Hugues

Volgens de laatste geruchten ‘t nieuw lief van Justine H.

… het persbericht. We staan vandaag al in Het Nieuwsblad, een artikel door Karel Van Keymeulen, zowat The Godfather van de “gevestigde” Gentse journalistengilde. Zo wijs maat!

Dit jaar gaan ze voor zéker 15 doden.

Meer weten? Klik hier.

Het is wat. Het is vakantie maar dat wil bij mij altijd zeggen dat er dan altijd méér werk is dan iets anders. Dit jaar was het ook “van dattum”. Ik kon er trouwens niet aan uit want een maand geleden is de loodgieter bij me langsgeweest voor redelijk ingrijpende werken. Wat was er aan de hand? Nou. De geiser in mijn badkamer had na jaren veel weg van een vertrekkende spaceshuttle als hij aansloeg (als het ding al wou aanslaan), ik werd gewoon doodsbang iedere keer als ik een douche moest nemen. Omdat ik het geluk heb om een huisbaas (correctie: bazin, het is een zeer vriendelijke mevrouw) uit de duizend te hebben die inzag dat het zo niet verder kon, heeft ze samen met de loodgieter besloten om een nieuwe geiser te plaatsen. Maarrr… dat was rapper besloten dan gedaan.
Met de nieuwe, verstrengde wetgeving voor het installeren van geisers in gesloten ruimtes was er geen sprake van om het ding zomaar gauwgauw te vervangen. Neen. Er mocht wettelijk gezien niets in de plaats in de badkamer komen. In ieder geval, niets dat op gas werkt. CO2 vergiftigingsgevaar enzo. Wat nu?
De enige oplossing was om de verwarmingketel voor de chauffage die in de keuken stond -ook- te vervangen door een combi-toestel, dat zowel voor chauffage als voor sanitair warm water zou zorgen. Een hele kost en een heleboel werk want er moest dan een buis voor warm water vanuit de keuken, door de muur naar de hall en alweer door een andere muur naar de badkamer aangelegd worden, + het feit dat de nieuwe ketel wettelijk lager zou moeten hangen omdat er een vrije ruimte moet zijn tussen de ketel en het afvoergat van de gassen van minstens 50 centimeter. Miljaar! Het werd dus passen en meten en gelukkig is dat gelukt. Kijkt u zelf maar:

De toestand in de keuken nadat de nieuwe ketel aan de muur hangt:

Toestand nadat ik de muur achter de ketel 3 x afgeschuurd, herplamuurd en geschilderd heb:

Het werkblad onder de ketel moest verlaagd worden, dus uitbreken en daarna opnieuw verzagen, vastzetten met montagelijm, schuren, de achterkant schilderen met hamerslagverf omdat het blad beschadigd was om de nieuwe buizen erdoor te krijgen, zijkanten afschuren en schilderen.

De hall nadat de buis werd aangelegd.

De buis in de hall nadat ik 4 lagen verf erop gezet heb. Primer + drie lagen verf, dat koper bleef er maar doorkomen!

De buis, zoals ze in de badkamer binnenkomt en aangesloten aan de bestaande leidingen. Let op de subtiele kleur die er werd gebruikt om het geheel te “matchen” met de badkamertegels. Mmm, zou zo in de Marie Claire Maison et Décoration kunnen. *Kuch*

Mijn spaceshuttle in werking.

Na de lancering…

‘t Is weg!

De muur waar de shuttle aanhing. Je kan er nu op biljarten. (Vijf keer – 5 x ben ik herbegonnen! Mijn moeder verklaarde me gek.)

Puh. Nu ik toch bezig was heb ik het klein kamertje gelijk ook een “beurt” gegeven en ervan gebruik gemaakt om de pot een nieuwe bril cadeau te doen – zo zie ik waar ik moet zitten, en twee schappen aan de muur te hangen 1) voor mijn wc-rollen 2) voor lectuur, een mensch weet nooit hoe lang het soms kan duren…

Maar content dat ik nu ben! Ha! Ik moet het niet vertellen zeker?

Wordt vervolgd. (Haja, want nu heb ik de smaak te pakken, het is n-o-g niet gedaan!)

Niet echt actueel maar ik moet er nog steeds om lachen:

Via: l’ Orange-bleue

/Rant van de dag aan/
Beuàààrks, ik krijg iedere keer kotsneigingen als ik dit opgefokt programma op één zie. Als er nu een iets is wat ik niet wil zien tijdens mijn vakantie dan zijn het wel van die stomme spelletjes. Het ergste van alles is dat ik steeds Het Journaal mis omdat ik naar iets anders kijk in afwachting van. Urgh! Afvoeren dit handel, en snel!
/Rant van de dag af/

Ik vraag me af wanneer en hoe lang het zal duren alvorens er een dolgedraaide kwiet deze film gaat aanklagen…

Staat te lezen bij Ilse.
Ilse heeft het geschreven en dat wreed goe gedaan!
Wa-hey!

De weerman zal zeggen dat de temperaturen normaal zijn voor de tijd van het jaar maar ik heb alvast mijn verwarming aangezet vandaag want zelfs met een trui aan had ik het k-k-koud zég! Brrr… wat een krotweer.

Wat leest mijn oog bij onze goede vriend Maarten? Hij is gaan eten met onze nog grotere vrienden van, van, euh… hoe heet dat reclameblaadje ook alweer? Enfin, u weet het wel.

