Hugues

Daarjuist op de tram op weg naar mijn ouders, twee tieners die zitten te lebberen. Het is te zeggen: het mannetje was bijzonder actief, het vrouwtje lag daar maar passief te wezen: oogjes dicht, armen slap langs haar lijf en benen wijdopen, gelukkig had ze een broek aan.
Mond wijdopen om die slijmtong te ontvangen. De hele pose straalde iets uit van: “Pak mij! En neuk me vlug, dat het maar rap voorbij is!”
Ik weet het zogauw niet. Moest ik die gast geweest zijn dan was ik dat al na twee minuten kotsbeu zo’n passief wijf. Precies een doorweekte matras of een opblaaspop waarmee je ligt te muilen. Waarschijnlijk dacht ze de hele tijd aan Bill van Tokio Hotel.

Enfin, dat gaat zo een tijdje door, smikkel-smekkel-sllurrp, tot de zak hooi ineens één oog opendoet terwijl die bronstige tienertekkel nog steeds tegen haar aan zit te rijden. Je zou denken: “Nu kijkt ze haar lebbervriendje liefdevol aan, met passie in haar ogen!”

Vergeet het maar. Het oog speurde de hele tram af om zich te vergewissen of we het wel allemaal gezien hadden. Bwèkkes. Bakvissen. Brrr…