Hugues

Sander heeft gelijk. Het is te zeggen, ik had het al een tijdje door. Het is ook niet moeilijk om te zien en te lezen, het klootjesvok heeft het overgenomen, alweer. De macht van de massa. De massa met de kassa.
De massa die massaal naar de zee wil als het schoon weer is (ik vond die gast met dat zoutzuur de max, trouwens), de massa waar ik van kots iedere keer weer als ik in de supermarkt zit aan te schuiven om mijn zuurverdiende centen af te geven aan basic toestanden zoals brood en fruit dat langzamerhand niet meer te betalen is.

Oeps, nu maak ik een sprongetje.

Nouja, neen, niet echt.

Mijn vorig bezoek aan Dendelleis heeft me weeral 80 euro lichter gemaakt. Gewone dingen: fruit, kaas, vis, koekjes… geen “domme” dingen. Ik had een mandje vol. Géén kar dus, een mandje!

80 f*cking euro. Drie-duizend-tweehonderd-frank! Voor een week (en dan nog) eten.

Maar daar maakt de massa zich niet druk over. Neen. Gebroken benen en moorden, en de “vuile” Walen, dat wel ja. Opgejut door vodden zoals HLN denkt de idiote, gelobotomiseerde Vlaemsche massa dat ze zich beter gaan voelen door een vijandbeeld aan te kweken.

En het werkt! Natuurlijk! Het heeft altijd al gewerkt, kijk maar naar Tatcher met de Falklands, Busch, nu met zijn stomme oorlog, de communisten vroeger… nu de Islam, ten strijde, hoera!

De Walen. Sla dood: de profiteurs, leegzakken, madame non!

Iedere keer opniew als we met een financiële crisis zaten (olie, jaren 70) was een tsjeven regering aan de macht. Iedere keer weer hebben ze de “schuld” afgeschoven op het communautair zogezegde “probleem”. (Voeren. Martens, iemand?)
Ondertussen werd de staatschuld “opgelost” door ingrijpende “sociale” maatregelingen: minder uitkeringen voor werklozen, pensioenen, ziekte…

Wat kost ons dat allemaal! Al da geld door deuren en vensters voor het “communautaire” gezwets. Merde zeg, ik weet van wanten: ik was ooit 3 weken werkloos in Nederland: in geen tijd was alles in orde en betaald, dik vet, trouwens. Maar niets zonder iets, ze zaten achter mijn vodden (toen: het GAK, nu: de UWV), maar ze holpen me ook: na drie weken had ik terug werk!

Hier in België, vorig jaar: de merde zeg! Ten eerste moet je al bij een vakbond zijn om iets of wat goede service te krijgen. Ten tweede: trek uw plan. Toch niet normaal, neen? Dat een zuil zoveel macht heeft?
Ik weet niet hoeveel miljarden (nouja, miljoenen, toch) parkeren de banken (ik heb het zelf gezien, toen ik nog bij Fortis in de controlroom werkte – Swift- ) op het einde van de maand bij de zuilen, om het dan dagen later af te nemen en uit te keren. Rente = kassa! Maar iedereen denkt dat dit normaal is. Nu, terug, alweer. Met zes % kiezers als een cactus aan hun been, maar ondertussen het land volop gijzelen en dit al langer dan een jaar. Onvoorstelbaar!

KUNNEN WE HET NU HEBBEN OVER SERIEUZE DINGEN MR. LETERME?

WIL U AUB DE NVA KROTTERS LATEN VALLEN?

Maar dit is de MAX natuurlijk.
Uh oh, met dank aan Stijn. Dank. Subliem!

Luister. Klik hier en hier.

Luister naar de piano. Dat kan ik dus ook. Simpel. Beter zelfs. Dat zit dan hele dagen in mijn hoofd. En ik doe er dan iets mee, ik verander dat, ik maak er mijn ding mee. Ik zit achter de piano en speel een heel ander dinges. Ik maak er veel méér van. Langer, korter enzo… ik zit dat uit te spelen. Mmm… uren aan een stuk. Heerlijk is dat.

Gisteren zat ik op het strand in mijn hoofd Gershwin na te spelen, zo wijs maat.

“Titel”, vraagt WordPress. Ik moet een titel zetten boven deze post. Mhm, geen idee, geen flauw idee.
Ik zat gisteren met mijn been een beetje pijn te hebben en ik was het zo beu als koude pap. Thuis.
Als er iets is waar ik het schijt van krijg dan is het dat wel: dat mijn lijf niet mee wil. Oud worden, zeker?

So. Ik heb gisteren een driedubbele dosis Ibuprofen genomen en ben op tram 1 gestapt, richting centrum.

Ik heb me v-o-l-l-e-d-i-g laten gaan. Ik heb de helft van Gent (M/V) gekust.

Ik snap nog altijd niet hoe ik terug thuis gekomen ben, en dit hier aan het schrijven ben.

Ik hou van Gent, zijn inwoners, zijn bestuurders én Wilfried.