Hugues

Ik ben deze middag in de Gentse stadsbibliotheek een boek gaan afhalen dat ik had laten reserveren – De dood van Iwan Iljitsj, en ben daarna naar het vierde geklommen (ha, ja!) om nog een boek van Boudewijn Buch op te snorren. In het midden van de zaal zag ik een soort schrijn staan. Een tafel met daarop een boek met litho’s en gedichten van Hugo Claus en twee rouwregisters. Ik dacht: “Tiens, ééntje voor de volwassenen en één voor de kindjes om er tekeningen in te plaatsen?” Maar neen, gewoon twee rouwregisters dus.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig. Wie schrijft en wat staat daar zoals in? Mwah, niet veel soeps: het had evengoed het suggestieboek in de kantine op ons werk of het gastenboek van een hotel kunnen zijn. Het voorspelbaar geneuzel: “Ik zal je missen”, “Een groot schrijver is heengegaan”, “Claus laat Vlaanderen verweesd achter…” dat reutelniveau, dus.
Twee, drie gedichten (van Claus, hoe or- i- gi- neel!) en één larmoyant gedicht dat op niets trok, waarschijnlijk ter plekke verzonnen: how pathetic can one be!

Niets voor mij dus zo’n registers. Ik zal natuurlijk nooit een beroerde Vlaamse schrijver (of iets anders beroemd) worden maar voor mijn part mogen ze het mogen weglaten dat gedoe. Ik zou kromme tenen krijgen als ik zoiets van een heengegane dierbare zou moeten ontvangen. Kromme tenen en na het lezen meteen de kachel ermee aanmaken!

Het enige officiële register waarin ik ooit eens iets in gekrabbeld heb was het gastenboek (“Vive le Roi et la Reine!” x1000 “Beaux, merveilleux!” “Impressionant!” … enzovoort… *geeuw*) na een bezoek aan het Koninklijk Paleis in Brussel waarin (als ze het er niet uitgehaald hebben) nog steeds te lezen staat:

Het Gravenkasteel in Gent is véél mooier en spannender! Groetjes aan Delphine.
Hugues Volledige Naam Erachter.

Heeft Hugo Claus nagedacht wanneer hij deze stap zette welke boodschap hij zou geven naar deze mensen toe (die ook aan alzheimer lijden, LB), naar hun omstanders toe?”, vraagt broeder René Stockman zich af in een tekst op de katholieke nieuwssite Kerknet. “Is het leven van die mensen dan waardeloos geworden?

Om op de eerste vraag te beantwoorden: ik heb zo’n zwaar vermoeden van wél broeder Stockman, heel zijn leven lang was Claus liever Turks dan Paaps. Het was zowat zijn levensmoto. Zijn wens om euthanasie was dan ook niet zomaar een bevlieging en dat hij er een boodschap mee geeft is zonneklaar. Alzheimer is een vreselijke ziekte die terecht de vraag doet rijzen wat precies de waarde is van een leven ermee, als je dat nog een waardig leven kan noemen.
Dit brengt ons tot 2: leven als een plant is absoluut waardeloos, ja.

Stockman geeft de indruk dat het bij hem misschien ook zover zou kunnen zijn (Alzheimer). Helemaal verward is die man. Hij beschouwd de daad van Claus als richtinggevend (zoals alle oekazes van de kerk dat zijn) terwijl het om zelfbeschikking gaat (waar diezelfde kerk zo een vreselijke hekel aan heeft.)
Wanneer gaan die pipo’s uit Rome eindelijk eens inzien dat ze niet de waarheid in pacht hebben en niet het recht hebben om te beslissen over wat iemand met zijn leven wil doen.

En dan die nonsens dat je moet lijden om “uwen hemel te kunnen verdienen” – give me a break, hé.
Ik moet kotsen van zo’n onzin.

