereden in een gehuurde – laatste nieuw model BMW (ik werkte op de luchthaven in Tegel had toen dikke korting bij Avis) om een liefje in Gent te zien die me daardoor heeft laten zitten. Het kalf had nooit gedacht dat ik er ging staan op zo’n korte tijd.
Oh, stories…

(Yep, ik heb Berlijn-Gent ooit eens op vijf uur tijd gereden – via Venlo. Het was wel nacht.)

Oh boy, waar is den tijd! (Nog altijd blijft dit ijzersterk.)

… en met dit (zie hieronder) thuiskomen. Tsk.

Ja, Bruno – in de Fnac. Urgh! Shame on me! (Ik kon het niet laten…)