Hugues

Ik ben deze middag in de Gentse stadsbibliotheek een boek gaan afhalen dat ik had laten reserveren – De dood van Iwan Iljitsj, en ben daarna naar het vierde geklommen (ha, ja!) om nog een boek van Boudewijn Buch op te snorren. In het midden van de zaal zag ik een soort schrijn staan. Een tafel met daarop een boek met litho’s en gedichten van Hugo Claus en twee rouwregisters. Ik dacht: “Tiens, ééntje voor de volwassenen en één voor de kindjes om er tekeningen in te plaatsen?” Maar neen, gewoon twee rouwregisters dus.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig. Wie schrijft en wat staat daar zoals in? Mwah, niet veel soeps: het had evengoed het suggestieboek in de kantine op ons werk of het gastenboek van een hotel kunnen zijn. Het voorspelbaar geneuzel: “Ik zal je missen”, “Een groot schrijver is heengegaan”, “Claus laat Vlaanderen verweesd achter…” dat reutelniveau, dus.
Twee, drie gedichten (van Claus, hoe or- i- gi- neel!) en één larmoyant gedicht dat op niets trok, waarschijnlijk ter plekke verzonnen: how pathetic can one be!

Niets voor mij dus zo’n registers. Ik zal natuurlijk nooit een beroerde Vlaamse schrijver (of iets anders beroemd) worden maar voor mijn part mogen ze het mogen weglaten dat gedoe. Ik zou kromme tenen krijgen als ik zoiets van een heengegane dierbare zou moeten ontvangen. Kromme tenen en na het lezen meteen de kachel ermee aanmaken!

Het enige officiële register waarin ik ooit eens iets in gekrabbeld heb was het gastenboek (“Vive le Roi et la Reine!” x1000 “Beaux, merveilleux!” “Impressionant!” … enzovoort… *geeuw*) na een bezoek aan het Koninklijk Paleis in Brussel waarin (als ze het er niet uitgehaald hebben) nog steeds te lezen staat:

Het Gravenkasteel in Gent is véél mooier en spannender! Groetjes aan Delphine.
Hugues Volledige Naam Erachter.

Heeft Hugo Claus nagedacht wanneer hij deze stap zette welke boodschap hij zou geven naar deze mensen toe (die ook aan alzheimer lijden, LB), naar hun omstanders toe?”, vraagt broeder René Stockman zich af in een tekst op de katholieke nieuwssite Kerknet. “Is het leven van die mensen dan waardeloos geworden?

Om op de eerste vraag te beantwoorden: ik heb zo’n zwaar vermoeden van wél broeder Stockman, heel zijn leven lang was Claus liever Turks dan Paaps. Het was zowat zijn levensmoto. Zijn wens om euthanasie was dan ook niet zomaar een bevlieging en dat hij er een boodschap mee geeft is zonneklaar. Alzheimer is een vreselijke ziekte die terecht de vraag doet rijzen wat precies de waarde is van een leven ermee, als je dat nog een waardig leven kan noemen.
Dit brengt ons tot 2: leven als een plant is absoluut waardeloos, ja.

Stockman geeft de indruk dat het bij hem misschien ook zover zou kunnen zijn (Alzheimer). Helemaal verward is die man. Hij beschouwd de daad van Claus als richtinggevend (zoals alle oekazes van de kerk dat zijn) terwijl het om zelfbeschikking gaat (waar diezelfde kerk zo een vreselijke hekel aan heeft.)
Wanneer gaan die pipo’s uit Rome eindelijk eens inzien dat ze niet de waarheid in pacht hebben en niet het recht hebben om te beslissen over wat iemand met zijn leven wil doen.

En dan die nonsens dat je moet lijden om “uwen hemel te kunnen verdienen” – give me a break, hé.
Ik moet kotsen van zo’n onzin.