Hugues

Because we don’t know when we will die, we get to think of life as an inexhaustible well, yet everything happens only a certain number of times, and a very small number, really. How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood, some afternoon that’s so deeply a part of your being that you can’t even conceive of your life without it? Perhaps four or five times more, perhaps not even that. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps twenty.
And yet it all seems limitless.

Paul Bowles – The Sheltering Sky

Foto genomen bij Biche thuis, ergens op een langvervlogen oudejaarsavond, toen ik nog jong en mooi was. Nu ben ik alleen nog maar mooi…

Ook nog zoiets waar ik bijzonder blij mee ben: geen stom plastieken douchescherm meer! Er staat nu zo’n dink in glas.

Ha! En zo’n spul waar ik mijn handdoeken aan kan ophangen (in de plaats van op de chauffage).
Ha! Zelf gezet! Ha! (Ik was beter loodgieter geworden eigenlijk…)

Môh vint toch. Ik had rijk kunnen zijn.

Het is niet omdat 2007 (voor mij) zo’n vreselijk kutjaar geweest is dat ik me laat gaan hé!
Integendeel, ik smijt me dan volledig op mijn huisje.
Bewonder ende bekijkt!

Voor:

Na:

Na, na (update): Ik heb dat beeld en die lamp ergens anders gezet. Paste niet. Proporties enzo. Ik ben zelfs helemaal niet tevreden met het resultaat. Ik wou naast mijn pc-stoel een lagere kast, zodat ik gemakkelijker aan mijn afstandbedieningen (en snoep) kan reiken zonder te moeten opstaan. Nu trekt het maar op niets met die plompe grijze doos. Wél handig, dat wel. Enfin, los ik wel op. Ooit eens.

2007 was een kutjaar. Een vurt, rottig, klotejaar. Een jaar om snel te vergeten.

Ik hoop dat 2008 beter gaat worden.

Update 03/08/08 filmpje bestaat niet meer op YT.

Dit IS het helemààl, luister:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

*
*   *

*
*   *

LES FEUILLES MORTES
paroles: Jacques Prévert
musique: Joseph Kosma

Oh! je voudrais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle,
Et le soleil plus brûlant qu’aujourd’hui
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n’ai pas oublié…
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Et le vent du nord les emporte
Dans la nuit froide de l’oubli.
Tu vois, je n’ai pas oublié
La chanson que tu me chantais.

REFRAIN:
C’est une chanson qui nous ressemble
Toi, tu m’aimais et je t’aimais
Et nous vivions tous deux ensemble
Toi qui m’aimais, moi qui t’aimais
Mais la vie sépare ceux qui s’aiment
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie
Je t’aimais tant, tu étais si jolie,
Comment veux-tu que je t’oublie?
En ce temps-là, la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu’aujourd’hui
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n’ai que faire des regrets
Et la chanson que tu chantais
Toujours, toujours je l’entendrai!

REFRAIN

CRÉATION:
Yves Montand (1950)

Nadat ik de comments op vorige TH posten heb afgesloten, zijn er nog altijd idioten die menen me te moeten mailen en hun aanhanklijkheid te tonen (in alle geuren en kleuren). So f*cking what, dumbo’s? Alsof het me éne reet kan schelen en alsof ik er één letter van lees – en, hebben die kids écht niets anders te doen?

Ik moet al ver gaan zoeken om een politieke moord te vinden, door een vrouw gedaan.

Ik verneem het nieuws nu pas. Geen woorden.
Zo’n moedige, mooie vrouw. Zo laffelijk gedood.

*Zucht* In alle culturen en tot vandaag: “Woman is the Nigger of the World”.

Vandaag buitgemaakt in de bibliotheek:

Zoals ik al eerder schreef, ik ben helemaal in mijn “Nixon-fase”.
Ik had al de hand kunnen leggen op een boek met een paar transcripts (Nixon en Watergate-tapes) en over wat er destijds gebeurde in de hoogste regionen van de macht.
Wat ik nu gevonden heb slààt alles! Hoogst vertrouwelijke correspondentie, een inkijk hoe er destijds aan politiek gedaan werd.
F-a-s-c-i-n-e-r-e-n-d!

Ongelooflijk toch?!

Ik ben er een tijdlang zoet mee denk ik. Zo’n geile lectuur! En dan zit ik me te bedenken: zou het er nu -ook- zo aan toegaan? Vast wel.

Ik zoek een poster van een werk van Francis Bacon om in te lijsten en in mijn “study” te hangen. Heb al heel tinternet afgezocht en vanalles gevonden maar niet dit werk:

Iemand?

Ja, ik weet het, hij hangt in het SMAK. Ik kan er uren naar blijven kijken. Ik vind het schitterend, ik zie daar duizend(en) dingen in. Bij navraag, hadden ze er toen, geen posters van.

Kent u dat? Eén boekenkastje kopen en één beddensprei.

That – was – the – plan.

