Hugues

… een bankier die aan uw deur aanbelt deze avond. (Met advies.)

De filmpjes waarin mensen vallen, of uitglijden, of tegen een paal lopen en zich daarbij pijn doen vind ik eigenlijk maar flauw maar bij deze lag ik (ook) onder mijn stoel van het lachen:

Het grappigste is dat de presentatrice gewoon verder doet alsof er niets aan de hand is, cool!

Metatale pakt vandaag uit met een langverwachte update van hun Top 100 meest invloedrijke Vlaamse weblogs en de meest invloedrijke (imho) zijn ze toch wel vergeten zeker? Mwah!

Brrr, ik voel het al: de Webschijt v/h Jaar komt er alweer aan, waar zijn de kotszakjes?

For what it’s worth. Nougabollen, dus.

Mmm, ik zat deze morgen op de trein naar het werk het volgende te bedenken: de bange rijke blanke man heeft jarenlang zijn stem gegeven aan een partij die ervoor zou zorgen dat zijn angsten zouden verdwijnen door meer blauw op straat te zetten en de vreemde, ongeletterde, ongestudeerde andersgekleurde luizen (met een rare godsdienst die geen varkens lust) – en alleen maar op zijn vrouw, werk en portefeuille uit waren, terug naar herkomst te sturen zodat hij er voor eens en voor altijd vanaf was en zich veilig zou voelen – zoals dat in vroegere (mythische) tijden het geval was, lekker samen, gezellig onder ons, zijn eigen volk.

Laat het nu nèt dat eigen, vertrouwde volk van hoogopgeleide, belezen, White Anglo-Saxon – so help me & in God we trust – bankiers en technocraten zijn die de bange (en ondertussen arme) blanke man zowel langs achter – zonder vaseline koud gepakt heeft, en langs voor het goud uit zijn tanden heeft geschoten, de portefeuille uit handen gegrist en binnenkort ook door hun geklungel zijn werk zal afnemen. Over een vrouw spreken we niet langer, die is er al lang vandoor en voor een maîtresse is het spaargeld op, in IJslandse (geisers)rook vergaan.

De bange rijke arme, werkloze, blanke man heeft echter altijd gelijk: laat hem maar verder stemmen op losers want wat hij ook doet, neuken doen ze hem toch. Langs alle kanten.

Met geschaafde amandelen, mmm lekker!

Jean-Pierre en Jeroen waren destijds (lang geleden) stapmaatjes (Boccaccio, anyone?) van me. Jean-Pierre (in de film met zijn wit krulletje en gekke brillen op zijn hoofd) was een fenomeen in Gent – iemand die tot afgrijzen van de plaatselijke inboorlingen consequent met modieuze lange rokken met Dr. Martens boots daaronder op straat rondliep, (heeft nog in mijn dancing als garçon gewerkt en in ontelbaar andere horecazaken in het Gentse) is ondertussen helemaal van de aardbol verdwenen en van Jeroen weet ik alleen maar dat hij een blitzcarriere gemaakt heeft in Hollywood als animator bij (ondermeer) Walt Disney.

Mmm, wat zou ik ze graag terug eens ontmoeten. Helaas, Facebook en LinkedIn brengen geen resultaat, dus bij deze zet ik maar een bericht op mijn blog.

Hieronder, een filmpje dat ik wél heb gevonden met daarin Jean-Pierre en Jeroen en een onbekend meisje. Een hitje Belgian old school House/Techno fun gemaakt door het (ondertussen) wereldberoemde R&S label en een krop in mijn keel, wat een lol hebben we toen niet gehad zeg, ah…

Jeroen heeft trouwens ook nog een zéér leuke animatie gemaakt bij “Vamp” van “Outlander” – ontzettend goed gemaakt en hier te bekijken, doen!

Oah! Gewéldig, de nieuwste worp van Grace Jones: Corporate Cannibal.

U zal me niet geloven, maar ik ga daar vandaag naartoe. U kan me zeer waarschijnlijk terugvinden in de Club 50.
Niet dat het me ook maar een bal interesseert, maar het is van moeten. *Zucht*

Bruno heeft een actie opgezet voor zijn zoontje.
Brul, de knuffel van Bruno’s zoon, wil graag voor zijn baasje een nijlpaard adopteren voor Kerstmis.
Brul is de pluchen knuffel van een jongetje van 12 dat momenteel vecht tegen botkanker.

