Huug & Druug

Zullen we het eens over voetbal hebben bij Huug & Druug? Als het is om ermee te lachen, altijd natuurlijk: …

Update (maandagavond). Heb daarnet het filmpje helemaal uitgekeken (deze morgen maar een kwart gezien) en er afgesmeten. Zo flauw zeg. Voetbalhumor, ik had het moeten weten. Voor de liefhebbers die willen weten wat ze “gemist” hebben: klik hier. Rommel, raus.

In de krant:

Vergeet het ‘verschrikkelijke’ woord stiefouder en noem je extra ouders vanaf nu plusmama en/of pluspapa. Dat is de boodschap van de vzw StiefOuder, die zondag voor de eerste keer de stiefouders in de bloemetjes zet.

Hmja, en bastaarden hebben minouders; minmama en/of minpapa. Delphine Boël -bijvoorbeeld, heeft een minpapa.

Zever, gezever.

Trrr… met de dood van Slosse is het hier allemaal “radio nostalgie” ten huize Huug.

Het was in de tijd toen Brussel nog de max was op uitgangsgebied en Gent op zijn gat lag, behalve wat één boîte betrof en dat was de ‘Fifty-Five’ op de Kuiperskaai. Daar was het namelijk iedere zondagmorgen rond zeven uur volle bak ambiance. Alle dancings in België gingen rond die tijd dicht en iedereen die er nog niet genoeg van had kwam van heinde en verre uitbollen in de ‘Fifty’.

Het was ook in de tijd dat je met de auto letterlijk kon vliegen over de ‘passerelle’ aan het Zuidpark. Een stuk afrit van de autostrade waarmee je destijds in één trok (er stonden toen nog geen rode lichten ter hoogte van de Clarissenstraat) recht in het hart van Gent kon geraken.

Zoals iedere zondag kwamen we terug van Brussel “les yeux dans la biere” en liefst plankgas. Ik reed toen met een opgefokte Citroën DS21 (u-r-e-n heb ik aan die auto liggen sleutelen) waar ik 180 km/h uit kon persen – vooral en ook; dankzij die aflopende helling langs het park.
Niets lolligers dan aan topsnelheid langs het Zuidpark te rausen en met gierende banden voor de ingang van het toenmalige Park Hotel te stoppen, oog in oog met de nachtportier die juist naar huis wou gaan. Als entree kon dat tellen!

Er waren alleen nog die vervelende rode lichten aan de tramhalte voor de Oude Scheldestraat. Natuurlijk kon ik niet wachten. Op dat uur was er geen kat op straat. Zachtjes en met nasmeulende banden doorgereden tot in het midden van het Woodrow Wilsonplein (waar je toen overal parkeerplaatsen had) tot ineens, out of nowhere: de flikken! Een combi recht voor mijn neus, aie-aie!

Ik draai mijn venster open en begin een stom excuus te verzinnen. In de combi gaat het raampje van de bestuurder ook open en een razende agent brult me toe:

Een béétse minder zuipen en wa minder zeere rijden, zo komde uuk nog thuis! Allez, circulez!

Sindsdien heb ik de flikken in Gent altijd vrie wijs gevonden.

Het zou vandaag geen waar meer zijn… en maar goed ook.

Postje verscheen eerder al -in iets andere vorm, op Gentblogt. Af en toe heb ik zo van die opstoten van nostalgia. Oud worden, pfft… “Mourir cela n’est rien. Mourir la belle affaire…” zong Jacques. Hij had gelijk.

Vandaag heb ik me een paar schoenen gekocht. Van Clarks.
“Clarks zijn schoenen voor oude peetjes, meer pantoffels dan échte schoenen. Schoenen voor mietjes die bang zijn om pijn te hebben aan hun voeten zolang ze moeten ingelopen worden.” – dacht ik.

Well, so be it. Toen ik ermee thuiskwam heb ik er wat mee rondgelopen en ze voelen zo goed en zo fantastisch aan, en ik vond ze zo mooi dat ik na een uur terug op mijn fiets ben gesprongen, om terug naar de Kouter te rijden om terug identiek hetzelfde paar te kopen (maar dan in het bruin). De verkoopster wist niet waar ze het had.
Ze gaan me deze keer niet liggen hebben dat ik – na pakweg anderhalf jaar, die schoenen ga moeten wegdoen (wegens versleten) en ze het model niet meer verkopen. Ha!

