Hugues

Radio één deze morgen, minister Charles Michel is terug uit Congo. Hij had er onder meer een ontmoeting met president Kabila. Na de derde vraag kreeg ik het al op mijn heupen: gingen de vragen nu over het bezoek van Michel of werd Karel De Gucht hier standrechtelijk afgemaakt? Het laatste, dus.

Ik heb me ontzettend geërgerd bij de vraagstelling van de presentatrice aan Charles Michel, in Congo sterven er op dit moment ontelbaar veel mensen en toch moest men tot bijna 10 keer toe doorvragen en doorbomen over de positie van De Gucht – alsof dat ene moer uitmaakt.
Jawel, het maakt iets uit maar was het nodig om daar maar steeds buiten proporties te blijven over doorgaan? Het leek wel een persoonlijk vete die moest uitgevochten worden. Zo ergerlijk en totaal niet terzake. Chapeau voor Michel hoe hij zich niet liet vangen aan de insinuaties en valkuilen van de vragensteller.

Deze week is het wel héél erg: bij de journalisten in de Wetstraat ruiken ze bloed en is het volop “De Gucht afschieten” geblazen, kost wat kost moeten ze zijn vel hebben.

Voor een keer dat we een minister hebben die competent is en zijn werk doet zoals het hoort moet hij hangen, ongelooflijk! Over minister van Financiën Didier Reynders die nu al 9 (negen!) jaar de zaken op hun beloop laat met een enorme chaos tot gevolg horen we – oorverdovend, niets. Mja, De Gucht is een gemakkelijke prooi, eenvoudiger om uit te leggen aan het plebs, met gegarandeerd hogere verkoop- kijk- en luistercijfers.

Peter Vanvelthoven maakt zich alweer eens onsterfelijk belachelijk in zijn kruistocht tegen minister Karel De Gucht, het lijkt méér en meer een persoonlijke vendetta te worden.
Vanvelthoven, daarnet in het laatavondjournaal – ik citeer letterlijk – de krukkige zin kwam zo uit zijn mond:

Waar het over gaat is, dat er donderdagnacht is gebeurt is, en dat dat hetgeen is, wat hier de trigger is van heel het dossier, en dan zegt u na die donderdagnacht aan uw echtgenote van: “Die aandelen, verkoop ze niet want ik ga in de problemen komen.” Dàt was precies het signaal, aan haar, waaruit ze kon afleiden dat u méér wist dan de rest van Vlaanderen.

Mohvintoch! Hét argument uit de duizenden. Om je te bescheuren was het niet zo triest, de laag-bij-de-grondse en populistische manier waarop Vanvelthoven oppositie meent te voeren: met de sp.a recht naar de top – en de vrouwen aan de haard want ze luisteren naar niet hun man! Tenminste, niet in het wereldbeeld van Vanvelthoven.
Beter: bij de familie De Gucht communiceren ze in code. (Allès kan: zo ken ik een koppel dat via hun respectievelijke blogs of met Google-Talk in realtime – als ze in dezelfde kamer zitten, met elkaar “praat”.) Karel wéét dat zijn vrouw altijd het omgekeerde doet van wat hij haar zegt (te doen). Klaar als een klontje, hét bewijs!
Zo’n onzin heb ik echt nog nooit gezien. Zielig kereltje, die Vanvelthoven.

De Gucht:

Het enige wat totnogtoe bewezen is, is dat mijn vrouw Mireille niet altijd naar mij luistert.

Sla ze, Karel! Peter zal u met plezier een handje helpen.