15 mei 2007
Tiens, nu moet ik mijn mening bijstellen…
Over Bart de Wever -in De Morgen (Zeno) opgetekend door Yves Desmet, vorig weekend:
“Maar realpolitik en de Vlaamse beweging gaan nooit echt goed samen. De semantiek van het Vlaams-nationalisme is die van de vernedering, de kaakslag.
Bart De Wever: “Absoluut, dat is zo. Op het Vlaams Nationaal Zangfeest ben je soms geneigd elke hoop te verliezen. Als je ziet waar dat publiek op kickt, welke pavlovreacties je soms krijgt op bepaalde passages in de toespraken, dan weet je: dit is een publiek dat heel weinig door ratio en heel sterk door emotie gedreven wordt.”
En verder:
“De Vlaamse beweging heeft na de Tweede Wereldoorlog veertig jaar nodig gehad om haar culturele identiteit terug politiek neutraal te maken. Begin jaren zeventig was men daar eindelijk. Toen kon je probleemloos de Vlaamse Leeuw als volkslied laten erkennen door de Vlaamse cultuurraad. Ik betwijfel of dat vandaag nog even vanzelfsprekend zou zijn.
En dan gaat dat Vlaams Blok de slinger helemaal terugdraaien, en van het Vlaming zijn weer een politiek statement maken. En wat voor één. Zo worden al die net ontsmette symbolen opnieuw negatief beladen. Dat verklaart ook mijn woede tegenover dat Belang. Een woede die groter is dan ik onder woorden kan brengen.”
En ik die dacht dat het allemaal één pot nat en een verloren zaak was. Eindelijk wat nuance in dat verhaal.
De Wever piept in het hele interview met geen woord over onze franstalige landgenoten. Als hij daar helemaal zou mee ophouden – met dat idioot gekak op De Walen, dan zou ik hem zelfs helemaal beginnen sympa vinden.














