Hugues

De Belgische militairen op missie in het buitenland mogen vanaf maart geen alcohol meer drinken maar daar hebben ze bij de pas opgerichte joint venture tussen Omega Pharma & Vermaelens Projects (Omega-Vermaelens Pharmaprojects ) iets op gevonden: een wonderchip!

Deze wonderchip moet men kleven onder het bierglas en zal door de op- en neerwaartse beweging (kinetische energie!) tijdens het drinken, stralen uitzenden. De elektromagnetische stralen van de chip zou het alcoholgehalte in het bier volledig neutraliseren maar ervoor zorgen dat de smaak blijft behouden!

Ondertussen is op defensie een onderzoek gestart naar de werkzaamheid van de chip, men wil de effecten van de chip proefondervindelijk vaststellen alvorens over te gaan tot een aankoop. In de huidige economische omstandigheden wil defensie geen overbodige uitgaven maken – voor de tests werden 40.000 chips en 200 vaten bier aangekocht, ter evaluatie. Bij Omega-Vermaelens Pharmaprojects zijn ze er alvast zeker van dat de evaluatie positief zal zijn voor hun wonderchip vermits de productie vandaag nog werd verviervoudigd.

Nuchtere militairen hebben ondertussen al opgemerkt dat ze liever Heineken drinken: “want dat is toch geen bier!” Een wereld van verschil…

Euh, was dat de “vernieuwde” Humo site? Ik heb er 10 seconden naar gekeken en ik heb nog pijn aan mijn ogen. 99% van wat ik zag was naar mijn gevoel reclame: totaal, volledig, compleet waardeloos & mega-irritant. Pulp. Verschrikkelijk. Afvoeren die handel.

Tegenwoordig moet je bij kranten altijd het omgekeerde geloven van wat er in de kop staat.

Vandaag zwaaien om 10 uur de deuren van Ikea open. Om een verkeerschaos te voorkomen en de veiligheid te verzekeren, is in de nieuwe Ikea-vestiging een commandopost geïnstalleerd. Een grote veiligheidsmacht wordt ingezet.

De politie, motards (zwaantjes), de brandweer, parkeerwachters, Groep4…

Nu nog de Civiele Bescherming met warmeluchtblazers optrommelen om bevroren automobilisten te bevrijden die urenlang in de file op de E40 (in beide richtingen) zullen vastzitten, bij de uitritten gaat men warme chocolademelk en dekens uitreiken (tenzij de mensen die beddengoed gekocht hebben in de Ikea, dan krijgen ze niets – en men gaat daar streng op controleren!)

Helikopters zullen 24/7 in de lucht hangen. Pieter de Crem laat uit voorzorg alle F-16’s uit Afghanistan terugroepen. Het leger is in de hoogste staat van paraatheid gebracht. DEFCON 3 is sinds gisteren in voege bij de NATO in Brussel, je weet maar nooit.

Jezusman, wat een hysterie alweer. Ik durf wedden dat je er trouwens in je bloot gat gaat kunnen rondlopen, met al die onheilsberichten komt er geen hond/kat. Wedden?

Binnenkort vuren ze op de radio – zoals iedere keer rond deze tijd, een heleboel lijstjes op ons af. Eerlijk gezegd laten die lijstjes me de laatste jaren Siberisch, wegens steeds dezelfde liedjes die erin staan – zij het iedere keer lichtjes in een andere volgorde.
Waarom hoor ik nooit eens een lijstje met een thema? Bijvoorbeeld: een lijstje met liedjes (muziekstukken) met de mooiste saxofoon -riedels -solo’s -stukjes?

De vaste lezers van H & D (heb ik die?) weten dat ik helemaal weg ben van dat schitterende instrument (puur Belgisch, vandaar).

Vandaag: The Waterboys met “A Girl Called Johnny“. U-r-e-n heeft dat nummer bij me op repeat gestaan (vroeger op een cassettebandje dat ik in een loop had gezet – helaas, verloren na een zoveelste verhuis, snif…)

Gelukkig is er You Tube to the rescue! Ah, als ik dat nu opnieuw hoor krijg ik kippenvel tot aan het topje mijn kruin.
Zo m-m-m-ooi: die scheurende, kreunende, wenende sax.
En dan de laatste zin uit de (voor de rest ook schitterende) tekst:
“Is now just ashes and sand.” Ahhh! Bleiten!

Vandaag in zowat alle kranten een open brief aan minister van Media Kris Peeters: “De recente ontslagengolf dreigt gevolgen te hebben voor de kwaliteit van de Vlaamse pers.” Verder: “Ernstig, evenwichtig en betrouwbaar nieuws kost echter mankracht en dus geld.”

Mja, De FET en (een beetje) DS en de weekendbijlage Zeno van DM buiten beschouwing gelaten vind ik weining kwaliteit terug in de Vlaamse pers. Als ze geld nodig hebben om méér tetten op pagina 3 te zetten dan moeten ze maar foto’s gaan nemen in Thailand, het schijnt dat de meisjes daar nu aan halve prijs werken.