Gezien bij Vroemvroem:

Toen ik deze avond uit de trein en uit het station kwam, zag ik dat op het Maria Hendrikaplein alle fietsen – ik herhaal: à-l-l-e fietsen, vandaag een oranjefluo “zadelbeschermer” hebben gekregen:

Een cadeautje van de stad Gent om fietsers erop attent te maken dat ze hun stalen ros moeten verplaatsen want als ze het ding laten staan dan doet de stad het wel voor ze, en wel hierom: klik hier.

Het moest natuurlijk alwéér iets voor mij zijn om daar als de bliksem zo’n hesje mee te grabbelen. Geef toe: zo’n megakewle klak, badmuts, vul zelf aan… voor deze zomer aan het strand!? Kan je nergens kopen. Ha!

Lees verder »

Slosse was een een wijze, ruwe bonk van een vent met een gouden peperkoeken hartje. Hij was inderdaad onder véél meer–gekend als portier aan de Kuiperskaai.

Woelwater Oswald Slossche was gekend als Slosse, fantast, anarchist, ex-bodyguard van “The Kelly Family”, vader van 22 kinderen, bloedbroeder van Walter De Buck, acteur en dichter.
Slosse was ook een dromerige man die ooit met zijn ijslandvaarder “de Angelus” naar het verzonken land van Mu wou varen tot hij in 1996 zijn droom letterlijk te water zag gaan omdat zijn schip na een aanvaring zonk. Maar Slosse gaf niet op, na zeven jaar werd zijn schip weer bovengehaald aan het Muidedok in Gent. Om kort erna voor een tweede keer te zinken…

Altijd als ik hem zag had ik plezier met zijn grappen en grollen en toen ik nog jonk en mooi was (nu ben ik alleen nog maar mooi *kuch*), ben ik nachtenlang uitgeweest en heb ik tijdens mijn studententijd (en ver erna) jarenlang op de Kuiperskaai gewerkt in de “55″ bij Toontje als dj, barman, garçon, glazenwasser en “madam” pipi. (En in de Vlaanderenstraat als portier in “The Must” van José Van De Putte – de vader van Alain, waar nadien de “Paradox” geweest is – ook al gesloten, maar dat is nog een heel ander verhaal.)

En af en toe mocht ik Slosse “meehelpen” als portier als het wat teveel uit de hand liep (u begrijpt wat ik bedoel). Op kalme momenten hebben we daar een hoop afgepraat en leute gemaakt aan die deur.
Slosse was eigenlijk een halve filosoof met een ongelooflijke levenswijsheid. In één oogopslag had hij iemand door en wist meteen wat voor vlees er in de kuip lag. (Of er in ging liggen. De kaai bedoel ik dan.)

Ooit, toen ik nog niet zo gekend was op de Kaai en aartsmoeilijk om binnen te geraken in wat toen dé boîte van Gent was, ben ik met een maat achterop zijn motor (een zwaar geval) geslipt in de Vlaanderenstraat (of aangereden door een auto…) en -aan zeker honderd km/h, recht de Kuiperkaai binnengevlogen, recht in de entrée van de “ELPEE” (of was het nu de “FASH”?) waar Slosse aan de deur stond. Slosse was toen overal portier.

Toen hij me terug op mijn benen had geholpen en ik half kreupel en nog natrillend van de schrik mijn helm wou afzetten, sprak Slosse de legendarische woorden, waarmee ik hem op slag super-sympathiek heb gevonden:

Al diene cinema goad eu niet helpen, want zonder lidkoarte komde nie binnen, gasten!

Waarop hij ons eerst streng, vermanend toekeek en waarop we toen alle drie gelijk in de lach schoten.

Vandaag is Slosse dood en ik vind het verdomd spijtig want ik had hem graag nog eens willen bezoeken en spreken – en zoals altijd stelt een mens zo’n dingen uit tot het te laat is zoals vandaag en ik dit stukje met tranen in mijn ogen zit te schrijven.

Verdomme. Vaarwel Slosse, ik ga u nooit vergeten maat.

Foto: gepikt van Gentblogt.

We worden door de overheid alweer eens genaaid terwijl we erop staan te kijken. Het is u al lang opgevallen dat iederen véél meer moet betalen voor zijn drinkwater maar daar was een goede reden voor: het geld zou gebruikt worden om het verbruikte en onzuivere water terug proper te krijgen en ook onze rioleringen te onderhouden.

