Hugues

Tongue-in-cheek

Ik heb me suf gezocht naar de Zorkof – Zorkfoff – Zorkoff Islands.
Een grap, zeker weten. Michel zal dat wél weten. Anyhow, de film is één grote grap.
Ik heb die muziek hier al jaren thuis liggen. Ik vond dat jullie dat moesten horen, nèm. Bij deze.

En, ook – oorlog in het Midden-Oosten enzo, in gedachten. Met een regeringsleider die het opstapt, uit woede en verontwaardiging. (Groot gelijk trouwens.)

De foto van Peter Sellers staat er trouwens niet toevallig op. Als u de fim kent, dan weet u waarom.

Maar wat ik wens: is een beetje genegenheid. Voor iedereen van ons.

Neen, ‘t is niet De Griep.

Iedereen loopt daarmee, zal ik een beetje aan plebs doen, zeker?

Nee, kweetniet wat het is.

Een blauw gevoel. Raar.

Dici che il fiume
Trova la via al mare
E come il fiume
Giungerai a me
Oltre I confini
E le terre assetate
Dici che come fiume
Come fiume.
L’amore giunger

L’amore.

E non so pi pregare
E nell’amore non so pi sperare
E quell’amore non so pi
aspettare

Notre histoire a commencé
Par quelques mots d’amour
C’est fou ce qu’on s’aimait

C’est ma vie, c’est pas l’enfer
C’est pas le paradis.

Aan ons ma. Tekst is Van Adamo.

Intego develops and sells desktop Internet security and privacy software for Macintosh.

Via Michel, natuurlijk.

Beh jaat, erhm. Al die aandacht. Ze vond het niet wijs. Dom van me. Sorry, ma.

Gerrit Six kan niet beter beschrijven van wat ik ervan denk.

Was ik Vermassen geweest dan had ik gestameld: dit gaat mijn begripsvermogen te boven, wat wilt gij dat ik zeg. Ik zwijg uit respect. Maar nee, deskundig als altijd begon hij omstandig het profiel en het motief uit te vogelen.

Ik zag bij Bruno een foto (ik heb er minutenlang zitten naar kijken) die zo mooi is, ongelooflijk!
Vreugde en verdriet samen – zoet en zuur. Kijk naar de mevrouw haar hand: ze wijst “iets” af.
De klarinetist daarintegen (is het een klarinet?) gaat lekker door en schreewt zijn vreugde uit.

Zo mooi! Zo mooi!

Op algemene aanvraag, dan maar met een andere das. Een pin striped model van de Hema, 15 euro (zoiets) en het is er aan te zien.
(Ik zie toch liever mijne Paisly, de mensen hebben geen smaak, mijnheer. Boeren zijn het, mijnheer.)

Lees hier eerst om te weten waarover het gaat.
Het resultaat:

Deze post gaat terug op deze hier.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ik maak regelmatig soep. Gewoon een zak diepvriesgroenten (erwten, ajuinen, kervel, julienne, broccoli… you name it). Bakje kippenballetjes (uit Dendelleis) en een blokske kippenbouillon erin kappen, tijdje laten koken en klaar! Simpel en goed.

Maar nu komt de vraag. (Iets voor Bruno.)

Ik maak meteen vijf liter in één keer klaar – ahja, ik heb geen kleinere kookpotten, en na een dag of twee ben ik die soep dan ook beu gefret. Mag ik dan de overschot in Tupperware potjes terug in de diepvries stoppen? WANT, de groenten komen al eens uit de diepvries (van Dendelleis.)

Ik breek me daar nu al een tijdje mijn hoofd over. Help!

Schitterend: door Alain Bashung.

Même s’il me faut lâcher ta main
Sans pouvoir te dire “à demain”
Rien ne défera jamais nos liens
Même s’il me faut aller plus loin
Couper les ponts, changer de train
L’amour est plus fort que le chagrin
L’amour qui fait battre nos coeurs
Va sublimer cette douleur
Transformer le plomb en or
Tu as tant de belles choses à vivre encore
Tu verras au bout du tunnel
Se dessiner un arc-en-ciel
Et refleurir les lilas
Tu as tant de belles choses devant toi
Même si je veille d’une autre rive
Quoi que tu fasses, quoiqu’il t’arrive
Je serai avec toi comme autrefois
Même si tu pars à la dérive
L’état de grâce, les forces vives
Reviendront plus vite que tu ne crois
Dans l’espace qui lie le ciel et la terre
Se cache le plus grand des mystères
Comme la brume voilant l’aurore
Il y a tant de belles choses que tu ignores
La foi qui abat les montagnes
La source blanche dans ton âme
Penses-y quand tu t’endors
L’amour est plus fort que la mort
Dans le temps qui lie ciel et terre
Se cache le plus beau des mystères
Penses-y quand tu t’endors
L’amour est plus fort que la mort

.. rond drie uur ‘s ochtends gaan wandelen. Ik kon niet slapen.