Kwaliteit? Neem nu de titel die vandaag in grote letters op de voorpagina van De Standaard staat: “Electrabel moet 750 miljoen ophoesten” om dan verder te lezen dat het alleen nog maar een embryonaal ideetje van Vincent Van Quickonomie is. Een voorstel, lang nog geen werkelijkheid, laat staan dat het dat ooit zal worden. Electrabel moet dus juist niets, niemendal, nougabollen. Wat voor een bedriegtenboel-titel staat er dus in de krant? Opruiende, misleidende journalistiek noem ik dat. Zo’n titel doet verkopen, dat is alles en de énige bedoeling.
Nu, ik zou er me niet zo dik in maken moest dat maar één keer gebeuren maar zo is het sinds maanden, een hele tijd naar mijn gevoel en in alle kranten: misleidende koppen. Een minister, bekende Vlaming of andere minkukkel moet maar een ideetje ventileren en men maakt daar GROOT nieuws van. Uiteindelijk blijkt het – iedere keer opnieuw – een dikke scheet in een fles te zijn.

Hoeveel brol krijg je tegenwoordig bij een krant of tijdschrift waar je niet om vraagt? Films, boeken, condooms, bier, noem maar op… Ik koop de Humo niet langer sinds ze daarmee begonnen zijn (ondermeer) om die reden. Als De Morgen afkomt met een boek (wat ik wel wil hebben, maar eigenlijk koop ik dààrvoor de krant niet) dan laat ik De Morgen liggen en koop ik een andere krant (zonder bijgevoegde, ongevraagde rommel die ik toch maar moet meesleuren) – toevallig werken die lokkertjes bij mij juist omgekeerd. Ik koop een krant voor de informatie die erin staat, niet om mijn boekenkast of koelkast aan te vullen. In de supermarkt heb ik dat ook: als ik bij mijn scheerschuim een staaltje aftershave gratis krijg dan voel ik me bekocht. Als ze er staaltjes kunnen bijgeven, dan kan mijn flacon scheerschuim eigenlijk een stuk goedkoper, ergo: ik betaal dus al die tijd teveel geld.

“Jaha, maar de verkoop is gestegen!” zeggen ze dan. Waarom is de verkoop gestegen? Om de kwaliteit van de artikels die erin staan of de troep waar het plebs blindelings op springt (hebben, hebben, hebben én gratis, wahoe!) en de rest (ongelezen) wegsmijt? Ja, zo kan ik het ook.

Staat de Vlaamse pers op een kantelpunt? Eindelijk.

Uh oh, zo mooi.

Ja, ik heb gisteren het boek in één ruk uitgelezen. Ja, ik heb onmiddellijk erna de film opgezet. Ja, ik vond het tot mijn eigen verbazing goed, maar de film is beter dan het boek – de tristesse in de film pakt je zo bij de keel maat, pfiew! Maar je moet eerst het boek lezen om de film te kunnen plaatsen. Anyhoo, ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit had gedacht dat ik Brusselmans goed (maar ook niet meer dan dat) ging vinden. Een mensch leert alle dagen bij.

Vandaag op strooptocht geweest in de bibliotheek en volgende items naar mijn hol gesleept:

- “Oráculo manual y arte de prudencia“, 1647 (“Handorakel of kunst van de voorzichtigheid” door Baltasar Gracián. Zat ik al weken op te wachten. Superactueel, zelfs na een dikke 350 jaar: Gracián’s thema is de zelfhandhaving van het individu in een immorele of amorele en vergankelijke wereld. Zijn illusieloze levensbesef werd versterkt door de neergang van Spanje als mondiale grootmacht.

- “Impossible Love“, 1999 (“Onmogelijke liefde“) door Roman Frister. Het joodse koopmansgeslacht Levy was in vijf generaties opgeklommen in welstand en aanzien, maar het opkomende fascisme maakte aan deze bloei een gewelddadig eind. Het burgerlijke ideaal van Ascher Levy, het ideaal van assimilatie in de Duitse maatschappij en cultuur, was voorgoed vernietigd.
Frister: ‘I have invented nothing. Reality turns out to be more fascinating and yet also more terrible than any product of the imagination.‘

- “The page turner“, 1998 (“De bladomslaander“) door David Leavitt, niet het beste van Leavitt (naar het schijnt), maar ik heb al een paar boeken van hem gelezen en die vond ik best goed en de tekst op de achterflap trok me over de streep: “In De bladomslaander draait het uiteindelijk allemaal om de vraag waarom mensen niet kunnen krijgen wat ze het liefste willen.” Ik voelde me meteen aangesproken. Meegenomen, dus.

- “Verzamelde verhalen“, 1996 door Richard Minne. “Hij streed tegen alles wat de vrijheid beknotte.” Zegt genoeg. Hup, mee gij!

