Archief voor 21 januari, 2009

21 jan 2009

The Tie Dimple

Geschreven door in: Sonstiges

Ik draag graag een das. De meeste mannen hebben er een hekel aan, ik vind het heerlijk om te dragen. Meestal maak ik er een “Dubble Windsor” van omdat de knoop lekker breed is (en dus comfortabel: niet spant als een wurgtouw om je nek) en de hele dag goed blijft zitten.

Maar waar ik al altijd helemaal jaloers op ben, zijn mannen die hun das kunnen knopen met een “dimple” – een “putje” – onder de knoop.
Kijk maar eens naar Obama, tijdens zijn speech vlak na zijn inauguratie:

De foto hieronder is de “Official portrait of President-elect Barack Obama on Jan. 13, 2009“.

Kijk naar zijn das! Dit kan geen toeval meer zijn, dit is een statement.

Official portrait of President-elect Barack Obama on Jan. 13, 2009.

Het is bewust zo gedaan, zoals ik ergens las:

No liberal politician worth his salt would dare be caught with something so elitist as a Windsor of any variety.

en verder:

Obama, still hounded by charges of elitism, takes an informal, middle-class tack. Based on an unscientific sampling of recent photos–including the Men’s Vogue cover–he most often wears his necktie with a four-in-hand knot, an awkward and asymmetrical cinch invented by 19th-century carriage drivers (who held four reigns in hand) and popularized by Dilbert-types looking for a no-hassle way to spruce up for work. It takes someone about 30 seconds to tie.

30 seconden? Een “Dubble Windsor“, ja. Doe ik met mijn ogen dicht.

Een das met een “dimple” is echter aards moeilijk om te maken, niet zozeer de knoop, wel om de “dimple” erin te krijgen en de rest van de dag erin te houden. Als je er te hard aan trekt, (bijvoorbeeld als je uit een auto komt en je das wil fatsoeneren nadat het ding in strijd heeft gelegen met de autogordel) dan gaat de “dimple” eruit voor je het weet en mag je herbeginnen – en zonder een manshoge spiegel in de buurt lukt het n-o-o-i-t, I tell you.

Een “Four In Hand” is relatief simpel te maken en volgens mijn bescheiden mening is dat ook wat Obama draagt. Een “Four In Hand” heeft echter als nadeel dat de “dimple” meestal na na een uur gewoon wegplopt, niet blijft zitten. Het ziet er ook slordig uit.

Dus heb ik wat zitten zoeken en heb een -beter- alternatief gevonden de: “Pratt Knot (aka Shelby Knot)“. Het revolutionaire van het concept van de knoop is dat: “you start with the tie from inside out.

Nog nooit gezien.
Maar dat is juist het geheim: doordat het onderste, smalle deel van je das met de naad naar buiten ligt (onzichtbaar, omdat daarboven het brede deel van de das komt te liggen) blijft de “dimple” mooi op zijn plaats liggen, een hele dag lang.

Kijk, in dit filmpje maken ze het he-le-maal duidelijk. Ik ben nu al aan het oefenen.

Al 7 kwakers

21 jan 2009

K-i-p-p-e-n-v-e-l

Geschreven door in: Sonstiges

Van de versie van Etta James word ik altijd opnieuw helemààl ‘emotional‘, wat Beyoncé gisteren bracht was puur kippenvel: de hele tijd lang. Mooi.
Ja, we zijn terug in de sixties: dit doet toch een beetje denken aan “Happy Birthday, Mr. President” van Marilyn Monroe.

At Last!” is a 1941 song written by Mack Gordon and Harry Warren for the musical film Orchestra Wives, starring George Montgomery and Ann Rutherford. It was first performed in the film and on record by Glenn Miller and his orchestra, vocal by Ray Eberle & Pat Friday. The song was a major hit for Miller, reaching number fourteen on the Billboard pop charts in 1942, and it soon became a standard. Nat King Cole recorded it in 1957 on his number one album Love Is the Thing. In 1960, it was covered by blues singer Etta James in a performance that improvised on Warren’s melody. James was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1999 for her rendition of the song.

Ook meedoen?