Wat las ik in de krant, alweer een tijdje geleden:

Tussen 2006 en 2008 is het bedrag op de waterfactuur voor gezinnen gemiddeld met 31 procent gestegen. In Oost-Vlaanderen zijn er gemeenten die zelfs een stijging met 68 procent laten optekenen. (…) De decreetgever heeft bepaald dat de opbrengst van de gemeentelijke saneringsbijdrage bestemd is voor de financiering van de gemeentelijke saneringsverplichting. (…) Meer dan een gemeente op de vijf rekent het maximumtarief aan. In totaal zijn er 118 gemeenten die een rioleringsbijdrage van 1 euro of meer per kubieke meter aanrekenen.

Allemaal goed en wel, en daarmee kan ik perfect leven – maar niet als ik vandaag het volgende in de krant lees:

Vlaamse rioleringen worden slecht onderhouden. De gemeentelijke rioleringen in Vlaanderen worden nauwelijks onderhouden. Dat blijkt dinsdag uit een enquête van het Overlegplatform VLARIO bij de Vlaamse gemeenten. ‘Meer dan tachtig procent van de Vlaamse gemeenten onderhoudt de rioleringstelsels niet’, zegt Wendy Francken, directeur van VLARIO. Hiervoor moeten volgens haar budgetten worden vrijgemaakt.
Slecht onderhouden rioleringen zijn een van de belangrijkste oorzaken van wateroverlast. Door slecht onderhoud storten ze in. Bovendien zorgen lekken in de meer dan 40.000 kilometer gemeentelijke rioleringen voor vervuiling van het grondwater.

-Woest- kan ik van zoiets worden. Goed bestuur? MIJN KLOTEN!

Zoals iemand schreef in de reacties op Gentblogt:

Ook leuk om weten zijn de vaste kosten van het TMVW-personeel zoals de lonen aan de directieleden van deze intercommunale. Zo strijkt een onderdirecteur zomaar bruto 240.000 euro op per jaar. Wat zou de directeur niet verdienen, naast zijn andere bijverdienste? Het water wordt inderdaad te duur betaald.

- Te dik.
Hoewel 82,8 procent van de meisjes volgens de bmi-berekening (body mass index) een gezond gewicht heeft, wil toch ruim 77 procent van hen minder wegen.
- Te kleine boezem.
Ook borsten zijn een bron van complexen: 57,2 procent van de meisjes verkeert in de veronderstelling dat alle jongens verlangen naar grote borsten.

– Te dik? Maar meisjes toch! De meeste van jullie die ik op de tram of op straat tegenkom op weg naar school (de meisjes, dus – ik ga gewoon naar mijn werk) zijn veel te magere scharminkels waar geen pak aan is. Een beetje méér mag gerust hoor.
- Te kleine boezem? Jongens, ik heb niets liever! Niets lelijker dan opgeblazen meloenen, bweu-èkkes! Zo’n schattige peertjes, mandarijntjes, limoentjes, mmm… waarom moet dat méér zijn?

- Neen: waar ik helemaal van over mijn nek ga zijn neuspiercings. Die gruwelijk walgelijke dingen die meer en meer het straatbeeld ontsieren. Vreselijk onesthetisch, zo’n kunstmatige vieze puist op je neus, brrr…
Een juweel? Laat me niet lachen. Ik moet alleen maar al denken aan de bacteriën, en de pus, en de vuiligheid die zich op en onderin het neusgat zit te profylacteren prolifereren en ik moet meteen compulsieve kotsneigingen onderdrukken.

Laat die complexen dus maar zitten maar doe in godsnaam dat ijzer uit je neus.

Is het u ook al opgevallen hoeveel Lions ze daar weggeven in Cannes liefste lezers? Vandaag stonden er alwéér zomaar eventjes 14 (allemaal Belgische!) winnaars in de krant.
Ik begin te geloven dat ze het hele Krügerpark in Zuid-Afrika (en dat van Zimbabwe) hebben moeten leeghalen om al die leeuwen te kunnen aanslepen, zovéél winnaars! Iedereen heeft daar wel wat gewonnen zo te zien. En er zijn niet alleen gouden leeuwen, maar ook zilveren, en bronzen leeuwen, en van elke categorie zeker een stuk of 25. Maakt in totaal zo’n slordige 100 leeuwen. Om maar te zwijgen van de categorie “grand prix”, whatever that may be…
Die reclamemannetjes en vrouwtjes, tsk… Ondertussen blijft het merendeel van de reclame waarmee ze ons dag-in-dag-uit rond de oren slaan voor 90% gewoon mega-irritant, leeuwen of geen leeuwen.