Ik heb héél Gent afgelopen, tot ik volledig uitgeput de eerste bus aan de Zuid naar het station heb genomen om daar nog een blik bier uit een automaat te trekken en dat hier nu (terug thuis) op te drinken.

Ik heb onderweg van alles geroken, gesproken en gezien. Maar vooral veel gezwegen en gekeken en zitten nadenken.
Ik was op zoek naar snelle liefde (want ik liep zo geil als een varken, ook dàt nog), heb het natuurlijk niets gevonden (kans genoeg, maar zatte overpoortwijven zijn mijn ding niet en de jongens zijn zo agressief op dat uur, mijnheer) en uiteindelijk is dat maar ook goed zo.
Het ergste was een tent die zich L’Heure (L’Horreur) Bleue noemt aan Sint-Jacobs -ergens, zo’n bende losers bij elkaar… niet te geloven. Anyhow.

Het deed deugd zo’n nachtelijke wandeling met al die lieve (tochwel) en rare vreemden om me heen, zo dichtbij en toch zo veraf. Het deed me terugdenken aan een film die ik ooit gezien heb op mijn zeventiende en eigenlijk bepalend is geweest voor wat ik nu ben.

A distant person, a stranger, but yet with full of love and emotion for beauty. Mr. Chance, anyone?

This film is in part about this distinction, or rather the absence of it in one man. For Charles Bremer, all beauty is erotic. For some reason, emotional or physical, he can’t participate in the act of love, so he sublimates it into art. For him, seeing a beautiful painting or a beautiful woman undressing are two instances of the same thing, both equally erotic and equally profound.

All this babble makes the film sound pretentious, but in practice it is actually almost completely unpretentious. It has something profound to say, but it says it very simply. If there is a little bit of Charles in you, you will understand this film implicitly. If there isn’t, then nothing will help you, because all of the great things the film has to say are unspoken. All is said with mood and characterization. The music, largely from Lucia di Lammermoor, is put to probably the best use that any music in any film ever has been. The 16mm flash backs with Werner Herzog (yes, THE Werner Herzog) playing Charles’ father are brilliant and beautifully balletic, as if they had been choreographed gesture by gesture by the director.
The day I saw Man of Flowers in the theater, I walked out into the sunlight and looked at the world a little differently. That was in 1984, when I was 17 years old. And I’m still moved by the experience.

Ever since I saw this film, I have listed it as my favorite of all time. It is MY film, not a Citizen Kane or Godfather to share with millions. It speaks, with wit and melancholy and splashes of the absurd, to the ultimate aloneness and singularity of individuals, and of our awkward attempts to bridge that aloneness. Now that I have made Haruki Murakami one of my favorite writers, I see that both Cox and Murakami address this separation and longing in the human soul.

De film – Man of Flowers – tenmiste, het allermooiste deel eruit (waarop het meisje zich ter betaling “blootgeeft” terwijl de hoofdpersoon in de film haar helemaal aangekleed in kostuum (smoking?) van op afstand bekijkt zonder dat er een spoor van seksuele connotatie te bekennen is (een beetje zoals “Dood in Venetië” – ook zo’n prachtige film), is nergens te vinden.

Wat je wel op You Tube kan vinden is de muziek die tijdens die scene gebruikt werd door de filmer (Paul Cox), een stuk uit Lucia De Lammermoor van Donizetti (Verranno a te sull’aure), iets wat jullie voor mijn part op mijn begrafenis mogen spelen, (Bart De Pauw indachtig).

Oh, het goos skin-moment (Verranno a te sull’aure), begint op 2.20.

(Er bestaat een betere, véél beter versie maar die staat op film. Ik heb die thuis liggen op dvd. Moest je je ineens zo ontzettend alleen voelen, ofzo…)

- “La Commission de régulation de l’électricité et du gaz, la Creg, a signé une convention secrète avec les distributeurs qu’elle contrôle.”