Valt mijn lodderig oog op een zin, opgetekend ergens op een ver verwijderde nebulae van de internetgalaxie:

Dat Melchior Wathelet jr. deze bevoegdheid dan nog in zijn handen krijgt, is mooi meegenomen. Een jonge vader (Melchior moet nog 31 worden en is vader van 3 kleine kindjes) die het gezinsbeleid zal uittekenen, kan het beter?

Het spijt me maar ik snap de redenering niet, volgens dezelfde logica kan je dan evengoed een seniele oude grijsaard Minister van Pensioenen, een trucker Minister van Verkeer, Leterme Minister van Landbouw (ahja, zo’n boer), een werkloze Minister van Werk… maken, en ga zo maar door. Hokjesdenken noem ik dat.
Nog iets: toevallig gisteren een documentaire herbekeken over Joseph Goebbels. De man had zes kinderen.
Okey, dit is erover, maar toch.

Ik ben een groot voorstander van de Mosquito. Nu ze het Sint-Pietersstation in Gent aan het opknappen zijn zouden ze er in één moeite een paar exemplaren mogen installeren. Gedaan met me door die – ongewassen zweetlijven, met vet haar en slome, vermoeide blikken (wegens te lang achter de computer zitten rukken, zoals iedere nacht) – massaal samengeklitte, puisterige pubers te moeten wurmen. Bij het uitstappen van de tram begint het al: je moet bijna vechten om eruit te geraken (elementaire beleefdheid om de mensen éérst te laten gaan en daarnà in te stappen hebben/kennen die amoebes niet) en als dat dan uiteindelijk gelukt is mag je door samengekoekte ectoplasma’s baggeren om tot aan de krantenwinkel te geraken waar in de meeste gevallen (alweer) een groepje eencelligen voor de kassa staat te treuzelen (of ze nu wel een Mars of een Twix gaan kopen, en uiteindelijk met niets weglopen) om dan met veel moeite door te strompelen naar het perron, onderwijl links en rechts een djoef verkopend want anders geraakt een mensch nooit op tijd in de trein.
Daarom een oproep voor een steunfonds voor oude zakken (zoals mezelf) die zich alle dagen kromwerken om belastingen te mogen/kunnen betalen en daarmee onrechtstreeks die respectloze pantoffeldiertjes hun opvoeding. Wat ze op school leren is me vooralsnog een compleet raadsel maar één ding is zeker: zo blijven ze wel overdag uit het straatbeeld, dat is al iets.
U kan uw (waarschijnlijk gulle) bijdragen kwijt op mijn rekeningnummer (te verkrijgen op aanvraag, één mailtje volstaat) waarmee ik dan met plezier een (hopelijk) heleboel Mosquito’s ga aankopen en bij het Project Gent-Sint Pieters ga afleveren met de dwingende bede om ze zo snel mogenlijk te plaatsen.
Ohja: hoe zo’n Mosquito werkt kan u hier en via hier beluisteren.
Ik vind het schitterend want ik hoor geen fluit.

Volgens Dirk ben ik daarin de nieuwe Minister van Werk!
Hartelijk bedankt zeg, duh!
A-l-l-e-s, maar dat? Non hein!

Een platte, leeggelopen tiet zorgde voor een aardbeving in India! Een jurkje dat per ongeluk van de schouders van het Vlaamse fotomodel Debby De Waele gleed, heeft in India een storm van protest veroorzaakt. De media schreeuwen moord en brand en eisen dat de mode-industrie maatregelen neemt. Nou, alweer een geval van massahysterie, kijkt u zelf maar:

Een van onze medewerkers is net terug van Moskou (jawel, onze man in Moskou, de kerel waar ik in allerijl een visa moest voor versieren) met de nodige verhalen, natuurlijk.

Deze gaat een gouden oude worden, als het al niet is:
Aan de douane vroegen onze man: “You? Have Visa?”
Waarop onze man zei: “No, but I have Mastercard!”

/Strijk

Ohja: de vorige post is een Grapjeuh!

