12 dec 2007
Het VDC-Naakt-effect (3)
Na de TH postjes (relletjes) was het hier al een tijdlang druk op deze blog maar een blik op de grafieken van vorige week deed me lichtjes achteroverslaan van verbazing:
Na wat Maarten schreef, had ik het moeten weten maar ik wou voor de lol eens testen wat ervan aan is. Inderdààd. En het is zelfs niet leuk meer. Waarom zou ik me nog de moeite doen om hier wat deftigs neer te pennen als ik met zo’n stomme test, krankzinning hoge bezoekersaantallen krijg? Zo is het wel supergemakkelijk, maar ook; welke waarde hebben die aantallen dan nog? Uiteindelijk bereik ik hiermee een publiek dat ik niet wil hebben en ben ik ze na een (korte) tijd toch kwijt.
Interessant artikel op De Standaard-Online, vandaag:
In Vlaanderen is bloggen vaak iets erg persoonlijk. Vergeet het ouderwetse, papieren dagboek. Een beetje digitaal onderlegde Vlaming pent zijn zielenroerselen neer op het net. Deze blogs zijn erg populair bij kennissen en verwanten die vaak reacties posten op berichten. Vele bloggers zijn niet geïnteresseerd in een waakhondfunctie: het internet is voor hen louter een hobby.
In Vlaanderen zijn er, de weblogs van politici uitgezonderd, amper blogs die een bijdrage leveren tot het medialandschap. De verkiezing van ‘blog van het jaar’, georganiseerd door het magazine Clickx, hanteert als enige criterium populariteit, de ranglijst zegt niets over de kwaliteit van de blogs.
Waarop ik voortborduur en luidop denk: wat is de waarde van zo’n verkiezing als je daarmee een (tijdelijke) opstoot van bezoekers- en lezersaantallen bekomt maar – eenmaal de mediaheisa erom is verwenen, je cijfers terugzakken tot op het oude niveau en er zelfs geen beweging in te zien is als je het op langere termijn bekijkt?
Waarop er altijd mensen gaan zeggen: “Om de aantallen is het me niet te doen, het is toch maar een hobby!” Tsja. Moet er nog Vlaemsche klei zijn?
Ach. Ik zou niet bloggen moest geen mens het lezen, maar om nu te zeggen dat ik uit ben op zoveel mogelijk bezoekers?
Zoals ik al eerder zei, enkel mijn Feedburnerstats interesseren mij. Dat zijn de mensen die echt interesse hebben, niet wie per ongeluk via google binnengedonderd komt.
Ik heb bitter weinig voeling met Vlaemsche klei maar eh… om de aantallen is het me dus echt niet te doen, het is toch maar een hobby. Wat dus niet betekent dat ik nog zou bloggen als ik 0,0 lezers zou hebben, dat is dan weer iets anders.
het grootste deel van mijn weinige bezoekers is op zoek naar de tetten van anneleen liegeiois en van lien van de kelder, ik heb die helaas niet…
Natuurlijk wil je als blogger gelezen worden! Maar misschien liever door een handjevol compagnons dan door een grote schare surfers (potentiële kiezers, consumenten, fans, leden…, – vul zelf maar in). Ik stel bij mezelf vast dat ik steeds sneller weg blijf van blogs die me willen overtuigen en dat ik steeds verknochter geraak aan blogs die heerlijk gratuit zijn.
Een beeld, bijvoorbeeld? Een concertpianist zit elke avond achter zijn vleugel in een afgeladen schouwburg. Maar elke ochtend oefent hij in de beslotenheid van zijn eigen kamer de bewegingen. Zou het kunnen dat hij evenveel geniet van een toevallige passant die even op de stoep blijft staan om te luisteren als van die volle schouwburg?