Huug & Druug

Soms zijn (eigen) reacties (bij anderen) superhandig. Dan lopen ze zo uit de hand dat ik er maar moet uit koppiepeesten om ze er hier te kunnen inkoppen, ha! Lui? Ja, ik ben lui, vooral op een zondag. Deze post van Matthias inspireerde me tot de volgende reactie(s). U kan ze hier lezen, weliswaar wat aangepast:

Natuurlijk schijven we (ik toch) alleen maar voor een incrowd, ik schrijf trouwens minder en minder lange postjes want de meest mensen lezen toch nooit (helemaal) doorwrochte epistels en als ze dat dan toch doen dan interpreteren ze de inhoud meestal helemaal anders dan zoals ik het bedoeld had. Hoe dikwijls heb ik me vroeger al vloekend afgevraagd, bij het lezen van reacties: “Schrijf ik dan Chinees ofzo, idioot?” Ik doe dan ook geen moeite meer om mijn “meningen” uitgebreid te ventileren, ik hou het op wat “kreetjes” en dat vind ik prima. Want meestal krijg ik toch hetzelfde effect, mensen zijn ermee akkoord of helemaal niet. Grijswaarden en nuances, vergeet het maar. Andermans meningen veranderen via een blog gaat niet, laat mensen iets van een scherm aflezen of zet ze oogkleppen op: same thing.

In de eerste plaats is mijn blog voor mezelf: als een soort dagboek, in de tweede plaats om mijn ergernissen v/d dag op af te reageren of om leuke dingen vast te leggen. Veel over mezelf (mijn diepste zielsroerselen) geef ik niet (meer) vrij op mijn blog, vermits er in het verleden al kl**tz*kken geweest zijn die dat dan tegen me gebruikt hebben (uit context gerukt, enz…).

Verder blog ik omdat ik dan niet hele dagen op café zou zitten. Ik heb geen vrouw en kinderen, die miserie is gelukkig aan me voorbijgegaan maar af en toe heb ik ook eens iemand nodig om uit te maken voor rotte vis als het wat minder is geweest op het werk, ik ben ook maar een mens. Thuis kan ik evengoed een rondje voor de toog (lees: weblog) weglullen en zeveren – en niemand die me tegenspreekt. Ik kies daarbij mijn muziek zelf, rook zoveel ik wil en kijk ondertussen ook nog eens naar televisie (als daar al überhaupt iets op te zien valt dat de moeite waard is, maar dit terzijde.)

Wat ik helemaal van de pot gerukt vind zijn mensen in Vlaanderen die in het Engels bloggen omdat ze daarmee hun “boodschap” aan een groter publiek denken te kunnen presenteren. Compleet bespottelijk, want wie zit er te wachten op een, in schabouwlijk Engels geschreven, tekst met daarop een bespreking van wat er gisteren op de treurbuis of theater/bioscoop te zien was? Alsof een iemand uit – pak en beet – Australië dààrop zit te wachten. Volgens deze redenering kan je dan beter in het Spaans of Chinees gaan bloggen want met deze talen zou je nog méér mensen kunnen bereiken. Whu Lang uit Mongolië gaat daar véél aan hebben…

Dat is meteen ook de zwakte en de sterkte van een blog. Neem nu Gentblogt. Opperblog in Gent en omstreken, buiten die perimeter nauwelijks gelezen (behalve op één – naar China uitgeweken, Gentenaar na) met een verdienstelijke 3000 hits per dag (met pieken tot 5000) maar sinds jaar en dag ook mààr dat aantal, veel groei zit er niet in als ik de afgelopen persberichten mag geloven. Waarom de medewerkers van Gentblogt überhaupt verder doen? Omdat ze er hun ei in kwijt kunnen en voor het plezier, zeker? Maar zeker (en in de eerste plaats) voor de eigen incrowd, waarmee ik terug ben bij het begin.

*
*   *

Inderdaad, Google AdSense brengt niets op (zo’n 15 dollar, de laatste maand – 1000 hits per dag brengt grofweg 50 dollarcent op). Adhese schuift wel leuk, maar ook geen megabedragen en dat is ook niet de bedoeling: ik moet niet leven van mijn blog, wil dat ook niet. Ik zou wél kunnen leven van mijn blog maar dan moet ik ontslag nemen van mijn werk, zelfstandig worden en fulltime aan mijn blog werken. Het kan dus wel als je dat zou willen, denk ik. Maar ik ben al blij als ik mijn hostingkosten + domeinregistratie eruit krijg en daarmee af en toe een scheet naar de buitenwereld kan laten, de kleine fuzz die dan (soms) ontstaat is dan gewoon (meegenomen) fun. Voor de rest maak ik me niet veel illusies.

Ohja, af en toe een bloot wijf (film, foto’s) op je blog zetten (en kotsen op kutgroepjes zoals Tokio Hotel – zo gemakkelijk, maar het werkt!) krikken de “kijkcijfers” geweldig op. Het effect is tijdelijk (meestal zo’n 15 dagen en dan zakt het cijfer terug naar het “normale, historische” niveau. Bij mij zo’n 250 to 300 hits per dag, niets spectaculairs dus. (Correctie, bij nazicht blijkt dat toch rond de 900 hits per dag te schommelen, volgens de stats van mijn webhost – een cijfer dat ook niet echt helemaal juist berekend is, weet ik ook wel.) Maar daar zijn de adverteerders dan wel content mee, ha!

Nog iets: erop letten dat je niet meer dan ongeveer 1100 euro aan reclame inkomsten maakt per jaar, anders moet je rsz betalen + belastingen. En dàt is het hem juist: 100 dollar per maand maken met je blog is relatief gemakkelijk zat. Om er 1500 euro van te maken – wat het doorsnee netto bedrag is die men hier in Vlaanderen op zijn loonbrief te zien krijgt – dàt is pas andere koek. Om terug Gentblogt als voorbeeld te nemen: als ze reclame zouden zetten op hun blog (wat ze niet doen) dan zouden ze (via Google Ads) met hun 3000 hits per dag omgerekend per maand _45_ dollar binnenrijven. Voor al het werk dat de meerkoppige redactie erin steekt: big deal! Om maar te zeggen dat men over die mega-inkomsten zwaar kan zeveren op blogs allerhande.

Euh, en dan nog iets. Ik schreef: “Ik zou wél kunnen leven van mijn blog maar dan moet ik ontslag nemen van mijn werk, zelfstandig worden en fulltime aan mijn blog werken.”
Het bewijs. Eind vorig jaar was ik een dikke maand werkloos: ik schreef zo’n 3 posten per dag, uit verveling en op mijn gemak en met de nodige porties bloot erin. Gevolg: mijn “kijcijfers” zijn uit het dak gegaan, nog nooit zoveel lezers gehad, meer als vier maal zoveel als alle vorige maanden samen. In januari 2008 toen ik terug werk had en dus minder tijd voor mijn blog is, zoals voorzien, dat cijfer terug beginnen zakken.
Zoals hierboven bewezen en zoals Zattevrienden.be het alle dagen bewijst: alleen met blote wijven (en merchandising) valt er (dikke?) poen te pakken. Sorry hoor, maar ik zie het echt niet zitten om hele dagen met mijn neus in de tetten te zitten en naar versch vleesch te zoeken om dat op mijn blog te zetten om daarmee geld te verdienen. Pooiers.

Alleen, waarom zou ik dat willen doen? Als bloggen “werk” zou worden dan hoeft het voor me niet meer want dan zou ik nog een blog erop moeten nahouden voor nà mijn werk – en dat zou er echt wel teveel aan zijn.