Hugues

Ahhh, waar zijn die rijkelijk met wijn doorrookte zomeravonden toen ik iedere keer onverwacht aan je deur stond aan de Muinklaan en je me altijd, altijd met een brede smile binnenliet en alles voor me liet vallen en eten begon klaar te maken en we samen in de keuken zaten te aperitieven en toen aan tafel op het terras in de tuin met elkaar in discussie gingen zonder onderscheid, naar het diepste van onszelf zaten te peilen en vrijuit konden praten over van alles en nog wat: politiek, mode, roddels, hartezeer, liefde, verloren liefdes, roddels, vooral véél roddels. Tot de muggen ons binnenjoegen en we vooraan in de erker zaten, met thee en koekjes en kaas en pralines waar we ons ziek aan aten, met zicht op het Muinkpark dat zich langzaam vol en leeg aan het parkeren was van bezoekers uit de Deca, twee straten verder.
Dat we jaren geleden op nieuwjaarsavond op jouw platdak lagen te kijken naar het vuurwerk dat een beetje verder werd afgestoken en je toen bijna van de brandtrap bent afgedonderd omdat je de fles en de kristallen glazen champagne wou sparen.
En je, zoals ieder jaar, de grootste kerstboom uit Gent helemaal vanuit de Kouter te voet naar huis sleurde en we die samen vol zaten te hangen met je zelfgebakken “grüsslies”.

Oh, liefste Biche.

Ik zou je zo graag terug willen. Ik mis je zo erg. De wereld is zo koud zonder jou.

Gerrit Six: Tussen kerst en nieuw: God is dood in Gent !

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

La ville s’endormait
Et j’en oublie le nom
Sur le fleuve en amont
Un coin de ciel brûlait
La ville s’endormait
Et j’en oublie le nom
Et la nuit peu à peu
Et le temps arrêté
Et mon cheval boueux
Et mon corps fatigué
Et la nuit bleu à bleu
Et l’eau d’une fontaine
Et quelques cris de haine
Versés par quelques vieux
Sur de plus vieilles qu’eux
Dont le corps s’ensommeille

Lees verder »

Vervolg op vorige post.
Ik heb altijd gedacht en ook gedaan: als je down bent dan ga je nog dieper tot je niet meer kan. Apocalypse Now toestanden, weet u wel?
Het eigenaardige is: het werkt.
Tenminste, het heeft gewerkt.
Okey, recap, en enige uitleg.

Ik heb in mijn leven, een heleboel tegenslagen gekend zoals iedereen die heeft gehad. Daarover ga ik niet onnozel doen. Ik weet dat iedereen af en toe – of zelf veel – of zelfs alle dagen in dikke shit zit.
Tot hiertoe was het leven me gunstig: bij mij was het niet àlle dagen.
Maar toch regelmatig, twee drie keer per jaar.
Ik ga het hier vaneigens allemaal niet zittten opnoemen maar om één dink te verklappen: een heleboel vrienden en maten zien wegrotten aan aids = not so nice.
Soms kon het verlies van die ene giecheltrut me geen bal (letterlijk) schelen, soms zat ik van een ander wekenlang zwaar in de put.
Ook omdat ik het niet tegen iedereen, kon, wou en mocht vertellen.
Behalve aan één hartsvriendin, aan haar kon ik alles k-w-i-j-t, en ze sterft dan tochwel op zes maanden tijd aan kanker, of all diseases. Origineel. <-- Zware ironie, neigend naar cynisme.

Kijk man, dan doe ik aan de “Kurtzmethode“.
Dagenlang keihard, of zacht, superdepresieve en huilende muziek opleggen en daarbij zuipen als een beest tot je wenend in slaap valt en de volgende morgen opstaat, met een kater in je lijf maar fris van geest – in die zin dat die zwarte gedachten uit je hoofd zijn verdwenen.

Het systeem heeft jarenlang gewerkt bij me. Niet dat ik het alle dagen deed, maar zoals ik eerder al schreef, zo hooguit om de vier, zes maanden.