Mmm, aan zo’n “wedstrijd” wil ik ook wel meedoen. Altijd prijs!

Als je van Cannes thuiskomt met maar één leeuwken, dan ben je eigenlijk maar een dikke loser.

Ik heb al verschillende versies gehoord van het Piano Trio van Schubert. Er moet niet veel gebeuren, een beetje minder of meer tempo, de cello te laag of het lijkt helemaal op niets, helemaal om zeep. Ik had een subliem mooie versie op plaat maar die 33-toeren ben ik na ontelbare verhuis-sessies helaas kwijt, tot op vandaag ben ik nog steeds op zoek.

Dit stukje hieronder is bijna, bijna, perfect.

Zo warm dat ik het al heb zeg, de hele dag al. Ik ben geslegen van de warmte. Zo doef hier in mijn kot en buiten is het nog erger. Mmm, ik kruip maar wat in de sofa. “Lekker” televies kijken…

Update: Ohw – wacht! Ik heb nog iets beter als televies, hierzie:

Men neme:

- 1 groot drinkglas
- 2 ijsblokjes
- een bodem cola light (2 duim ongeveer)
- aanvullen met Vichy

Mwoâh, lekker maat!

Ewel, en hoe is het nu nog met uw bloembakken?

Vroeg er me gisteren iemand op de trein. Zo verschieten zeg, een wildvreemde: die me kent, en die mijn blog leest, en die me aanspreekt… *kuch*, ahèm. Doet wel een beetje raar, ja. De tol van de roem, zeker? Die BV’s moeten geen leven hebben, denk ik dan. Ik zou zot komen, denk ik dan.

Afijn, mijn plantjes stellen het zéér goed, dank u. Maar ik heb nog geen bloemen, snif… En de zomer mag ook wel eens “deftig” in gang schieten, eigenlijk.

… TERMINUS !

Ha !

Hmm, en we zijn met ongeveer 10 miljoen Belgen. Een snelle berekening leert me dat iedereen gemiddeld 9120 euro vorig jaar aan de staat heeft gegeven. In Bfr. grofweg 370.000 frank. Niet mis.
En eigenlijk ligt dat bedrag véél hoger want niet iedereen heeft werk.

Hmm, moest ik toch eventjes slikken bij het invullen van mijn belastingaangifte…

Grootste bezwaar blijft (voor mij) het weergeven van sites: de weergave van de lettertypes vind ik gewoon lelijker en minder goed leesbaar. Neem nu, mijn site (moi, me, myself and I), de eerste screenshot is met IE7:

De screenshot hieronder is met FF3 (het beste doe je natuurlijk zélf 2 vensters open om te vergelijken):

Spuuglelijk is dit. En na 5 minuten krijg ik al pijn aan mijn ogen.

Nu heb ik ergens gelezen dat je dat kan aanpassen door in de settings te roefelen maar dat is nu net iets waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Settings zijn er tegenwoordig voor van alles en nog wat – en meestal zijn er véél te véél dingen die je kan setten, vreselijk is dat : ik heb er het land aan. En bij de minste upgrade of pc-crash mag je alweer herbeginnen, pfft…

Wat ik wel zeer goed vind aan FF3 is de downloadmanager. Onovertroffen. Is nu wel een feature die ik niet om de haverklap gebruik, so…

En ook, ik ben IE _zo_ lang gewoon en _zo_ content van, so what? Ik ga er me niet druk om maken. Verschillen moeten er zijn en gelukkig maar, maar denk nu niet dat ik voor teen of tander op de barricaden ga staan hoor, dat is meer iets voor de nerds. Geeuw.

Voor mijn part mogen ze alle dagen komen staken in Brussel, ik ben nog nooit zo snel op het werk geraakt. En de trein van 07u. 56 zat maar halfvol. Behrijpe wie kan.

Als de servers bij FF 24 uur plat liggen dan is dat ook een record.
Misschien bedoelen ze: “24 Hours Down”… ?

By de weg: de download link gaat naar release “2. nogwat”. Een hoax?

Deze morgen snel-snel met een tandenstoker een weerbarstig stukje heps (hesp, ham, jambon) van tussen mijn wijsheidstand en de tand ervoor willen wegstoken, breekt het tipje van de tandenstoker af en blijft het er toch wel hardnekkig klem zitten? Toemmetoch!

Zo’n raar gevoel: het is waarschijnlijk een piepklein stuk maar ik heb de indruk dat iemand mijn kaak aan het openbreken is met een breekijzer. Ik neem dus een ander stuk hout en begin daarmee te koteren. Nog tien minuten en ik mis mijn trein naar Brussel van 07u.56, stress maat!