- “De federale energiewaakhond Creg heeft in 2007 een geheime overeenkomst gesloten met de distributienetbeheerders die ze moet controleren, zo schrijft Le Soir vandaag. In de conventie belooft de Creg de druk op sommige intercommunales te verminderen op voorwaarde dat zij hun procedures tegen de regulator laten vallen.”

W-R-A-A-K-R-O-E-P-E-N-D! CORRUPTE GANGSTERS!

Ik draag graag een das. De meeste mannen hebben er een hekel aan, ik vind het heerlijk om te dragen. Meestal maak ik er een “Dubble Windsor” van omdat de knoop lekker breed is (en dus comfortabel: niet spant als een wurgtouw om je nek) en de hele dag goed blijft zitten.

Maar waar ik al altijd helemaal jaloers op ben, zijn mannen die hun das kunnen knopen met een “dimple” – een “putje” – onder de knoop.
Kijk maar eens naar Obama, tijdens zijn speech vlak na zijn inauguratie:

De foto hieronder is de “Official portrait of President-elect Barack Obama on Jan. 13, 2009“.

Kijk naar zijn das! Dit kan geen toeval meer zijn, dit is een statement.

Het is bewust zo gedaan, zoals ik ergens las:

No liberal politician worth his salt would dare be caught with something so elitist as a Windsor of any variety.

en verder:

Obama, still hounded by charges of elitism, takes an informal, middle-class tack. Based on an unscientific sampling of recent photos–including the Men’s Vogue cover–he most often wears his necktie with a four-in-hand knot, an awkward and asymmetrical cinch invented by 19th-century carriage drivers (who held four reigns in hand) and popularized by Dilbert-types looking for a no-hassle way to spruce up for work. It takes someone about 30 seconds to tie.

30 seconden? Een “Dubble Windsor“, ja. Doe ik met mijn ogen dicht.

Een das met een “dimple” is echter aards moeilijk om te maken, niet zozeer de knoop, wel om de “dimple” erin te krijgen en de rest van de dag erin te houden. Als je er te hard aan trekt, (bijvoorbeeld als je uit een auto komt en je das wil fatsoeneren nadat het ding in strijd heeft gelegen met de autogordel) dan gaat de “dimple” eruit voor je het weet en mag je herbeginnen – en zonder een manshoge spiegel in de buurt lukt het n-o-o-i-t, I tell you.

Een “Four In Hand” is relatief simpel te maken en volgens mijn bescheiden mening is dat ook wat Obama draagt. Een “Four In Hand” heeft echter als nadeel dat de “dimple” meestal na na een uur gewoon wegplopt, niet blijft zitten. Het ziet er ook slordig uit.

Dus heb ik wat zitten zoeken en heb een -beter- alternatief gevonden de: “Pratt Knot (aka Shelby Knot)“. Het revolutionaire van het concept van de knoop is dat: “you start with the tie from inside out.”

Nog nooit gezien.
Maar dat is juist het geheim: doordat het onderste, smalle deel van je das met de naad naar buiten ligt (onzichtbaar, omdat daarboven het brede deel van de das komt te liggen) blijft de “dimple” mooi op zijn plaats liggen, een hele dag lang.

Kijk, in dit filmpje maken ze het he-le-maal duidelijk. Ik ben nu al aan het oefenen.

Van de versie van Etta James word ik altijd opnieuw helemààl ‘emotional‘, wat Beyoncé gisteren bracht was puur kippenvel: de hele tijd lang. Mooi.
Ja, we zijn terug in de sixties: dit doet toch een beetje denken aan “Happy Birthday, Mr. President” van Marilyn Monroe.

“At Last!” is a 1941 song written by Mack Gordon and Harry Warren for the musical film Orchestra Wives, starring George Montgomery and Ann Rutherford. It was first performed in the film and on record by Glenn Miller and his orchestra, vocal by Ray Eberle & Pat Friday. The song was a major hit for Miller, reaching number fourteen on the Billboard pop charts in 1942, and it soon became a standard. Nat King Cole recorded it in 1957 on his number one album Love Is the Thing. In 1960, it was covered by blues singer Etta James in a performance that improvised on Warren’s melody. James was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1999 for her rendition of the song.“

Met alle respect voor “The Queen Of Soul” maar ik dacht dat ze al een tijdje in het gezelschap van de “Almighty God” liedjes aan het zingen was. Dikke vergissing, waarvoor mijn welgemeende excuses aan mevrouw Franklin.
Het is dan ook een tijd geleden dat ik over haar voor het éérst gehoord heb en ik ze meteen een supertoffe madam vond.
Meer bepaald in de film: “The Blues Brothers” uit 1980. Héérlijk om dit nog eens terug te zien, enjoy. Wat een straffe madam is dit toch, hé?! (De hele film is trouwens de max. En de sax in het stukje is su-bliem!)