Tot zes, zeven jaar geleden.
Toen ging het niet meer. “Ineens” ging ik schrijven – maar dat is niet waar. Het gaat langzaam. Je zit in die put en je komt er niet meer uit. Want dan “ineens” willen lijf én geest niet meer meegaan en dan duren die recuperatiedagen véél langer als anders. Met een weekendje kom je niet meer toe.
Oud worden zeker? Jazeker, oud worden. Maar wie denkt daaraan? (Tot je ineens 70 bent.)
Dus, niet toegeven, tegen beter weten in. Tegen beter weten in. Tegen al de mensen die roepen dat het nu maar eens genoeg met zijn, en gedaan moet zijn, en je niet meer jonk bent, en gedraag u een beetje, en wat is dat nu tegen die flik zijn been pissen en de taxichauffeur in elkaar slaan? En dat je daardoor nog nijdiger aan het worden bent want, hoezo? Dat was toch vroeger nooit geen probleem? Wat zitten jullie nu ineens te neuten omdat ik een glas teveel opheb? Die verwijten heb ik van jullie vroeger toch nooit gehoord?

Neen, ineens was het gedaan.

Jammer. Die “Kurzmethode” was anders niet slecht.

Oud of time zeker? Correctie: Out.

Update: transcript uit Apocalypse Now een film uit 1979:

It’s impossible for words to describe what is necessary to those who do not know what horror means. Horror. Horror has a face… and you must make a friend of horror. Horror and moral terror are your friends. If they are not then they are enemies to be feared. They are truly enemies.

Therapeuthisch zo’n blog. Maar je moet het wel allemaal willen vertellen natuurlijk. Nou. De tijd is rijp. More to come.

Update: “La vie commence à quarante ans” hoor ik al heel mijn leven vertellen. Nou, kom maar af!

Misschien moet ik (zoals Ivan zegt) overwegen om dit te gaan doen, ja. Mediteren enzo. Niet voor nu onmiddellijk maar voor in de toekomst. Ik vocht de laatste zeven weken tegen stresssituaties door alle dagen uitgebreid (met alles erop en eraan; badzout, kaarslicht, rustig muziekje erbij) en urenlang baden te nemen, en te lezen, voor, tijdens en erna. Overal en altijd las ik.
Tot ik het licht uitdeed, mijn hoofd op het kussen legde en die verdomde angstgedachten er met volle kracht terug waren. Gek werd ik ervan, slapeloos en stiepelzot.
Tot op een dag, na het zoveelste intakegesprek (en met de belofte dat er snel nieuws ging komen, dat er uiteindelijk door omstandigheden -niet- kwam) de hele santekraam helemaal niet meer werkt, de boel ontploft, en je besluit om alles weg te drinken. Met massaal veel drank, met gigantische schade achteraf tot gevolg en alweer die schaamte en het verdriet, en de vraag: waarom heb ik me voor de zoveelste keer aan die shit laten vangen?
Want drank, liefste mensen, maakt alles kapot: vraag maar aan Reve, een van mijn lievelingsauteurs (ooit geweest, toen ik jong was en toen ik tegen alles kon… want het zag er toen allemaal eindeloos uit en niets kon me deren, opgehitst als ik was door (ook) de boeken van Hans Warren.)
In ieder geval: dit nooit meer. Ik moet me wapenen, of eerder ontwapenen?

Probleem is dat ik dat ik in dat hele meditatie, klankschalengedoe, oosterse zen-dinges nooit iets gezien heb. Ik geloof er gewoon niet in. Ik denk (geloof) niet dat het helpt.

Maar dan. Binnenkort. Mijn vader en moeder leven nog en zijn in goede gezondheid voor hun leeftijd. Mijn zus is okey, haar kinderen ook. Stel dat er zich binnenkort, of zoals ik vurig hoop, binnenlang(etijd) er een nieuw stressmonster opduikt. Dat zeer waarschijnlijk, onafwendbaar, zal komen. Wat dan? Me alweer met baden geruststellen tot het niet meer gaat en me dan alweer laveloos bedrinken?
No way. Dit is geen oplossing (meer – nooit geweest eigenlijk.) Maar wat dan wel?