- “Single & Single“, 1999 door John Le Carré. “Unravels the mystery of an international money laundering operation.” Zomaar, een tussendoortje.

Mmm, ik kan niet wachten om eraan te beginnen en laat alvast mijn bad vollopen: dé ideale plaats om dit allemaal te lezen, tiens!

Een kerstkaart van mijn bankier. *Blij kijk*…

Een Studio Vandersteen Snifsnotterverhaal. (Wordt vervolgd.)

Mwoeha, een héérlijk stukje in De Standaard van gisteren waarin Marc Reynebeau gehakt maakt van Bert Anciaux. Ik serveer (citeer) u de lekkerste hapjes:

Het valt te vrezen dat het ten huize van de VlaamsProgressieven niet tot zo’n happy end zal komen. Officieel weten we dat niet, want de atypische politicus die Bert Anciaux is, liet zich weer als zodanig kennen. Het verschil met de typische politicus is meer bepaald dat deze laatste graag voor de dag komt met ferme beslissingen, die getuigen van zijn daadkracht en zijn heldere inzicht. Van de atypische Anciaux vernemen we alleen dat hij al sinds midden vorige week twijfelt en voorlopig dus niets beslist – wat dan weer niet zo atypisch is voor hem.
De twijfel weerspiegelt de zachte waarden waar de man voor staat, de Bertha die in Bert schuilt. Kan de radio hem weer elke ochtend bellen om te polsen hoe het ermee staat. De partij stuurt alvast een delegatie naar hem thuis, om het hem eens te gaan vragen. Als die delegatie uit twee man bestaat en de paardenkop heeft ook even de tijd, dan is het zelfs de hele partij die Anciaux dan over de vloer krijgt.

Je duelleert beter niet met de pen van Reynebeau, vlijmscherp is dat ding: touché!

Albert & Paola sloegen waarschijnlijk groen uit toen ze gisteren naar Terzake keken…

Ik kwam niet bij van de slappe lach… sorry hoor, zo ontroerend schattig.

Ha! Een (hele) tijd geleden schreef ik samen met Lien Braeckevelt voor Gentblogt een serie over de parking in aanbouw onder het Sint-Pietersplein.
Het filmpje dat ik er toen bij gemaakt heb (<--- link werkt niet altijd in IE, probeer met Firefox) was destijds een kijkcijferhit (met dank aan ons ma, natuurlijk – merci ma!) en blijkbaar vonden ze bij de brandweer de foto’s ook niet mis, want kijk eens welke foto de Brandweervereniging Vlaanderen gebruikt heeft om op de cover voor een folder over preventie en interventie in ondergrondse parkings te zetten? (<--- pas op: pdf-link!), ta-dààm:

Met vermelding, en alles! Lief hé, van de brandweer? *Trots kijk*

Moest die zaal oren hebben…

Mmm, de tijd vliegt (en wat gaat alles zo snel *mijmer*)

Heb ik ooit als kind gezien op de Gentse Feesten bij Sint-Jacobs en ik was toen zwààr onder de indruk. Sindsdien heb ik een saxofoon altijd wreed wijs instrument gevonden. Vandaag vond ik op You Tube dit filmpje. Joy!

Ik ben de eerste om over mezelf te zeggen dat ik ontwetend ben over véél dingen, en nog véél moet leren en nog véél meer zou willen leren en hoe ouder ik aan het worden ben sluierpuntjes ontdek waar ik een heleboel over zou willen afweten maar gewoon de tijd niet meer zal hebben om het allemaal eens nader te bekijken, laat staan te bestuderen.

Samenvattingen lezen, heb ik geleerd – helpen. Nu zijn er samenvattingen en samenvattingen. (Pas op: ik spreek niet over goed of slecht.) Sommige samenvattingen lees ik, en denk ik: “Woaw, hier heb ik écht iets aan gehad.” Over andere denk ik: “Woaw, oude wijn in nieuwe zakken! Goed gemaakt maar de inhoud is: magertjes – al gezien – kan beter – oude koe – keukenmeidenwijsheden – gaat het niveau niet overstijgen van een Flair – Clickx – EOS…”

Mag ik dat dan ook eventjes zeggen zonder dat iemand me verwijt dat ik vanuit een hoge toren blaas? En dan het argument: “Als je het beter kan, doe het dan zelf!” Trr…

Anyhoo, verder zat ik me te bedenken dat het verdomd jammer is dat men geen 200 jaar of ouder kan worden omdat 1) je eenmaal op een leeftijd komt met de weinige kennis, onderweg moeizaam in je kop gestoken – eindelijk iets kan doen, het ondertussen alweer voorbij is met dat leven en 2) de mensen nooit leren (ook niet van hun fouten: omdat ze niet ouder kunnen worden en je tijd nodig hebt om van fouten te leren) en iedere generatie steeds opnieuw met dezelfde miserie (oorlogen, crisissen…) opgescheept zitten.

Oei, zo laat al? Ik ga maar eens een boek lezen.