Ik ben thuisgekomen met 3 Billy’s (neen, niet die gast uit “Thuis” “De Kampioenen” – die boekenkasten bedoel ik). Een metalen sorteerkast met veel schuifkens, (komt altijd van pas!), een rose en een gifgroene spaarpot voor de kleingasten van mijn zus en zo’n boa-constrictor, drie beddenspreien (ah, maar al die kleuren zijn zo-oh mooi!), een set kaarsen die ik ga kunnen opbranden tot met Pasen (en ver daarna), een versch malsch kussen voor op mijn pc-stoel (dat oude kussen zat toch helemaal onder de onuitwasbare spermavlekken, duh!), een set handdoeken voor in de badkamer en keukenhanddoeken (helemaal niet nodig)… en ik vergeet vast nog dingen.

Uh-oh. Al goed dat het er maar volgende maand afgaat. Dank u, VISA! (Ik ben zot.)

Wat is de overeenkomst tussen de paus en een kerstboom?
Bij beiden hangen de ballen er voor de versiering.

Zalig, zalig…

Niets te doen? Helemaal alleen? De verveling slaat toe? Lees dan een beetje in mijn archieven. Doe een zoek met “kerst“. Veel leesgenot!

Eventjes de winkel dicht hier, ‘t is Kerstperiode naar het schijnt.

Dear Ms. Xxxxxx,

I would like to thank you for your constant: help, backup, support and belief in me.
I must admit that sometimes I had a hard time(s) not having positive news during all the time of selection procedure but that your encouraging phone calls kept me going.
I really enormously appreciate your professional guidance trough this whole process and would like to express my utmost gratitude for it.
In the event of a negative outcome I still would –not- have lost confidence in you and would have go on. The “force” I received from you was great!

Thank you very, very much.
Hugues

Het is wreed potjes-Engels, ik wéét het.

Omdat ne maat is, daarom. Luisteren tot op het einde!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En ook omdat het zo wijze muziek is. En ik, -dat – door het te leren kennen heb (jazz, sort of) en appreciëren heb. En ik daar zo ontzettend blij mee ben.

Bruno gaat het graag horen, ik ben de laatstse vier weken mijn gemoed in bad aan het weken geweest met jazz. Euh, ja, urenlang lag ik daar in het water samen met Stan Getz, Django, Erroll, Lionel, Miles, vooral Miles, maar ook, en zeker: Erroll Garner. Die met zijn piano. Tot tranen toe.

Euh. Jazz. Is “herhalingsmuziek” – hein? Ik bedoel: heruitgebrachte covers. Maar goedgebracht. Niet mis.

Nu ben ik natuurlijk alweer aan het schoppen, ha!

Zolang ik er niet aan begonnen ben wil ik er nog niets van vertellen. Het enige wat ik wél wil zeggen is dat ik project manager geworden ben voor groot Amerikaans bedrijf in Brussel aan de Avenue Louise.
Start at 7/01/2008.
En blij dat ik ben.
Ge kunt het u niet voorstellen.

Tis in orde, tis rond. En tis dik in orde. Nu ga ik eventjes slapen, zéker een dag of vier, na 6 weken stress. Het mag wel. Dank u.

Tiens, “marcheert” dat spel gelijk niet meer? Sinds een dag of twee?

Ewel ik lag in bad, en ik zat zo domweg naar John Coltrane te luisteren. Weet je wel “den John”, zomaar een cd-tje opgelegd uit nieuwsgierigheid.
Man, man!
Ik ben bijna verdronken in mijn bad!
Zo f-*-c-k-i-n-g goed!

Ik wou hier iets schrijven, maar het lukt me niet. Sorry. Het contract? Eh, neen. Pas de nouvelles. Ondertussen heb ik tandpijn. Ook dat nog. Verdomme!

Krijgt een mensch een contract met alles erop en eraan onder zijn neus, dik en vet betaald en alles, zegt een mensch: neen!
Kijk, dat is de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets doe.
De spanning is te snijden hier, not to speak.

Ik heb al een paar ùùùren in mijn bad gelegen, oh, oh!

De hele video is schit, de vertaling trekt op niets maar het liedje blijft de max! Ogen dicht en luisteren!

Hierzie, nog méér van die stront. Ze zijn echt ongelooflijk die gasten:

IK KRIJG ZO HET SCHIJT VAN DAT SPEL! Ik ben het echt beu aan het worden!
Allez, iemand stuurt me een bericht.
Mijn mail zegt: dink! Ghet ietsbinnen!
Ik zeg, wow, tof!
Ik wil dat lezen.

Ik moet IK WEET NIET WAT DOEN, en klikken en paswoorden en een heleboel SHIT invullen om dan den brol te kunnen lezen.

GATVER! Nock, fucking off.

FACEBOOK = OUT

Zoals ieder “normale”, ander mens heb ik een account op Facebook, who else? Maar van sinds het begin hangt dit gedoe mijn kloten uit:

Kijk, nog één keer en ik gooi al den boel eraf. Stomme zakken!

Hier, hier! Zo mooi!

We zaten samen in de lift en zo halverwege naar beneden buigt ze haar hoofd, leunt tegen me aan en zegt:

“Ah, zo wil ik toch niet meer wéérkeren”.

Al dat leven vol van verdriet, vol strijd -door tegenslag- en daardoor nooit uitgekomen verlangens stond daar ineens, nietig, aan mijn voeten.

Mijn hart brak.

Op volume 12 zetten, vollen bak en je laten gaan, dit is de max!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Blijven luisteren! Het begint pas écht na een minuut of vijf. De twist op minuut acht is te gek. Dit is af! Zo wijs!