Enfin, een probleem voor later. Sinds een uur of drie geleden voel ik me ongelooflijk “Zen”. Maar hoelang nog?

De kogel is door de kerk en het is recht in de roos.

Dear Hugues,
We are very pleased to tell you that we would like to recruit you:) Sorry for the delay.
Have a nice weekend, relax and clear the cold, because there is a busy week ahead!
All the best and looking forward to working with you,
X

Jammer dat de beslissing niet een week eerder kon vallen want dat had me misschien een hele hoop minder ambras bezorgd. Anyway, so be it – en misschien de prijs die ik ervoor moet betalen.

Ye fearful saints, fresh courage take,
The clouds ye so much dread are big with mercy
And shall break in blessings on your head

Ha, ik moest luid lachen deze nacht (en heb waarschijnlijk mijn onderbuurvrouwwakker gemaakt, want ik hoorde ze kort erna kuchen) toen ik volgende zin las in de thriller “Gebroken” geschreven door Dick Francis:

Nadat ik hen een paar ogenblikken had gadegeslagen, liet ik een oorverdovend gefluit horen, een kunstje dat ik had geleerd van mijn vader en broer, die beiden tot het nagenoeg onmogelijke wapenfeit in staat waren in Londen in de regen een taxi aan te houden.

Ik moest lachen omdat:
- het inderdaad onmogelijk is, proefondervindelijk ondervonden in Londen en Glasgow, toen ik daar nog woonde.

Maar ook:
- omdat ik dat als kind ook kon.
Met een tongpunt “r” – tegelijk een hele hoge “i” uitstoten – én herhalen, alsof het klonk zoals een keihard fluitsignaal.

Moest je daarom lachen Huug?

Jawel, toen ik doorhad dat ik daarmee -destijds, jaren geleden- de trams aan de Zuid en op de Koornmarkt kon doen laten vertrekken, heb ik dat – tot grote woede van de dienstdoende contoleur (die zijn dienstregeling naar de filistijnen zag gaan) – verschillende keren gedaan. Tot ik de baard in de keel kreeg, en het uit was met mijn hoge, ijselijke “i“.

*
*   *

Ik zie mijn schoolvrienden hun gezichten nog:
- “Ha, gasten – ik kan hier al de trams doen vertrekken!”
- “Wha ha, Huug! Zeveraar!”
- “Trrrie-rrrie-t !”
Priceless.

Nou, dag en nacht in bed liggen brengt toch iets op: het stapeltje boeken ernaast is aardig geslonken.
Ik mag dan misschien wat ziekjes en depri rondlopen, eh, liggen: één ding neemt niemand van me af, mijn enige troost: lezen. Wat heb ik zoal uit sinds maandag:
- Official and Confidential, een vuistdikke biografie over Edgard Hoover, een man die een kwarteeuw de grote baas van het FBI was, acht presidenten doen schudden en beven heeft door ze te chanteren met alles wat hij over hen wist, fascinerend. Wat ook zo raar is: waarom de mensen het van hem bleven pikken. Hij was openlijk corrupt en toch zijn ze maar helemaal op het eind van zijn leven aan zijn stoelpoten beginnen zagen. Wat nooit echt goed gelukt is, want hij is “in het harnas” gestorven. Meer, lees: de wiki.
- in het kielzog daarvan: een semi-bio over Richard Nixon. Met transcripts van de beruchte “Nixon-tapes” (telefoon – en andere gesprekken: opgenomen in het Witte Huis.) Onvoorstelbare lectuur. Als u de film van Oliver Stone gezien heeft, dan heeft u maar het topje van de ijsberg kunnen zien over wat die man allemaal heeft uitgevreten. Met alle schandalen die in het boek worden beschreven, schetst de film trouwens een veel te positief beeld van Nixon. Oh, nog iets: Kennedy werd in Dallas door de maffia om het loodje gelegd: daar ben ik nu wel zeker van.
- tussendoor: de laatste van Sara Paretsky: “Fire Sale”. Mwohja, flink wat vaart, alleen wat langdradig op het einde met een nogal vergezochte ontkoping.
- in het kielzog daarvan: 2 boeken van Dick Francis.
“Testrit in Moskou” en, zijn laatste – ben ik nu halfweg: “Gebroken”. Allebei zeer leuk, met typisch Britse humor doorspekte, lichtvoetige thrillers. Zo’n dingen die je op een uur of twee uit hebt en dichtklapt met een brede glimlach – en spijt dat het al gedaan is. Geen nood: Francis heeft een halve bibliotheek bij elkaar geschreven, dus dat zit goed voor een tijdje.

