Hugues

In de krant:

Vergeet het ‘verschrikkelijke’ woord stiefouder en noem je extra ouders vanaf nu plusmama en/of pluspapa. Dat is de boodschap van de vzw StiefOuder, die zondag voor de eerste keer de stiefouders in de bloemetjes zet.

Hmja, en bastaarden hebben minouders; minmama en/of minpapa. Delphine Boël -bijvoorbeeld, heeft een minpapa.

Zever, gezever.

Trrr… met de dood van Slosse is het hier allemaal “radio nostalgie” ten huize Huug.

Het was in de tijd toen Brussel nog de max was op uitgangsgebied en Gent op zijn gat lag, behalve wat één boîte betrof en dat was de ‘Fifty-Five’ op de Kuiperskaai. Daar was het namelijk iedere zondagmorgen rond zeven uur volle bak ambiance. Alle dancings in België gingen rond die tijd dicht en iedereen die er nog niet genoeg van had kwam van heinde en verre uitbollen in de ‘Fifty’.

Het was ook in de tijd dat je met de auto letterlijk kon vliegen over de ‘passerelle’ aan het Zuidpark. Een stuk afrit van de autostrade waarmee je destijds in één trok (er stonden toen nog geen rode lichten ter hoogte van de Clarissenstraat) recht in het hart van Gent kon geraken.

Zoals iedere zondag kwamen we terug van Brussel “les yeux dans la biere” en liefst plankgas. Ik reed toen met een opgefokte Citroën DS21 (u-r-e-n heb ik aan die auto liggen sleutelen) waar ik 180 km/h uit kon persen – vooral en ook; dankzij die aflopende helling langs het park.
Niets lolligers dan aan topsnelheid langs het Zuidpark te rausen en met gierende banden voor de ingang van het toenmalige Park Hotel te stoppen, oog in oog met de nachtportier die juist naar huis wou gaan. Als entree kon dat tellen!

Er waren alleen nog die vervelende rode lichten aan de tramhalte voor de Oude Scheldestraat. Natuurlijk kon ik niet wachten. Op dat uur was er geen kat op straat. Zachtjes en met nasmeulende banden doorgereden tot in het midden van het Woodrow Wilsonplein (waar je toen overal parkeerplaatsen had) tot ineens, out of nowhere: de flikken! Een combi recht voor mijn neus, aie-aie!

Ik draai mijn venster open en begin een stom excuus te verzinnen. In de combi gaat het raampje van de bestuurder ook open en een razende agent brult me toe:

Een béétse minder zuipen en wa minder zeere rijden, zo komde uuk nog thuis! Allez, circulez!

Sindsdien heb ik de flikken in Gent altijd vrie wijs gevonden.

Het zou vandaag geen waar meer zijn… en maar goed ook.

Postje verscheen eerder al -in iets andere vorm, op Gentblogt. Af en toe heb ik zo van die opstoten van nostalgia. Oud worden, pfft… “Mourir cela n’est rien. Mourir la belle affaire…” zong Jacques. Hij had gelijk.