Hugues

Het feit dat een hoofdredacteur (Knack) zich laat gaan in een reactie bij een Bekende Blogger (BB) is véélbetekenend. Het wil zeggen dat diezelfde redacteur toegeeft dat bloggers wél iets te zeggen hebben: meer zelfs, een opinie hebben, uitdragen, en iets toevoegen aan de mainstrain mening van de massa.

NOOIT Gezien!

Nooit gezien, de vierde macht, die dat toegeeft.

Tenzij, het allemaal fake is. Ik denk het niet.

Twee weken geleden zei een (vrouwelijke) collega van me dat ze een account had aangemaakt op Netlog.

“Ik heb nog nooit zoveel vrienden op zo’n korte tijd gemaakt!”

Smeerlap als ik ben, heb ik op slag, en voor de lol ook zo’ n dinges aangemaakt: Hugo Drüger. *Grin*

Wat oude foto’s van mezelf erop gezet en een verhaaltje rond gemaakt en dan, afwachten…

Valt tegen, eigenlijk. Ik had gedacht dat de wijven als bosjes om mijn geld gingen vallen, maar neen, niet dus. Misschien moet ik het er wat dikker, en subtieler opleggen.

De grote lol echter, was vandaag: ik kreeg een invitatie. Ze heeft me door natuurlijk. Maar zo lachen maat.

Miljaarde zeg! Hebben jullie die krengen ook? Sinds twee dagen massaal in mijn keuken en in de badkamer, zo’n vieze beesten zeg, ik heb nog liever muggen.

Het is nu al maanden dat ik om de zoveel tijd eens bij Bruno ga piepen, en iedere keer opnieuw hou ik mijn hart vast.
Ik “leef mee”, maar vanop afstand. Ik heb (min of meer, minder – maar toch) hetzelfde meegemaakt met een voor mij dierbare mens en als ik dan lees dat zoiets met je eigen kind aan het gebeuren is, ah: de horror.

Ik heb er dan ook nooit iets willen over schrijven, ik heb Bruno nog nooit een mail gestuurd, ik dacht: hij krijgt al bakken meningen over zich heen met mensen die zich (goed bedoeld, daar ben ik van overtuigd) zitten te bemoeien, wat zou ik daar iets zinnings kunnen aan toevoegen?

Tot ik me ineens bedacht dat ik helemaal verkeerd bezig ben: als iedereen zo denkt en niemand iets doet of schrijft dan is het eigenlijk nog erger.

Bij deze, Bruno (en met tranen in mijn ogen) – het klinkt zo erg banaal en leeg, maar ik wens jou en je gezin alle sterkte en liefs, Hugues.