Hm… ik begin het eigenlijk nog leuk te vinden, jammer dat een mens zo af en toe eens moet opstaan om iets te eten (te halen) en zijn vuilbakken buiten te zetten.

Mmm, moest ik nu wat centjes hebben en plaats op een vliegtuig, ik vertrek onmiddellijk!

Na de TH postjes (relletjes) was het hier al een tijdlang druk op deze blog maar een blik op de grafieken van vorige week deed me lichtjes achteroverslaan van verbazing:

Na wat Maarten schreef, had ik het moeten weten maar ik wou voor de lol eens testen wat ervan aan is. Inderdààd. En het is zelfs niet leuk meer. Waarom zou ik me nog de moeite doen om hier wat deftigs neer te pennen als ik met zo’n stomme test, krankzinning hoge bezoekersaantallen krijg? Zo is het wel supergemakkelijk, maar ook; welke waarde hebben die aantallen dan nog? Uiteindelijk bereik ik hiermee een publiek dat ik niet wil hebben en ben ik ze na een (korte) tijd toch kwijt.

Interessant artikel op De Standaard-Online, vandaag:

In Vlaanderen is bloggen vaak iets erg persoonlijk. Vergeet het ouderwetse, papieren dagboek. Een beetje digitaal onderlegde Vlaming pent zijn zielenroerselen neer op het net. Deze blogs zijn erg populair bij kennissen en verwanten die vaak reacties posten op berichten. Vele bloggers zijn niet geïnteresseerd in een waakhondfunctie: het internet is voor hen louter een hobby.

In Vlaanderen zijn er, de weblogs van politici uitgezonderd, amper blogs die een bijdrage leveren tot het medialandschap. De verkiezing van ‘blog van het jaar’, georganiseerd door het magazine Clickx, hanteert als enige criterium populariteit, de ranglijst zegt niets over de kwaliteit van de blogs.

Waarop ik voortborduur en luidop denk: wat is de waarde van zo’n verkiezing als je daarmee een (tijdelijke) opstoot van bezoekers- en lezersaantallen bekomt maar – eenmaal de mediaheisa erom is verwenen, je cijfers terugzakken tot op het oude niveau en er zelfs geen beweging in te zien is als je het op langere termijn bekijkt?
Waarop er altijd mensen gaan zeggen: “Om de aantallen is het me niet te doen, het is toch maar een hobby!” Tsja. Moet er nog Vlaemsche klei zijn?

2 dagen in bed gelegen. Van de stress. Pft. En nog steeds geen nieuws. Het is wat.

Ohboy, als je kritiek hebt op een gezamelijk project dan moet je wel met een ijzeren helm geboren worden, de shit die ik al over me heen gekregen heb? You don’t wanna know. Ik voorspel trouwens een derde plaats, misschien minder. En geen wonder.

Update:

Zo toont Leterme dat hij beide niet kent en begrijpt. Emotionele intelligentie: nul. Zijn politieke score ligt nauwelijks hoger. Leterme blijft een formateur die na 170 dagen geen communautair akkoord rondkreeg, B-H-V niet kon splitsen en geen oranje-blauwe ploeg wist te smeden. Tel alle niet-ingeloste verwachten en gemiste kansen van formateur Leterme op met alle flaters van de persoon Leterme, en het verdict lijkt duidelijk. Met deze man wordt het niks.