Daarjuist eens op de weegschaal geklommen: 89.5 kilo, voor 190 cm naakte Huug. Ik ben verdorie op minder dan drie maanden tijd meer als zes kilo dikker geworden, mil- jaar- de! Keiharde maatregelen dringen zich op:

- niet meer met de tram ‘s morgens en ‘s avonds naar station/huis
- weer of geen weer: fiets uit mijn kot halen
- meer bewegen op mijn werk, trappen nemen ipv de lift
- meer water drinken ipv cola (light)
- geen snacks meer tussendoor
- gedaan met op restaurant gaan
- proberen om 2 x maandelijks mezelf naar een zwembad te sleuren
- pc uitzetten na 22 uur, ipv het internet af te schuimen
- geen kaas meer eten voor ik in bed kruip
- vroeger, en langer (gaan) slapen (vermager je van, naar het schijnt)
- eindelijk eens beginnen aan turnoefeningen (dagenlijks een halfuurtje)
- tips vragen…

Nog iemand tips?

We gaan zien. Wij gaan zien. Toch.

Bart De Wever onthoudt zich.

Tot wanneer de nieuwe regering gaat vallen. De tijd gaat binnenkort in.

En dan die smoelen die hij trekt! Het is precies Mr. Bean.
Ik lag (lach) alweer eens onder mijn buro van ‘t lachen.

Net voordat de trein Gent-Sint Pieters ging binnenrijden – ik was tijdens de rit lekker ingedommeld, werd ik ineens wakker gemaakt door dit rare geluid.
De gsm van een reiziger naast me.
Deze ringtone had ik voordien nog niet gehoord. Zo lachen maat!

Soms zijn (eigen) reacties (bij anderen) superhandig. Dan lopen ze zo uit de hand dat ik er maar moet uit koppiepeesten om ze er hier te kunnen inkoppen, ha! Lui? Ja, ik ben lui, vooral op een zondag. Deze post van Matthias inspireerde me tot de volgende reactie(s). U kan ze hier lezen, weliswaar wat aangepast:

Natuurlijk schijven we (ik toch) alleen maar voor een incrowd, ik schrijf trouwens minder en minder lange postjes want de meest mensen lezen toch nooit (helemaal) doorwrochte epistels en als ze dat dan toch doen dan interpreteren ze de inhoud meestal helemaal anders dan zoals ik het bedoeld had. Hoe dikwijls heb ik me vroeger al vloekend afgevraagd, bij het lezen van reacties: “Schrijf ik dan Chinees ofzo, idioot?” Ik doe dan ook geen moeite meer om mijn “meningen” uitgebreid te ventileren, ik hou het op wat “kreetjes” en dat vind ik prima. Want meestal krijg ik toch hetzelfde effect, mensen zijn ermee akkoord of helemaal niet. Grijswaarden en nuances, vergeet het maar. Andermans meningen veranderen via een blog gaat niet, laat mensen iets van een scherm aflezen of zet ze oogkleppen op: same thing.

In de eerste plaats is mijn blog voor mezelf: als een soort dagboek, in de tweede plaats om mijn ergernissen v/d dag op af te reageren of om leuke dingen vast te leggen. Veel over mezelf (mijn diepste zielsroerselen) geef ik niet (meer) vrij op mijn blog, vermits er in het verleden al kl**tz*kken geweest zijn die dat dan tegen me gebruikt hebben (uit context gerukt, enz…).

Verder blog ik omdat ik dan niet hele dagen op café zou zitten. Ik heb geen vrouw en kinderen, die miserie is gelukkig aan me voorbijgegaan maar af en toe heb ik ook eens iemand nodig om uit te maken voor rotte vis als het wat minder is geweest op het werk, ik ben ook maar een mens. Thuis kan ik evengoed een rondje voor de toog (lees: weblog) weglullen en zeveren – en niemand die me tegenspreekt. Ik kies daarbij mijn muziek zelf, rook zoveel ik wil en kijk ondertussen ook nog eens naar televisie (als daar al überhaupt iets op te zien valt dat de moeite waard is, maar dit terzijde.)

Wat ik helemaal van de pot gerukt vind zijn mensen in Vlaanderen die in het Engels bloggen omdat ze daarmee hun “boodschap” aan een groter publiek denken te kunnen presenteren. Compleet bespottelijk, want wie zit er te wachten op een, in schabouwlijk Engels geschreven, tekst met daarop een bespreking van wat er gisteren op de treurbuis of theater/bioscoop te zien was? Alsof een iemand uit – pak en beet – Australië dààrop zit te wachten. Volgens deze redenering kan je dan beter in het Spaans of Chinees gaan bloggen want met deze talen zou je nog méér mensen kunnen bereiken. Whu Lang uit Mongolië gaat daar véél aan hebben…

Dat is meteen ook de zwakte en de sterkte van een blog. Neem nu Gentblogt. Opperblog in Gent en omstreken, buiten die perimeter nauwelijks gelezen (behalve op één – naar China uitgeweken, Gentenaar na) met een verdienstelijke 3000 hits per dag (met pieken tot 5000) maar sinds jaar en dag ook mààr dat aantal, veel groei zit er niet in als ik de afgelopen persberichten mag geloven. Waarom de medewerkers van Gentblogt überhaupt verder doen? Omdat ze er hun ei in kwijt kunnen en voor het plezier, zeker? Maar zeker (en in de eerste plaats) voor de eigen incrowd, waarmee ik terug ben bij het begin.

*
*   *

Inderdaad, Google AdSense brengt niets op (zo’n 15 dollar, de laatste maand – 1000 hits per dag brengt grofweg 50 dollarcent op). Adhese schuift wel leuk, maar ook geen megabedragen en dat is ook niet de bedoeling: ik moet niet leven van mijn blog, wil dat ook niet. Ik zou wél kunnen leven van mijn blog maar dan moet ik ontslag nemen van mijn werk, zelfstandig worden en fulltime aan mijn blog werken. Het kan dus wel als je dat zou willen, denk ik. Maar ik ben al blij als ik mijn hostingkosten + domeinregistratie eruit krijg en daarmee af en toe een scheet naar de buitenwereld kan laten, de kleine fuzz die dan (soms) ontstaat is dan gewoon (meegenomen) fun. Voor de rest maak ik me niet veel illusies.

Ohja, af en toe een bloot wijf (film, foto’s) op je blog zetten (en kotsen op kutgroepjes zoals Tokio Hotel – zo gemakkelijk, maar het werkt!) krikken de “kijkcijfers” geweldig op. Het effect is tijdelijk (meestal zo’n 15 dagen en dan zakt het cijfer terug naar het “normale, historische” niveau. Bij mij zo’n 250 to 300 hits per dag, niets spectaculairs dus. (Correctie, bij nazicht blijkt dat toch rond de 900 hits per dag te schommelen, volgens de stats van mijn webhost – een cijfer dat ook niet echt helemaal juist berekend is, weet ik ook wel.) Maar daar zijn de adverteerders dan wel content mee, ha!

Nog iets: erop letten dat je niet meer dan ongeveer 1100 euro aan reclame inkomsten maakt per jaar, anders moet je rsz betalen + belastingen. En dàt is het hem juist: 100 dollar per maand maken met je blog is relatief gemakkelijk zat. Om er 1500 euro van te maken – wat het doorsnee netto bedrag is die men hier in Vlaanderen op zijn loonbrief te zien krijgt – dàt is pas andere koek. Om terug Gentblogt als voorbeeld te nemen: als ze reclame zouden zetten op hun blog (wat ze niet doen) dan zouden ze (via Google Ads) met hun 3000 hits per dag omgerekend per maand _45_ dollar binnenrijven. Voor al het werk dat de meerkoppige redactie erin steekt: big deal! Om maar te zeggen dat men over die mega-inkomsten zwaar kan zeveren op blogs allerhande.