Mwoah, als ik dit zo lees dan begin ik zowaar wat te glimlachen, er is duidelijk verbetering op komst. (Zou zo langzamerhand wel tijd worden zeker? Na hoeveel edities en evenveel gemor uit de coulissen?) Ik citeer Maarten:

De Clickxers gaven ruiterlijk toe dat er fouten gemaakt waren (o.a. in de selectie van de genomineerden) en gingen proberen dit in de toekomst te vermijden. Enkele ideetjes die ze al hadden klonken in ieder geval veelbelovend: er is duidelijk naar de kritiek op de vorige edities geluisterd.

Afijn, ik begeef me naar de site van de tafelgenoot en tevens afgevaardigde brumbrumdikketitel van eerder niet vernoemd bedrukt wc-papier-blaadje (gelinkt in de post van Maarten). Daar lees ik ook ronkende woorden en verzoenende taal: stroop, siroop en konfituur – toen ineens, bij de laatste paragraaf, mijn monocle uit mijn oog schoot *pang*:

Sympathiek zijn ze wel hoor, die bloggers, maar een handboek over hoe je ze best aanpakt zou af en toe wel van pas komen. Voelt er iemand zich geroepen? En als hij daarmee klaar is mag ie hetzelfde doen, maar dan over vrouwen. Succes gegarandeerd.

Een h-a-n-d-b-o-e-k. Voor wat? Voor bloggers. Want dat zijn vreemde wezens mijnheer. Van een ander sterrenstelsel. De Blognebula, Messier 31, vierde en dan naar links. Die moet je speciaal aanpakken en liefst met een antibacterieel-virusvrij pak aan.
Nog erger: vrouwen. Maar daar doet het blaadje niet in. Misschien zouden ze dat beter doen en missverkiezingen houden. Heb je minder last van. En ook geen handboek bij nodig. Want met vrouwen moet je niet communiceren. Eigenlijk. ( <— Ironie, voor diegene die het niet doorheeft.)

Ze gaan het nooit leren.

Mvuijlst laat zich de laatste tijden volledig gaan op Twitter. Lacheu!
Ik vind er sinds tijden geen bal meer aan. Geen idee waarom. Of toch: dat hele “social internet gebeuren” hangt eigenlijk ferm mijn keel uit. Trop is teveel.

Ik had het met Charles over Arjan Ederveen bij de nababbel op de laatste vergadering van Het Project. Toen ik op You Tube wat zat te grasduinen viel mijn oog op dit:

Waarom moet ik nu toch aan Yves Leterme denken als ik deze video zie? Dat wollig taalgebruik?

Could it be magic?

Allez tofzeg, dus mijn collectie zal binnenkort nog eens zéér veel geld waard kunnen zijn, ha!

Ik heb ze allemaal, in het Frans, uitgegeven door Casterman in 1956.

Daar kijken we altijd reikhalzend naar uit ten huize Huug: de races. Niet zozeer voor de race zelf (meestal doodsaai, voetbal is nog erger) maar voor de crashes. Hoe spectaculairder, hoe liever. Deze keer worden we alweer verwend met een spectaculaire flipflop van Dario Franchitti op de IndyCar in Michigan. Kijk zelf en huiver:

En dan kruipt hij gewoon uit zijn cockpit alsof er niets is gebeurd. Fantastisch!

Ons zus was met haar zoetjen naar Dranouter, en zo kwam het dat Oma en nonkel Huug op babysit waren bij de Renee (v.) bijna drie maanden oud. Papflessen klaarmaken en volgescheten pampers verversen! En leuk dat het was!

Oma heeft Renee bijna helemaal op willen eten.

Gelukkig was nonkel Huug daar om Renee uit de klauwen van Oma te redden.

Enfin, gelukkig was zus op tijd terug of Oma en nonkel Huug zouden nog ruzie gemaakt hebben om Renee in hun armen te blijven houden. Het weekend was – zoef! – zo voorbij! Eind goed, al goed!

Zie ook: hier.

“Van uw hart een steen maken en die verfborstel niet loslaten!” heeft een stemmetje in mezelf verschillende keer moeten zeggen vandaag. Want zagen kunnen ze wél die “vrienden van”. Geen vijf minuten ging er voorbij of er was wel een mail die me in verleiding bracht.
- “Ga je mee naar het Parkkaffee?”
- “Ga je mee inline skaten?”
Verschrikkelijk. Ik viel omver van de goesting. Ja! Ja! Ik ga mee! Tot ik terug in mijn huis rondkeek en zag dat er precies een bom in ontploft was. Dat is nu al drie weken zo. Voor de Genste Feesten is het begonnen en er komt geen einde aan: home improvement.
Plamuren, schuren, egaliseren, schilderen. En als het niet goed is opnieuw. Streefdoel: einde der werken = eind volgende week.
Reportage volgt maar nu moet ik voortwerken anders haal ik die deadline nooit.

Mijn ouders waren gek op Neil Diamond vooral in de periode toen Jonathan Livingston Seagull uitkwam. Uùùren heb ik toen zijn gekweel moeten aanhoren. Eerlijk gezegd: ik vond er niets aan en hoezeer ik mijn best doe om Neil te herontdekken door een onbevooroordeelde bril (en oren) op te zetten, het wil maar niet lukken. In mijn zoektocht op het web kwam ik dan ook dit filmje tegen, schitterend: