31 Oct 2007

Terry Pratchett

Kwaliteitsvolle lectuur, gebracht door om 18:06 uur. Sidder en beef!

Vandaag was ik in de Gentse stadsbibliotheek op zoek naar wat lectuur ter verstrooiing, leerinck ende vermaeck. Ik ben sinds een paar weken helemaal in de ban van de maffia, de Cosa Nostra, en meer bepaald zoals Mario Puzo het onderwereldje beschrijft in zijn vele romans waarvan “The Godfather” zowat de bekendste is. Heerlijke lectuur is dit! Als je chef op kantoor op je systeem werkt dan kan je bij Puzo een heleboel schitterende tips opdoen om hem/haar naar de andere wereld te helpen en ermee weg te komen zonder dat er een haan naar kraait. Gelukkig is het maar fictie. (*Ahem* Ik dwaal af.)

In ieder geval, over Puzo: tot mijn grote verbazing heeft Puzo maar 1 echt steengoede roman geschreven en dat is zijn eerder vernoemde “The Godfather”. Alle andere romans zijn slappe afkooksels en variaties op hetzelfde thema, het blijft echter vlot leesbaar voor op de trein of als je echt geen zin hebt om je hersencellen zwaar op de proef te stellen. De vervolgromans op “The Godfather” werden zelfs niet eens door Puzo geschreven maar na zijn dood door Mark Winegardner. Veel leuker geschreven, met meer pit en vaart in het verhaal. Het eigenaardige is dat Winegardner nooit als de auteur van de (2 – betere) vervolgromans in het zonnetje werd gezet, waarschijnlijk hebben de erven Puzo en zijn uitgever een fabuleuze som op zijn bankrekening gezet dat hij best tevreden is gebleven als ghostwriter. Op alle covers van de vervolgromans moet je al verdomd goed zoeken naar zijn naam.

Vandaag had ik dan uiteindelijk het laatste nog ongelezen boek (van Puzo) in mijn handen: “De Vierde K“. Zoals altijd besnuffel en doorblader ik een boek alvorens ik die naar huis meeneem en het verdict was algauw: “Mmm, op één nacht heb ik dat uit. Ik moet er nog eentje bijnemen.”
En dat is dan altijd zo verdomd moeilijk. Als ik een tijdlang in een bepaald genre “zit” dan valt het me zwaar om te veranderen. Het liefst lees ik dan verder in boeken die over hetzelfde thema gaan maar deze keer schoot me geen schrijver te binnen. Het was daarbij dan ook zo vreselijk warm in de bibliotheek dat ik geen zin had om er nog lang te blijven rondtsjollen.

Dus ik liet mijn ogen over de “P” dwalen om algauw bij “Pratchett” te blijven hangen. Waar en wanneer had ik die naam eerder gehoord, gezien of gelezen? Houzee! Bij Michel. En hij was daar lyrisch over, dus. Dus nam ik op goed geluk een boek beet (eerst besnuffelt) en begon te lezen:

De Interesse-inktvissen waren heel klein, ongevaarlijk, bar moeilijk te vinden en volgens fijnproevers behept met de smerigste smaak van alle wezens ter wereld. Dat maakte ze uiterst gewild bij een zeker soort eetgelegenheden waar zeer vakbekwame koks zich met uiterste zorg toelegden op de bereiding van gerechten zonder een enkel spoor van deze inktvis.

Voor de mensen die deze middag in de bibliotheek waren: de gesmoorde lach die overging in een slappe lach was dus van mij. *Kuch* Sorry. Ik was meteen verkocht. Ik weet wat te doen dit weekend.

Comments Off

Reageren kan. Maar niet hier.
Uw ei op bovenstaande kan u altijd kwijt door me te mailen.