Hugues

Vervolg op vorige post.
Ik heb altijd gedacht en ook gedaan: als je down bent dan ga je nog dieper tot je niet meer kan. Apocalypse Now toestanden, weet u wel?
Het eigenaardige is: het werkt.
Tenminste, het heeft gewerkt.
Okey, recap, en enige uitleg.

Ik heb in mijn leven, een heleboel tegenslagen gekend zoals iedereen die heeft gehad. Daarover ga ik niet onnozel doen. Ik weet dat iedereen af en toe – of zelf veel – of zelfs alle dagen in dikke shit zit.
Tot hiertoe was het leven me gunstig: bij mij was het niet àlle dagen.
Maar toch regelmatig, twee drie keer per jaar.
Ik ga het hier vaneigens allemaal niet zittten opnoemen maar om één dink te verklappen: een heleboel vrienden en maten zien wegrotten aan aids = not so nice.
Soms kon het verlies van die ene giecheltrut me geen bal (letterlijk) schelen, soms zat ik van een ander wekenlang zwaar in de put.
Ook omdat ik het niet tegen iedereen, kon, wou en mocht vertellen.
Behalve aan één hartsvriendin, aan haar kon ik alles k-w-i-j-t, en ze sterft dan tochwel op zes maanden tijd aan kanker, of all diseases. Origineel. <-- Zware ironie, neigend naar cynisme.

Kijk man, dan doe ik aan de “Kurtzmethode“.
Dagenlang keihard, of zacht, superdepresieve en huilende muziek opleggen en daarbij zuipen als een beest tot je wenend in slaap valt en de volgende morgen opstaat, met een kater in je lijf maar fris van geest – in die zin dat die zwarte gedachten uit je hoofd zijn verdwenen.

Het systeem heeft jarenlang gewerkt bij me. Niet dat ik het alle dagen deed, maar zoals ik eerder al schreef, zo hooguit om de vier, zes maanden.

Tot zes, zeven jaar geleden.
Toen ging het niet meer. “Ineens” ging ik schrijven – maar dat is niet waar. Het gaat langzaam. Je zit in die put en je komt er niet meer uit. Want dan “ineens” willen lijf én geest niet meer meegaan en dan duren die recuperatiedagen véél langer als anders. Met een weekendje kom je niet meer toe.
Oud worden zeker? Jazeker, oud worden. Maar wie denkt daaraan? (Tot je ineens 70 bent.)
Dus, niet toegeven, tegen beter weten in. Tegen beter weten in. Tegen al de mensen die roepen dat het nu maar eens genoeg met zijn, en gedaan moet zijn, en je niet meer jonk bent, en gedraag u een beetje, en wat is dat nu tegen die flik zijn been pissen en de taxichauffeur in elkaar slaan? En dat je daardoor nog nijdiger aan het worden bent want, hoezo? Dat was toch vroeger nooit geen probleem? Wat zitten jullie nu ineens te neuten omdat ik een glas teveel opheb? Die verwijten heb ik van jullie vroeger toch nooit gehoord?

Neen, ineens was het gedaan.

Jammer. Die “Kurzmethode” was anders niet slecht.

Oud of time zeker? Correctie: Out.

Update: transcript uit Apocalypse Now een film uit 1979:

It’s impossible for words to describe what is necessary to those who do not know what horror means. Horror. Horror has a face… and you must make a friend of horror. Horror and moral terror are your friends. If they are not then they are enemies to be feared. They are truly enemies.

Therapeuthisch zo’n blog. Maar je moet het wel allemaal willen vertellen natuurlijk. Nou. De tijd is rijp. More to come.

Update: “La vie commence à quarante ans” hoor ik al heel mijn leven vertellen. Nou, kom maar af!

Misschien moet ik (zoals Ivan zegt) overwegen om dit te gaan doen, ja. Mediteren enzo. Niet voor nu onmiddellijk maar voor in de toekomst. Ik vocht de laatste zeven weken tegen stresssituaties door alle dagen uitgebreid (met alles erop en eraan; badzout, kaarslicht, rustig muziekje erbij) en urenlang baden te nemen, en te lezen, voor, tijdens en erna. Overal en altijd las ik.
Tot ik het licht uitdeed, mijn hoofd op het kussen legde en die verdomde angstgedachten er met volle kracht terug waren. Gek werd ik ervan, slapeloos en stiepelzot.
Tot op een dag, na het zoveelste intakegesprek (en met de belofte dat er snel nieuws ging komen, dat er uiteindelijk door omstandigheden -niet- kwam) de hele santekraam helemaal niet meer werkt, de boel ontploft, en je besluit om alles weg te drinken. Met massaal veel drank, met gigantische schade achteraf tot gevolg en alweer die schaamte en het verdriet, en de vraag: waarom heb ik me voor de zoveelste keer aan die shit laten vangen?
Want drank, liefste mensen, maakt alles kapot: vraag maar aan Reve, een van mijn lievelingsauteurs (ooit geweest, toen ik jong was en toen ik tegen alles kon… want het zag er toen allemaal eindeloos uit en niets kon me deren, opgehitst als ik was door (ook) de boeken van Hans Warren.)
In ieder geval: dit nooit meer. Ik moet me wapenen, of eerder ontwapenen?

Probleem is dat ik dat ik in dat hele meditatie, klankschalengedoe, oosterse zen-dinges nooit iets gezien heb. Ik geloof er gewoon niet in. Ik denk (geloof) niet dat het helpt.