Om deze ziekte te verslaan zijn maar liefst 18 chemokuren nodig en een heel zware operatie. Brul hoopt dat dit alles goed verloopt en dat het zwaarste gedeelte van de behandeling tegen Kerstmis achter de rug is.

Hij wil zijn baasje voor Kerstmis immers een fantastisch cadeau geven: een echt nijlpaard! Nee, niet nóg een nijlpaard in huis, maar wel het peterschap voor mama Hermien, een nijlpaard dat samen met papa Hein en de kleine Imani in de Zoo van Antwerpen woont. En wie weet, misschien kan Brul dan samen met zijn baasje hun petekind bezoeken.

U kan hier mee aan helpen door een sleutelhanger of t-shirt te kopen. Doen!

Naar aanleiding van een post bij Michel ging ik in gedachten vele jaren terug en moet zeggen dat ik eigenlijk nooit echt gepest geweest ben op school. Ze (de pesters) hadden me nochtans zwaar kunnen aanpakken want ik was een mager, tenger en lang (190 cm) ventje met op zijn neus een knoert van een bril met jampotglazen.
Jawel: dioptrie -8 langs beide kanten met dan nog eens 2.5 astigmatisme erbovenop, zonder mijn bril was ik zo blind als de spreekwoordelijke mol, quoi.
De eerste die ook maar aan dacht om een vinger naar mijn fiets uit te steken wist echter na één keer proberen wat ik over dat manoeuvre dacht: een daverende dreun op hun kanis maakte daar meestal korte metten mee.
“Brillenkas! Schelenotter! Confituurpot…” jaha, dat heb ik véél mogen horen maar dat kon me niet bommen, het raakte me niet. Integendeel, ik deed dan mijn bril af en gaf een demonstratie “om ter scheelst kijken“. Na een tijd hoorde je die hastn dan ook niet meer. Als ze merken dat het je niets doet, dan houden ze er mee op, zo werkt het.
Mijn levenslange aversie voor voetbal, basketbal, gelijk welke sport met ballen heb ik daar wél aan overgehouden. Met mijn lengte was ik erg goed in basket maar de tegenstanders wisten waar ze moesten op mikken: mijn neus en het ding dat daarop met elastiekjes werd vastgehouden. De lol was er voor mij gauw af. Ik nam wraak door uit te blinken in atletiek: op de hele school was er géén één die hoger sprong en sneller was op de 100 meter, nèm!

Ik verjaar op einde mei en kort daarna komt – zoals ieder jaar, de schoolvakantie en in het jaar dat ik 16 ben geworden had ik voor de eerste keer een vakantiejob. Met (al) het geld dat ik daarmee bij elkaar had gekregen, heb ik mijn eerste contactlenzen gekocht (die waren toen nog vrij duur) en had ik voor het eerst een lief. In september van dat jaar kwam er dan ook een “nieuwe” Huug naar school. En toen ben ik voor het eerst zwaar gepest geweest.

Het dik en vet met zichzelf ingenomen bourgeoiszoontje van een zéér populaire Gentse, toen wereldberoemde en geldscheppende maar crapuleuze vermageringsdokter had (lucht gekregen, huh) vermoedens over mijn geaardheid (hoewel ik daar op school nooit, niets, nada van liet merken) en kon het niet laten om daar steeds maar toespelingen over te maken.
Dàt was iets waar ik me wél een heleboel van aantrok (nu trek ik me daar geen fluit meer van aan – letterlijk en figuurlijk – allez, omgekeerd dan…) maar toen waren die gevoelens moeilijk “te plaatsen” (wat doodnormaal is, by the way, op die leeftijd) laat staan dat je met “die” gevoelens (eikesbah, The Unspeakable Vice of the Greeks) überhaupt ergens terecht kon, en als er dan nogeens een etter je het leven daarmee zuur maakt (op een godverdoms katholiek college met al de hypocriete geile paters in de coulissen) dan is dat he-le-maal niet leuk, wat ik je brom.