Ik kan het niet meer horen.
Drie interviews vorige week, 2x met het label: “overgekwalificeerd” terug het bos in.
Bij het derde interview kon ik metéén beginnen, vast contract, supergoed betaald (evenveel als op mijn vorig werk) + maaltijdcheques aan zes euro + 100% openbaar vervoer terugbetaald: -orderpicking- dag in, dag uit. Boring As Hell, ik heb dan ook feestelijk bedankt. Ik versta er niets van.

Anyhow: nu lees ik dus dit, dit, dit, dit en dit.

Ik hoop dat het helpt. Als iemand nog méér tips heeft: ze zijn meer dan welkom.

In de krant : “Morgen deprimerendste dag van het jaar.”

Niemand ontkomt eraan: maandag 19 januari is het weer ‘blue monday‘, oftewel de meest deprimerende dag van het jaar. De vader van ‘blauwe maandag’ is de in depressies gespecialiseerde Engelse psycholoog Cliff Arnall. Hij bedacht een paar jaar geleden een wetenschappelijke formule waaruit bleek dat de derde maandag in januari de dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen.

Ik denk dat ik morgen maar eens in bed blijf liggen tot het overgaat.

Het gaat slecht, heel slecht. Mijn “laatste dag” is achter de rug (samen met vijf andere collega’s, volgens het principe: last in, first out) met als reden: de crisis.
Ah, ik wist het nieuws al op 25 november, de deal was dat ik zou “presteren” tot eind 2008 (uiteindelijk is dat dan de 7e januari geworden (er moesten nog een heleboel dingen afgewerkt worden) en dan mocht gaan omdat: “To find a job, is a fulltime job.”
Indeed. Ik word uitbetaald tot eind maart en dan is het bonen fretten. Ik heb echter nog steeds toegang tot mijn mailbox op ‘t werk (ben er weggegaan in de meest goede verstandhouding en met schitterende referenties) en deze zat er vandaag in:

Dear all,
I have to cancel meetings I have had planned with some of you, as I need to attend a meeting with XXX (de CEO, nvdr.) and all of the department heads.
We will be discussing the current economic structure and the impact on the business. I’ve been very open with you about the business situation. Times are really tough – my generation and younger have never experienced such a recession.
Our company (naam weggelaten, nvdr.) is equipped to handle a normal recession – but this is not what we are dealing with. It’s more like the first part of the 1900s. We have to assume that it is going to get much worse.
Therefore, this morning the management team (all dept heads) will discuss immediate actions that we can take to bring in more business and cut costs at the same time maintaining quality standards.
This email is not meant to frighten you, but to inform you and assure you that we are doing what we can to be creative and manage the situation as best we can.
I will keep you posted, and of course all ideas about what we could do are welcomed.
Yours
M.

Dat was dus mijn (ex-)manager waar ik ongelooflijk veel respect voor heb. Ik heb nog nooit met iemand gewerkt waar het wederzijds vertrouwen en het plezier om mee samen te werken zo hoog was.
Na het lezen van de mail ben ik beginnen bleiten als een een kind. Zo’n leuke firma en zo’n toffe collega’s, het doet pijn.
Ik heb lange tijd zitten twijfelen of ik dit wel op mijn blog zou zetten. Op allerlei blogs is het “de-goed-weer-show”, business as usual. Meestal schrijven mensen in bedekte termen over hun werk maar ik wou u toch laten weten hoe het hier zit. Slecht dus.

Oh, ondertussen heb ik al drie sollicatiegesprekken achter de rug.
Keep fingers crossed.

De Banner pagina in de “Wie“-sectie op mijn blog heeft één, neen – zelfs twee updates gekregen. Vermits ik weet dat jullie er toch nooit naar gaan kijken zet ik het hier ook maar eventjes, nu moeten jullie het dan toch lezen, nèm.