07u.54; flossen. Ondertussen is mijn tandvlees achteraan helemaal rood geworden.
07u.56; stuk hout laat los. Is inderdaad een onnozel, onzichtbaar stukje.
07u.58; op de fiets, met een rotvaart naar het station, dat twee straten verder ligt.
08u.02; op perron 10. De trein van 07u.56 heeft 10 minuten vertraging.

Héhé. Soms zijn vertragingen wijs.

U las alweer een spannende aflevering uit het ongemeen, weergaloos boeiende leven van Huug & Druug. Dank u voor uw aandacht!

Ik doe mee met Els en met een heleboel andere bloggers en blogs, en daarom dit bericht:

Dit weekend werd ingebroken in het lesgebouw van ‘Leerpunt’, Centrum Basiseducatie in de Hippoliet Lammensstraat (Begijnhof, Rabot). Er verdwenen o.a. 11 pc’s uit het Openleercentrum.

Het gaat om Dell GX620 Optiplex mini-towers met Dell 17” Ultrasharp 1707Fpt LCD-schermen. Kom je via om het even welk kanaal in aanraking met één van onderstaande systemen, verwittig dan a.u.b. zo snel mogelijk de politie.

Alle systemen zijn voorzien van een stoptracklabel bestaande uit 2 letters en 7 cijfers DS02859xx. Het stoptracklabel bevindt zich bovenaan op de mini-tower. Als je ziet dat daar iets weggehaald is (label zit héél vast), dan weet je dat je met een gestolen systeem te maken hebt.

Wie meer info heeft over deze inbraak, kan steeds terecht bij de politie (09 226 61 11) of bij Leerpunt zelf (09 224 24 12). We rekenen er op dat de politie de pc’s snel terugvindt. Nu zit Leerpunt zonder Openleercentrum en dat is een ramp voor de school en voor de cursisten.

Met een vriendelijke oproep dit te verspreiden, zeker als u een beetje actief ben in de sector, maar anders ook. Het Centrum voor Basiseducatie zet zich al jaren in voor (onder meer) mensen die de Nederlandse taal willen leren, en kan moeilijk verder zonder haar materiaal.

Als je hier klikt, zie je alle details over de computers die verdwenen zijn. Voila, ik hoop dat ze die dingen snel terugvinden!

‘Wat is er toch?’ vroeg hij toen ze bleef zwijgen.
‘Er is niets. We zijn gewoon beland op een van die momenten

Uit: “Onrustig tij” van Donna Leon.

Tag: Stationsromanswaarheden.

Reclame richt zich meer en meer tot specifieke niches in doelgroepen:

Voor duizendpoten en éénarmigen, dus.

Il va mettre De Gucht dans la marmite!

Cartoon: gezien in “Le Pan“.

Morgen. Opnemen of kijken.

Welneenjonk, Brutin, niet ongerust zijn! Wist je dan nog niet hoe het allemaal werkt? Hierzie:

‘t Is wijs hier op ‘t werk. Onze verkoopsdirecteur is een Franstalige uit Luik. Onze IT-directeur is een Nederlandstalige uit Brugge. Met elkaar spreken ze Engels.

Ik ben afkomstig uit Gent, en zonder te stoefen, goed “verstaanbaar” viertalig (Nl, Fr, En, Du). Ik kom daarnet vanuit een 3 uur durende teleconferentie met een Duitse klant met de twee directeurs erbij, waarbij ze elk met mij spraken in hun moedertaal en in het algemeen in het Engels en ik sommige zaken aan de klant moest vertalen in het Duits. Mijn brein was lichtjes warm aan het lopen.

Is dat bij u (op het werk) (in Brussel?) ook zo?

*Snif – snuif, het ruikt hier precies naar willekeur*
Wat is er aan de hand met Het Gerecht de laatste dagen, weken, jaren?

Bij het ongeval en de dood van François Sterchele viel er langs de kant van het gerecht geen verklaring, geen woord, geen kommaatje teveel te horen, geen piepje zelfs. Waarschijnlijk om niet van lijkenpikkerij beschuldigd te worden.

Bij het (absoluut overroepen) Tom Boonen-geval sleuren ze met ongeziene ijver en met bossen tegelijk de lijken uit de kast, alsof ze de vorige omerta moeten goedpraten.

Rare gerechtigheid hier in België, het zal jezelf maar overkomen.