Enfin, de situatie woog zwaar op mijn gemoed en was een maand of drie, vier aan het verzuren, tot op de dag Mr. Etterbuil op de speelplaats naar mij wees.
“Wees” in de zin van “wijzen”. Met zijn wijsvinger. Wat hij er toen bij vertelde weet ik niet meer, maar toen is er een rood waas voor mijn ogen gekomen en heb ik die kerel zijn vinger afgebeten in één hap: grrr-gnap!
Ambulance, spoed, bloed, de hele bataclan: groot drama, ik bespaar u de details. Serieus en echt waar gebeurd en ik heb er zware problemen door gekregen en ze hebben me bijna van de school gestuurd daarvoor, maar uiteindelijk niet want na veel gepalaver mocht ik blijven (onder voorwaarden, etc…)

Maar mannekes, deugd dat het gedaan heeft. En respect! Op slag wou iedereen “vriendjes” met me worden, want de (ondertussen één vinger minder tellende) pestende etterbuil had natuurlijk nog meer slachtoffers gemaakt waarvan nu de schellen van hun ogen vielen: het monster is verslaanbaar. Nog NOOIT heeft er toen nog iemand op school een vinger naar me durven uitsteken. Ha!

Ohboy, hoeveel updates gaan ze ons nog dit jaar in de maag splitsen, het is al de vijfde op 10 maanden tijd.

Brr… te koud om te bloggen en mijn pc geeft niet genoeg warmte af.
Ik kruip maar eens onder het tv-dekentje, doei!

The U.S. Presidential election may be the most undemocratic in the world. Only some 126 million Americans vote, yet the result is felt by 6.6 billion people. Indeed, in some ways it matters even more to non-Americans.

Doen! Niet dat het iets uitmaakt, maar toch. Klik hierrr.
Update: Macedonia, 12 points!

Het was wat vandaag op de trein naar en van Brussel. Ik zat precies gelijk in een kennel: zo’n geblaf langs alle kanten. Snotneuzen en hoestjes, amaai! En het is dan nog niet écht koud, dat belooft.
Heb ik dus -bijna- nooit geen last van, hé. Het recept is simpel en doeltreffend: één fles Cinéole ofte Eucalyptol.

Een paar druppeltje in de waterverdamper aan de verwarming in je slaapkamer en je hebt tijdens de hele koudeperiode geen last. Ook zéér geschikt om in een heet bad te druppelen.
Kost geen wortel, ik doe er een dikke winter lang mee, is bij zowat iedere apotheker te koop en super-effectief!
Zeg dat Huug het u gezegd heeft.

Een tijd geleden moest ik een visum aanvragen voor Rusland, deze week ga ik Saoedi-Arabië “onveilig” maken.
Om te weten wat, en welke papieren ik daarvoor zoal nodig heb, ben ik eens gaan piepen op de website van de ambassade van SA in Brussel. Vooral in de Woman’s Section stond een he-le-boel informatie (en dit is geen eufemisme…) Overtuig uzelf:

Niets, rien, nothing, nada, bollocks, gewoon een witte vpagina.
Gezellige jongens (onder elkaar) die Saoedi’s!

Zo lachen maat. John McCain en Barack Obama maakten hun opwachting bij het Alfred E. Smith Memorial Foundation Dinner. Het diner wordt jaarlijks georganiseerd door het bisdom van New York ter nagedachtenis aan Alfred E. Smith, die vier termijnen lang de gouverneur van New York was en in 1928 de eerste katholieke presidentskandidaat van Amerika werd.

In het Waldorf Astoria Hotel probeerden de beide senatoren geld in te zamelen voor het goede doel en beiden lieten ze zich van hun grappige kant zien. McCain was eerder belegen (kan u vinden en zien op o.m. YouTube), Obama was goed op dreef en laat ik hier zien, het is tien minuten lang de moeite waard:

I have to say tonight’s venue isn’t really what I’m used to. I was originally told we’d be able to move this outdoors to Yankee Stadium, and — can somebody tell me what happened to the Greek columns that I requested? I do love the Waldorf-Astoria, though. You know, I hear that from the doorstep you can see all the way to the Russian Tea Room…

Via emich. En natuurlijk zijn er ook pipo’s die het niet snappen. Tsk…

Het enige wat je nodig hebt is dit:

Kost geen wortel, werkt fantastisch (snel) en is poepsimpel in gebruik!
Kijk hier naar een demo. Méér demo’s: hier. Doen!

Monumentaal pand aan de brug van de Korte Dagsteeg.

