16 aug 2008
Dit is het liefste wat ik doe
Son of filmmaker Paul de Roubaix, François became interested in both scuba-diving and music as a teen. While working as an assistant on a film by Robert Enrico in 1959, he was given the opportunity to write the soundtrack. This led to dozens of film soundtracks beginning in 1965 with Les Grandes Gueules, mainly of the orchestral variety, but sprinkled in with bits of rock, jerk and funk. He eventually began to incorporate electronic elements into his music, and with 1972’s La Scoumoune he had produced and performed a score completely independently. His electronic scores were accompaniment to his other love, scuba diving, as several films during the early 1970s were documentaries at sea. In 1974, de Roubaix was contacted by Jacques Cousteau to provide the score for the documentary L’Antarctique. The electro-acoustic score did nothing for the musically-conservative Cousteau, much to de Roubaix’s chagrin. A year later while diving off the Canaries, de Roubaix drowned. He was 36. In 1976 he was awarded posthumously a César for best film music for his last work, Le vieux fusil.
Luister nog eens:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Voor mij is het leven gedaan.
Ik heb wel geen mooie muziek gemaakt, ik heb eigenlijk NIETS bereikt in mijn leven (deels uit luiheid, ik geef het toe) – maar wel al de lol gehad die ik maar kon hebben. Uit gemakzucht, nooit geen moeite gedaan.
Ondertussen…
Ik heb geen kinderen, ik heb geen lief, ik heb geen eigen huis. Ik heb schulden (niet veel maar toch), ik ben mijn haar aan het kwijtgeraken en kaal aan het worden, en dik en lelijk. Het enige wat nog goed… okey, ik moet hier niet alles vertellen.
Voort van de rest gaat alles goed, Madame la Marquise.
Soms ben ik zo beu. Fles dicht, lucht op, op -40 meter, je kan het schudden. Mijn leven is toch geen bal meer waard.
Wat kan er mooier zijn om dan te zinken naar Het Grote Blauw?
Pfft. Het zou ook te gemakkelijk zijn hé?
Dus ga ik maar door. En als ik af en toe neut? Geef me een stamp in mijn ballen. Dank u.
Das inderdaad leuk
. En nu zie ik ook eens een gezicht achter de woorden
Ge ziet er wel content uit op die foto’kes
En zijt blij dat ge geen kinderen hebt… dat bleit, en dat kakt ganser dagen, en dat stinkt. Het beste is oom zijn of zoiets, all the fun, en niets van het gezeur!
En voor de rest… oud worden we allemaal (zucht, en dik ik alvast ook…). Ge moogt daarover neuten, maar ge moet daar vooral niet teveel mee bezig zijn. Beter van de rest van het leven genieten!