Hugues

Lap ‘t was gisteren alwéér van dattum. Zo rond 19 uur op VTM. Ha!

DeMorgen.be zit in een nieuwe kleedje en ik vind er geen zak aan.

Het nieuws nu nog onoverzichtelijker. Met de content en de reclame die ze door een mixer hebben gehaald zit ik me de hele tijd af te vragen wat ik aan nu eigenlijk aan het lezen ben, het lijkt op een grote schuifpuzzel. Tel daarbij dat het allemaal zo licht en luchtig overkomt (er is een heleboel wit te zien, scrollen verplicht) dat ik het gevoel heb in het luchtledige te tasten.

Net een suikerspin: gigantisch véél eten aan maar uiteindelijk heb je hooguit een half suikerklontje binnen. De hoofdpagina is nu opgesplitst in vier of meer hoofdpagina’s, namelijk die van de onderliggende rubrieken: Nieuws | De Gedachte | Financiële Morgen | Sport | Bis | Weer | Magazine, enzovoort… helemaal niet goed. Op de eerste pagina staan nu alleen maar koppen, and that’s it.
Je moet iedere keer gaan spitten (en dus klikken) om meer te weten te komen. Vermits ik de online krant meestal op het werk en tijdens mijn schaarse pauzes lees (en het dus snel moet gaan) heb ik helemaal geen zin in al dat geklik.

Het ziet er allemaal wél gelikt, sober en met die lijnen lichtjes “Mondriaans” uit, maar dat is dan ook de enige verdienste.

Waar ik helemaal onnozel van word is dat ze het nog steeds niet afgeleerd hebben om de commentaren in chronologische volgorde weer te geven. Ontzettend irritant, de laatste reacties staan eerst, dus weet je nooit over wat het gaat: je moet nog steeds naar het begin van een thread zoeken om mee te zijn. Helemaal suf.

Mja, imho: een scheet in een fles. Jammer.

Of tenminste, dat is wat we onszelf wijsmaken. Als een mensch alle dagen naar en van het werk op de trein zit dan weet je na een tijd wel beter. Deze morgen bijvoorbeeld ben ik (zoals iedere dag trouwens) alweer een heleboel unieke klonen tegen het lijf gelopen. Soms zijn de gelijkenissen in kledij zo treffend dat ik me afvraag of ik droom en dezelfde persoon niet nèt eerder heb gezien. Ik heb dan altijd goesting om aan die persoon te vragen: “Er loopt hier een dubbel van u rond, heeft u uw eigen levende spiegelbeeld al gezien?”

Sinds lang loop ik met het vaag plan rond om van die unieke verschijnsels foto’s te nemen en een verzameling van aan te leggen om vandaag in de krant te lezen dat iemand anders daar al làng aan begonnen is en het veel beter gedaan heeft dan dat ik het ooit zou kunnen.

Ellie Uyttenbroek en Ari Versluis zijn foto-antropologen. Samen maakten ze sinds 1994 al meer dan honderd portretseries van mensen met een bepaalde kledingcode. Ecopunks, leernichten, hoedjesmannen: het duo zoekt steeds een dozijn sterk op elkaar lijkende personen die ze op identieke wijze portretteren – tegen een witte achtergrond en recht in de camera kijkend.
Het resultaat van die classificatiedrift, een blok van twaalf foto’s, noemen zij een Exactitude, een samentrekking van ‘exact’ en ‘attitude’.
Het verbluffende resultaat kan u hier bekijken.

En, sinds maandag prijkt hun werk op een Thalystrein. Drie maanden lang rijdt een hogesnelheidstrein door Europa waarvan de locomotieven plus twee rijtuigen van onder tot boven zijn beplakt met vijftien nieuwe Exactitudes.

Ich, ik, me, myself, heb nog nooit (snif, helaas) een kloon van little-moi tussen het forenzengepeupel kunnen ontwaren. Zou ik dan toch uniek zijn? Mmm… of misschien moet ik dan toch die modieuze bril opzetten?

Update: ha! Die tronies! Ze zien er allemaal zo vreselijk (happy en gelukkig en gezond) uit!