Helaas, het hotel-restaurant is maar een kort leven beschoren geweest.

Hello Hugues,
Sorry to be so ‘Germanic’, but please confirm one more time that you will ship out the following items…

Kijk dan stuur ik zo’n antwoord:

Dear Mr. Von Klinkerhoffen (niet de échte naam maar ‘t is wel een Duitser),
I hereby solomny swear, and confirm, and state under penalty of perjury under the laws of Belgium and Germany, and so help me God, that all of the mentioned items in your email below are personally put in a box by me and myself and will be shipped and send tomorrow to the Tulip Inn in Düsseldorf. You can sleep on both ears. With kind regards, Hugues

Zo’n dingen, zo’n lol in mijn werk, he.

Guy Tegenbos, schreef vandaag in De Standaard:

België wordt altijd geregeerd door veelpartijencoalities. Met vijven zijn ze dit keer. Dat wil zeggen dat ze elk eigenlijk maar één vijfde van hun programma kunnen realiseren en dus heel veel moeten opgeven. Dan is het logisch dat ze vechten tot de laatste snik om toch minstens hun ‘grote dada’ uit de brand te slepen. En geen partij acht zich verantwoordelijk voor het algemene resultaat. ‘Ik moet en zal míjn scalp binnenhalen.’
Burgers moeten weten dat als zij ervoor zorgen dat er veel kleine partijen zijn, dat haast onvermijdelijk is.

Huug, van Huug & Druug schreef vorig jaar op zijn blog:

Als de boel nu in de soep draait, dan is het des te meer de schuld van dé kiezer – die altijd gelijk heeft, maar wél altijd de verkeerde keuze maakt. Moesten de Vlamingen bij de vorige verkiezingen hun stemmen verdeeld hebben over de drie traditioneel klassieke partijen (in casu: oranje-rood-blauw) in de plaats van ze te versnipperen over onnozele niche-partijtjes - en welbepaald één partij die er alleen maar is ter meerdere eer, glorie en belang van zichzelf en haar portefeuille, dan zouden we nu met een comfortabele tweederde meerderheid in de kamer zitten en waren de problemen die zich nu stellen in een mum van tijd opgelost geweest.

Waarom zou u eigenlijk nog een krant kopen als u hier opinies en analyses gratis en voor niets en een jaar op voorhand ook al kan lezen. Ha!

Milledjutoch, moest ik geld hebben, ik kocht als een zot aandelen van Fortis, het is nu de moment!
Hm, morgen eens polsen of ik daar geen geld kan voor lenen…

Wat ik me daarbij afvraag: stel dat het aandeel op een dag 0 (nul) euro waarde zou hebben. Is Fortis dan failliet? Niet echt noodzakelijk dacht ik zo.

Heeft u nog nooit van gehoord? Ik denk dat ik weet wat het is.

Het is lekker hard rijden (met voorsprong en altijd als een mensch haastig is) met de fiets (op het fietspad, uiteraard) aan de Coupure en telkens als je wil inhalen moet remmen omdat er dan – en nèt en alleen maar dan – terwijl het fietspad honderden meters voor degene die je wil inhalen he-le-maal leeg is, een tegenligger moet kruisen en er aan de andere kant van de te inhalen fietser nèt, krèk, pardoes, een jogger zich aan het voortplempen is.

Dat, dames en heren, is De Wet Van De Remmende Voorsprong.

Zeker weten. En ik heb altijd prijs. En wat horen die f*cking joggers op een fietspad te doen? 100 meter verder kunnen ze lopen langs de Watersportbaan waar een zee van plaats is, maar neen hoor, een beetje in de weg lopen op het fietspad van de Coupure en dan maar klagen dat ze bijna omvergereden worden. Om maar te zwijgen van die kutpizzakoeriers op hun kutbrommertjes met lauwe kutpizza’s achter hun hol (lekker, bweuks!), met in hun zog de meest walgelijke uitlaatgassen en de wandelaars met hun vierpotige kakmachines die vies zijn en stinken.
*Grmbl*

Lap ‘t was gisteren alwéér van dattum. Zo rond 19 uur op VTM. Ha!

DeMorgen.be zit in een nieuwe kleedje en ik vind er geen zak aan.