Euh, en dan nog iets. Ik schreef: “Ik zou wél kunnen leven van mijn blog maar dan moet ik ontslag nemen van mijn werk, zelfstandig worden en fulltime aan mijn blog werken.”
Het bewijs. Eind vorig jaar was ik een dikke maand werkloos: ik schreef zo’n 3 posten per dag, uit verveling en op mijn gemak en met de nodige porties bloot erin. Gevolg: mijn “kijcijfers” zijn uit het dak gegaan, nog nooit zoveel lezers gehad, meer als vier maal zoveel als alle vorige maanden samen. In januari 2008 toen ik terug werk had en dus minder tijd voor mijn blog is, zoals voorzien, dat cijfer terug beginnen zakken.
Zoals hierboven bewezen en zoals Zattevrienden.be het alle dagen bewijst: alleen met blote wijven (en merchandising) valt er (dikke?) poen te pakken. Sorry hoor, maar ik zie het echt niet zitten om hele dagen met mijn neus in de tetten te zitten en naar versch vleesch te zoeken om dat op mijn blog te zetten om daarmee geld te verdienen. Pooiers.

Alleen, waarom zou ik dat willen doen? Als bloggen “werk” zou worden dan hoeft het voor me niet meer want dan zou ik nog een blog erop moeten nahouden voor nà mijn werk – en dat zou er echt wel teveel aan zijn.

Mmm, ik heb hem toch liever zo, zo zonder plan, yummiekwijl!
Sorry hoor, Mr. Volume12.

Morgen dus. Om 21.30. Op 2BE.

Afgelopen week zijn ze bij me thuis een salon komen leveren en dat was eigenlijk best wel spannend want het moest met zo’n verhuisliftje gebeuren vermits we de nieuwe zetels onmogenlijk langs het trappenhuis (te smal) naar boven (vier hoog) hadden kunnen krijgen, laat staan via onze vooroorlogse lift (te klein). Spannend, omdat er nog een strakke wind stond, een overschotje van de storm dat we begin vorige week over ons heen gekregen hebben. Ik zag het al voor me: een venijnige rukwind, net als het ding ergens tussen 3 en 4 hoog staat en alles met veel geraas terug naar beneden komt. De hele nacht voordien heb ik er min of meer van wakker gelegen, tsk. Nou, gelukkig wisten de verhuismannetjes van Weba van wanten en hebben ze prima werk afgeleverd want op 20 minuutjes was de klus (tot mijn grootste opluchting) geklaard.
Wat niet van deze vakmensen kan gezegd worden:

Okey, ik bestel dan ook geen rolletje koperdraad van 1000 kilo (of meer) maar toch. Oeftie!

This video or group may contain content that is inappropriate for some users, as flagged by YouTube’s user community.
Deze video of groep kan beelden bevatten die voor sommige gebruikers niet geschikt zijn, zoals is bepaald door de gebruikers van YouTube.

Over wat gaat het nu? Over deze post hier: Sexy studentes naakt in auditorium E! Wat een lamers zeg! In de hele clip valt niet één blote tiet, kut of reet te zien (zelfs niet van dichtbij) het is allemaal suggestie. Ik kan er echt niet bij.

Probleem is het volgende, lees de kleine lettertjes na “Note” en de laatste zin:

Dus, dan wil je het spul verwijderen, maar eigenlijk is het niet he- le- maal weg, integendeel. Feesboek zuigt dus zwaar, my friends.

“Die wereldbol in de achtergrond boeit mij wel” schrijft Linn in een reactie.
Geen probleem, u vraagt, wij draaien. Het is een wereldbol (met een luchtje!) met zwarte oceanen gevonden in Brussel; als ik het me goed herinner was het bij Tropismes.

Als we zo vrolijk doorgaan met smossen en opstoken van alle natuurlijke rijkdommen gaan de oceanen op een dag die kleur wel hebben zeker?

Pietel zal blij zijn om dit te lezen…

De acties van de treinbegeleiders van afgelopen maandag waren gebaseerd op foute informatie. Dat hebben de federale politie en het Brusselse parket bekendgemaakt. Aanleiding voor de acties was een incident tussen een agressieve reiziger en een treinbegeleider in het station van Brussel Centraal, maar dat incident werd verkeerd voorgesteld.
Uit onderzoek van de federale politie en het Brusselse parket blijkt immers dat het niet de reiziger, maar vooral de treinbegeleider was die klappen uitdeelde. De socialistische spoorbond erkent dat de stakingsactie misplaatst was.