CV van aan_GekkeGentenaars_bttm4nu (Gent):
STATS : 36/65/175/20/Bottom/Gent (kan ontvangen; ik heb GEEN auto). Ik ben momenteel op zoek naar seks met één of meerdere; wat seks betreft geniet ik van strelen, zoenen, masseren enz. Ik word ook graag hevig geneukt; ik pijp graag en ben chemsvriendelijk – ruige taalgebruik en trio’s vallen best mee ook; rollespel wil ik wel proberen. Grootgeschapen, harige, dominante mannen winden me op; maar ik hou ook van rustige types met wat levenswijsheid, normaal vanaf 30 jaar; maar het gaat om ervaring niet leeftijd. Daarnaast ben ik componist, film-maker en pianoleraar.

Man… mijn kijkcijfers schieten door het dak. Nogeens. We zijn omgeven door seksueel gefrustreerden, blijkbaar. Oh, erg. Ik vind VDC trouwens maar een lelijke madame, tsk…

Het failliet van de N-VA en de vurte tsjeven van de CD&V kan maar niet genoeg in de verf gezet worden. Dus daarom: ook ik hang de vlag uit:

By the way, zoals u kan zien: het appartement naast mij staat te huur. Sinds gisteren heeft de huisbaas zijn prijs naar omlaag gezet. In plaats van 730, is het nu 650 euro’s geworden. Weet, dat ik nog véél minder betaal – dus denk ik dat dit een goede onderhandelingtip is. Mijn huisbaas gaat me afschieten als ze dit leest. Anderzijds: zoveel huurgeld vragen voor een appartement dat al sinds eeuwen is afgeschreven en uitgeleeefd, is pure uitbuiterij. Onchristelijk gewoon. Nuja, ik ben een goede huurder, ik betaal mijn huur op tijd en hou mijn woonst deftig, proper en in orde. Misschien dat daarom ook de prijs voor hiernaast buiten proportie is, geen idee eigenlijk. Moest ik eigenaar zijn dan zou ik liever een huurder onder de pannen hebben die zijn huur kan betalen dan iemand die moet scharten om het iedere maand bij elkaar te krijgen. Nouja. ‘t Is zondag, ik denk luidop.

Maar ik loop en beetje (euhm, to say the least) een beetje ambetant de laatste dagen. Dat er hier postjes verschijnen en alweer verdwijnen (maar wél in rss blijven staan) is geheel daaraan te wijten. Deze blog is mijn virtueel café, waarvan ik de baas ben en “den patron” loopt humeurig. Je hebt zo van die cafébazen. Meestal is hun zaak na een tijd failliet als ze zo voortdoen. Gelukkig is dit een blog. Eigenlijk wel wijs zo’n ding. Allezhup, de tent is alweer open voor vandaag. Met een nieuwe banner: een glazen dildo. Mooi hé?

Update: ik ga het er terug afsmijten, het is echt geen zicht.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ah? Allez, dat weten we dan ook alweer. *Grin*

Jahaa, hij is binnen maar toch is het dat niet waar ik op zoek naar ben. Ik zoek een plaat die mijn vader had waarop Erroll kreunt en zucht en aan het steunen is en “mumbt” uit puur plezier terwijl hij hét (de piano) aan het bespelen is. Net zoals een komiek zich niet kan inhouden met zijn eigen “lollen”.
Ik wéét dat die opnames bestaan want mijn vader had zo’n LP – helaas verloren gegaan. Iemand een tip?

Nergens gevonden. Wél bij Amazon – zo’n gemak!

Om heel eventjes terug te komen op de reclamecampagne van Oxfam, vandaag is me nog iets anders opgevallen.
Kijk eens goed hoe GAL de ruimte tussen Tom zijn benen heeft “opgevuld”.
Mmm, als het echt waar is wat er hier staat… dan maak ik misschien nog een kans? Op mijn leeftijd heb ik ook al tetten zoals een 16-jarig meisje, en voort van de rest: een hol is een hol nietwaar?

The sequel. Uit een mailbericht deze morgen:

Congratulations – XXX are very positive they would like to invite you for a third and final meeting 7/12 in the afternoon – what time is good for you?