Het nieuws nu nog onoverzichtelijker. Met de content en de reclame die ze door een mixer hebben gehaald zit ik me de hele tijd af te vragen wat ik aan nu eigenlijk aan het lezen ben, het lijkt op een grote schuifpuzzel. Tel daarbij dat het allemaal zo licht en luchtig overkomt (er is een heleboel wit te zien, scrollen verplicht) dat ik het gevoel heb in het luchtledige te tasten.

Net een suikerspin: gigantisch véél eten aan maar uiteindelijk heb je hooguit een half suikerklontje binnen. De hoofdpagina is nu opgesplitst in vier of meer hoofdpagina’s, namelijk die van de onderliggende rubrieken: Nieuws | De Gedachte | Financiële Morgen | Sport | Bis | Weer | Magazine, enzovoort… helemaal niet goed. Op de eerste pagina staan nu alleen maar koppen, and that’s it.
Je moet iedere keer gaan spitten (en dus klikken) om meer te weten te komen. Vermits ik de online krant meestal op het werk en tijdens mijn schaarse pauzes lees (en het dus snel moet gaan) heb ik helemaal geen zin in al dat geklik.

Het ziet er allemaal wél gelikt, sober en met die lijnen lichtjes “Mondriaans” uit, maar dat is dan ook de enige verdienste.

Waar ik helemaal onnozel van word is dat ze het nog steeds niet afgeleerd hebben om de commentaren in chronologische volgorde weer te geven. Ontzettend irritant, de laatste reacties staan eerst, dus weet je nooit over wat het gaat: je moet nog steeds naar het begin van een thread zoeken om mee te zijn. Helemaal suf.

Mja, imho: een scheet in een fles. Jammer.

Of tenminste, dat is wat we onszelf wijsmaken. Als een mensch alle dagen naar en van het werk op de trein zit dan weet je na een tijd wel beter. Deze morgen bijvoorbeeld ben ik (zoals iedere dag trouwens) alweer een heleboel unieke klonen tegen het lijf gelopen. Soms zijn de gelijkenissen in kledij zo treffend dat ik me afvraag of ik droom en dezelfde persoon niet nèt eerder heb gezien. Ik heb dan altijd goesting om aan die persoon te vragen: “Er loopt hier een dubbel van u rond, heeft u uw eigen levende spiegelbeeld al gezien?”

Sinds lang loop ik met het vaag plan rond om van die unieke verschijnsels foto’s te nemen en een verzameling van aan te leggen om vandaag in de krant te lezen dat iemand anders daar al làng aan begonnen is en het veel beter gedaan heeft dan dat ik het ooit zou kunnen.

Ellie Uyttenbroek en Ari Versluis zijn foto-antropologen. Samen maakten ze sinds 1994 al meer dan honderd portretseries van mensen met een bepaalde kledingcode. Ecopunks, leernichten, hoedjesmannen: het duo zoekt steeds een dozijn sterk op elkaar lijkende personen die ze op identieke wijze portretteren – tegen een witte achtergrond en recht in de camera kijkend.
Het resultaat van die classificatiedrift, een blok van twaalf foto’s, noemen zij een Exactitude, een samentrekking van ‘exact’ en ‘attitude’.
Het verbluffende resultaat kan u hier bekijken.

En, sinds maandag prijkt hun werk op een Thalystrein. Drie maanden lang rijdt een hogesnelheidstrein door Europa waarvan de locomotieven plus twee rijtuigen van onder tot boven zijn beplakt met vijftien nieuwe Exactitudes.

Ich, ik, me, myself, heb nog nooit (snif, helaas) een kloon van little-moi tussen het forenzengepeupel kunnen ontwaren. Zou ik dan toch uniek zijn? Mmm… of misschien moet ik dan toch die modieuze bril opzetten?

Update: ha! Die tronies! Ze zien er allemaal zo vreselijk (happy en gelukkig en gezond) uit!

Bankiers en ex-aandeelhouders aller landen, verenigt u! 17 oktober is dè dag. Pak een laken en… doe de Calvi!

Omdat ontsnappen uit armoede een zaak is van iedereen!

Cartoon van Kroll uit Le Soir. Wat u moet weten: klik hier.

Meer moois van Veronique Branquinho? Klik hier en hier.
Oh wacht, voor de liefhebbers. Nog méér mooie ventjes: klik vooral hier. Ahh, en hier ook!