Meubelen van Arsène Weba? Ewelhé, ze mogen zeggen wat ze willen van de Weba, ik vind dat een prima meubelwinkel! Vorige maand was ik er op zoek naar keukenhanddoeken en deze morgen zijn ze bij me thuis een 1-2-driezit komen leveren. In échte simili! Vooral van die 1-zitter ben ik ferm content, zo schattig! Allezhup, en nu naar het werk want ik mocht maar eventjes wegblijven.

Twee keer raden wat het is.

Collega:

Ah, t’ as mis un elastique?

Ik:

Non, j’ai une grosse tête.

Okey, toen ik me deze avond dan uiteindelijk voor de buis kon parkeren vonden ze het bij Belgacom TV nodig om eerst een “ingrijpende” software update (zo’n uurtje zonder signaal) uit te voeren. Het was aangekondigd in een brief, maar die dingen -bah, alweer reclame!- vliegen bij mij altijd ongelezen en linea recta in de papiermand, eigen schuld. Dus na een uur wachten is het resultaat dat: de TV-gids overzichtelijker lijkt en het zappen naar mijn gevoel een milliseconde sneller gaat… (duh!)
Eén belangrijk ding zijn ze toch wel vergeten zeker!

Moet dat nu écht zo groot? Zo’n pauzebalk die bijna de helft van mijn scherm in beslag neemt!?
Toch jammer van al die knap gemaakte natuurdocumentaires waar ik zo gek op ben: het gros van de bevers en poezen vallen bij het pauzeren gewoon buiten beeld. Trrr… jongens toch!

Ghoh, vandaag was zo een dag dat op het werk alles op rolletjes liep, ik heb de hele tijd geen minuut stilgezeten, geen seconde zelfs. Begonnen om 08.30, mails beantwoorden, telefoon opnemen, zelf telefoneren, naar de drukkerij beneden drukproeven gaan checken, onderweg een sandwich halen in het restaurant, in de lift de verkoopsdirecteur tegen het lijf lopen en mee naar zijn bureau (heb je 10 minuutjes?) waar ik een briefing kreeg van een uur over een nieuw project waar ik meteen daarna aan begonnen ben, ondertussen voortdoen aan bestaande projecten, contracten nalezen en aanpassen, bellen naar klanten in Duitsland, Nederland en Frankrijk, mails uitsturen, post wegdoen voor 16.00 uur, koffiebreak aan mijn bureau en terwijl facturen sorteren en behandelen, offertes nalezen en telefonisch bespreken met alweer andere klanten, binnenkomende mails lezen van vandaag, reisbureau bellen en 2 hotelkamers reserveren, 1 in Dusseldorf en 1 in Hamburg en 1 vlucht boeken BRU-AMS-LHR-SIN en de goedkoopste formule uitzoeken, ineens zien dat het 18.30 uur is, doorwerken tot 18.50, daarna de tram en de metro induiken om uiteindelijk te crashen in de trein naar Gent van 19.14 uur.
Z- o- e- f! Dag voorbij. Dag, dag. Zo’n drugs, dat werk. Helemaal zen.

Jean Sarkozy, de jongste zoon van president Nicolas Sarkozy, is zondag op 21-jarige leeftijd verkozen tot “conseiller général” (departementaal volksvertegenwoordiger) in de welvarende Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine. Zijn vader was twintig jaar lang burgemeester van deze gemeente.

Tot daar het nieuws. Nu nog een foto:

Uh-oh! *In katzwijm val* En hij heeft ook een Feesboek, whiehie!!

Lap! We gaan alwéér voor de laatste plaats (of ergens, die regionen). Het is toch god- ge- klaagd dat men hier in Vlaanderen altijd voor de verkeerde stemt, hé. Tsss…

*
*   *