Ik ben ondertussen knettergek van de spanning aan het worden. Urgh!

De CD&V’ers hadden na het ontslag van Yves Leterme verwacht dat de koning een Franstalige in het veld zou sturen, “die dan na een paar rondjes kon worden afgeserveerd“. Zo klonk de analyse toch een weekend lang. Gisteren kreeg het kartel tot zijn eigen stomme verbazing Verhofstadt van de koning. Langzaam daagde dan ook het besef dat de liberalen het roer in deze formatie aan het overnemen zijn. “Niemand heeft ons iets gevraagd”, vatte een CD&V’er de toestand samen.

Wat een afgang voor de tsjeven! Guy Verhofstadt, de man waar ze maandenlang voor de verkiezingen neerbuigend over deden, staat terug op het voorplan te blinken en mag nu voor hun de kastanjes uit het vuur halen. De zwarte piet naar Milquet willen doorschuiven en Sint-Guyklaas door de schouw naar binnen halen, wat een lol! Ik loop al twee dagen met een dikke smile rond.

Toen Beckham een restaurant in Wellington bezocht had, vochten de fans zelfs om zijn etensresten eens de middenvelder van LA Galaxy het restaurant verlaten had

Pfft, ik ook zo’n gekke fans. Morgen komen ze bij ons de buurt het grofvuil ophalen en toen ik daarnet voor de tweede keer uit de kelder kwam, was alles wat ik bij de eerste keer op straat had gezet al verdwenen…
Maar dàt komt niet in de krant, hé! Flauw!

Zonet (vijf minuten geleden) verschenen! De Standaard Online kopt:

Regering-Verhofstadt wordt noodregering. De aftredende regering-Verhofstadt krijgt meer bevoegdheden en wordt een noodregering. Dat meldt VRT. De ontmijningsopdracht van Verhofstadt zou maar enkele maanden duren

Wat het precies gaat worden, kon of wou zondag nog niemand zeggen. Iedereen wacht nu op de volgende stap die koning Albert II gaat zetten. De vorst ontving zaterdag alvast aftredend premier Guy Verhofstadt in audiëntie. Het overleg duurde meer dan anderhalf uur, wat de speculaties over een terugkeer van Verhofstadt op het politieke voorplan nog voedde, ook al omdat de eerste minister de enige is die de koning voorlopig ontving. Ook zondag waren geen audiënties gepland.

Ha, maar met onze contacten in het paleis mochten we toch op audiëntie en kwamen we, speciaal voor u liefste lezers, met de volgende, opzienbarende reportage naar huis:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Zoek de overeenkomsten: stemtechnologie van Lernout & Hauspie – stemmenkanon Yves Leterme… in beide gevallen: een compleet fiasco!

Nou, ik had ‘m op het eelste zicht niet dool. En u? Klik hiel vool een hint.

Volgende keer, cremeren. Via: Orange Bleue.

Ohja, gisteren overal op het televisienieuws: de staande ovatie die Leterme te beurt viel op de bijeenkomst van zijn kartel nadat hij van de koning terugkwam om te zeggen dat hij in zijn opdracht mislukt was.
De-gou-tant! Er valt niets om voor de applaudisseren na 174 dagen. Die mensen leven écht in een andere wereld.

Wat las ik onlangs? N-VA = Niet Van (deze) Aarde. Precies.

In De Standaard, uitspraken van Wilfried Martens:

Leterme heeft enorm veel geduld gehad.

De onderhandelingen waren inderdaad geen goed bestuur. Maar men moet ook kijken wie daarvoor de verantwoordelijkheid draagt. En dat is niet Leterme.

Neen, het is he-le-maal de schuld niet van Yves Leterminal dat hij er bijna een half jaar niets van gebakken heeft, neen hoor. Allemaal de schuld van die vuile, smerige Walen. Klassieke tactiek: als het niet goed gaat de schuld geven aan een ander of een oorlogje beginnen om zo de aandacht af te leiden van eigen onkunde, voorbeelden te over in de geschiedenisboeken…
Inderdaad: “Wie gelooft die mensen nog?”