- Update 7 juni 2008: toen ik nog in Brussel woonde heb ik kennis gemaakt met Corinne Vanden Berghe die boven mijn studio op de zolder woonde (nog steeds). We werden en zijn nog steeds goede vrienden. Ze is zowat mijn hartsvriendin geworden. Destijd zat ik regelmatig op haar atelier wat bij te kletsen tot mijn oog viel op een werk van haar waar ik meteen verliefd op ben geworden. Ik had toen geen geld (zij ook niet – nog steeds) en ik heb het werk van haar gekocht op afbetaling. Het werk heeft als titel: “L’Empire des sens” (Filmkenners weten waarover het gaat…) Het hangt nu in mijn slaapkamer.
Klik op de banner voor groter.

- Update 5 januari 2009: de banner die er nu staat is een werk van de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai. Waarschijnlijk heeft u nog nooit van die mens gehoord maar ik durf wedden dat u dit werk van zijn hand zéker al eens gezien heeft.
De banner is een vervormde versie van “The Dream of the Fisherman’s Wife“, bewust zo (slecht) gedaan omdat ik het wel geinig vond om op mijn voorpagina een afbeelding te zetten waarop de schilder: “depicts a woman entwined sexually with a pair of octopuses, the smaller of which wraps one of its tentacles around the woman’s nipple and kisses her, while the larger one performs cunnilingus.” Sex sells, ha!

Jawel, het weekend staat voor de deur, de meesten van ons willen dan koortsig rillen, trillen en zweten, zachtjes kreunen en ijlen met Griep in bed (Griep, welke griet?) maar als je andere dingen in gedachten had, bedenk dan het volgende:

(Via.)

Toemmetoch, het is niet wààr hé! Wat lees ik vandaag in de krant?

Wie de Maagd Maria ziet, moet zwijgen. Volgens nieuwe regels van het Vaticaan zullen katholieken voortaan publiekelijk moeten zwijgen wanneer zij zeggen de Maagd Maria te hebben gezien. Het Vaticaan gaat strenger toezien op het onderzoek en de erkenning van Mariaverschijningen. Wereldwijd beweren vele tientallen personen dat de Moeder Gods aan hen is verschenen. De Kerk is terughoudend met het erkennen van de authenticiteit van verschijningen.

Het spijt me, maar ik kan niet langer zwijgen, het moet me van het hart. Sinds een paar weken verschijnt Maria bij me thuis en wel iedere keer als ik het laatste avondetenmaal wil klaarmaken met behulp van de microgolf.
Jawel, ze verschijnt in het venster van mijn microgolf.
(Voor de Nederlandse lezers onder ons (die – zoals gekend, onze Nederlandse taal niet zo machtig zijn – in veel gevallen zelfs een zware taalachterstand hebben, noem het maar een hèndicap) microgolf is géén kleine Duitse auto. Maar dit terzijde.)

Het eigenaardige van de zaak is dat het steeds om klokslag 18.37 uur is – en alléén maar als ik er een fles olijfolie “Extra Vergine” van Bertolli (het moèt van Bertolli zijn!) ernaast zet.

Het bewijs? Hier:

Mm, bij nader inzien: ze staat er met haar tetten bloot. Zou het niet eerder Maria Magdalena zijn?

Update 1: de schrik slaat me om het hart. 18.37 uur! 18 x 37 = 666! Brrr…! Een exorcist? Kent iemand een goede exorcist? Het is dringend.

Update 2: Ohja, als u het persoonlijk en zélf wil zien en u overtuigen of het echt wel waar is wat ik hier vertel, bezoeken en bedevaarten zijn toegelaten. Mail naar het gekende adres, er zijn reeds wachtlijsten.

Inkom = 10 euro. Korting voor mensen met een hèndicap, oude van dagen, werklozen en studenten met een geldige studentenpas. Laat weten als u per rolstoel komt dan zorg ik voor een verhuislift (prijs niet inbegrepen). Nederlanders: 20 euro – tenzij ze aantoonbaar kunnen bewijzen dat ze weten wat een microgolf is.

Maar je moet de goede uitgave hebben hé, Ilse. Die van 1960 (Uitgave Van De Boerinnenbond, 375ste duizendtal) bijvoorbeeld – in mijn bezit en in gebruik sinds prediluviaanse tijden. Het bewijs? Hierzie, een versch gebakken foto:

Op pagina 33 staat er zeer duidelijk: Vol-au-vent en hoe je dat kan maken. Met om te beginnen het

a) Korstgebak

Lees verder »