Maar dan. Binnenkort. Mijn vader en moeder leven nog en zijn in goede gezondheid voor hun leeftijd. Mijn zus is okey, haar kinderen ook. Stel dat er zich binnenkort, of zoals ik vurig hoop, binnenlang(etijd) er een nieuw stressmonster opduikt. Dat zeer waarschijnlijk, onafwendbaar, zal komen. Wat dan? Me alweer met baden geruststellen tot het niet meer gaat en me dan alweer laveloos bedrinken?
No way. Dit is geen oplossing (meer – nooit geweest eigenlijk.) Maar wat dan wel?

Enfin, een probleem voor later. Sinds een uur of drie geleden voel ik me ongelooflijk “Zen”. Maar hoelang nog?

De kogel is door de kerk en het is recht in de roos.

Dear Hugues,
We are very pleased to tell you that we would like to recruit you:) Sorry for the delay.
Have a nice weekend, relax and clear the cold, because there is a busy week ahead!
All the best and looking forward to working with you,
X

Jammer dat de beslissing niet een week eerder kon vallen want dat had me misschien een hele hoop minder ambras bezorgd. Anyway, so be it – en misschien de prijs die ik ervoor moet betalen.

Ye fearful saints, fresh courage take,
The clouds ye so much dread are big with mercy
And shall break in blessings on your head

Ha, ik moest luid lachen deze nacht (en heb waarschijnlijk mijn onderbuurvrouwwakker gemaakt, want ik hoorde ze kort erna kuchen) toen ik volgende zin las in de thriller “Gebroken” geschreven door Dick Francis:

Nadat ik hen een paar ogenblikken had gadegeslagen, liet ik een oorverdovend gefluit horen, een kunstje dat ik had geleerd van mijn vader en broer, die beiden tot het nagenoeg onmogelijke wapenfeit in staat waren in Londen in de regen een taxi aan te houden.

Ik moest lachen omdat:
- het inderdaad onmogelijk is, proefondervindelijk ondervonden in Londen en Glasgow, toen ik daar nog woonde.

Maar ook:
- omdat ik dat als kind ook kon.
Met een tongpunt “r” – tegelijk een hele hoge “i” uitstoten – én herhalen, alsof het klonk zoals een keihard fluitsignaal.

Moest je daarom lachen Huug?

Jawel, toen ik doorhad dat ik daarmee -destijds, jaren geleden- de trams aan de Zuid en op de Koornmarkt kon doen laten vertrekken, heb ik dat – tot grote woede van de dienstdoende contoleur (die zijn dienstregeling naar de filistijnen zag gaan) – verschillende keren gedaan. Tot ik de baard in de keel kreeg, en het uit was met mijn hoge, ijselijke “i“.

*
*   *

Ik zie mijn schoolvrienden hun gezichten nog:
- “Ha, gasten – ik kan hier al de trams doen vertrekken!”
- “Wha ha, Huug! Zeveraar!”
- “Trrrie-rrrie-t !”
Priceless.

Nou, dag en nacht in bed liggen brengt toch iets op: het stapeltje boeken ernaast is aardig geslonken.
Ik mag dan misschien wat ziekjes en depri rondlopen, eh, liggen: één ding neemt niemand van me af, mijn enige troost: lezen. Wat heb ik zoal uit sinds maandag:
- Official and Confidential, een vuistdikke biografie over Edgard Hoover, een man die een kwarteeuw de grote baas van het FBI was, acht presidenten doen schudden en beven heeft door ze te chanteren met alles wat hij over hen wist, fascinerend. Wat ook zo raar is: waarom de mensen het van hem bleven pikken. Hij was openlijk corrupt en toch zijn ze maar helemaal op het eind van zijn leven aan zijn stoelpoten beginnen zagen. Wat nooit echt goed gelukt is, want hij is “in het harnas” gestorven. Meer, lees: de wiki.
- in het kielzog daarvan: een semi-bio over Richard Nixon. Met transcripts van de beruchte “Nixon-tapes” (telefoon – en andere gesprekken: opgenomen in het Witte Huis.) Onvoorstelbare lectuur. Als u de film van Oliver Stone gezien heeft, dan heeft u maar het topje van de ijsberg kunnen zien over wat die man allemaal heeft uitgevreten. Met alle schandalen die in het boek worden beschreven, schetst de film trouwens een veel te positief beeld van Nixon. Oh, nog iets: Kennedy werd in Dallas door de maffia om het loodje gelegd: daar ben ik nu wel zeker van.
- tussendoor: de laatste van Sara Paretsky: “Fire Sale”. Mwohja, flink wat vaart, alleen wat langdradig op het einde met een nogal vergezochte ontkoping.
- in het kielzog daarvan: 2 boeken van Dick Francis.
“Testrit in Moskou” en, zijn laatste – ben ik nu halfweg: “Gebroken”. Allebei zeer leuk, met typisch Britse humor doorspekte, lichtvoetige thrillers. Zo’n dingen die je op een uur of twee uit hebt en dichtklapt met een brede glimlach – en spijt dat het al gedaan is. Geen nood: Francis heeft een halve bibliotheek bij elkaar geschreven, dus dat zit goed voor een tijdje.

Hm… ik begin het eigenlijk nog leuk te vinden, jammer dat een mens zo af en toe eens moet opstaan om iets te eten (te halen) en zijn vuilbakken buiten te zetten.