Hugues

Dan hing mijn huis vol met Fischl’s.

Mensen zijn benieuwd en vragen ons hoe het er bij ons hoe het eraan toegaat op de redactie. Ha! Exclusief, een inkijk in onze interne keuken. Kijk, zo gaat dat hier bij ons. Lien schrijft me een mail. Lees mee:

Lien to me
Show details Feb 24 (3 days ago)
“- Zeker weten dat ge daar wel mag fietsen, de politie fietst er zelf.”

Ik schrijf terug:

Op 23-02-07 heeft Hugues het volgende geschreven:
“- Ik dacht van niet. Het zal niet de eerste keer zijn dat er een flik me doet afstappen.”

Lien schrijft terug:
On 2/23/07, Lien to me wrote:
“- Ge moogt gij wel met de fiets door de langemunt hoor!”

Kijk dan krijg ik het hé. Ik moet dan ge-lijk hebben hé. En dan ga ik op onderzoek hé! Mij niet laten doen hé!

Ik ben dus eerst op de tram gestapt:

en toen wat foto’s genomen.

Met een omweg langs “Het Stadhuis”. Ik kan er ook niet aan doen, ik zag al die zwaailichten, dus ik dacht, mmm… mee naar binnen! Haja, er liep daar een “ambassadeur” rond – van Holland dan nog, dus ik foto’s aan het pakken en mee naar binnen, tiens. De ambassadeur van Nederland, nou! Het ging hem natuurlijk over de haven enzo.. zeer plechtig allemaal:



Maar! … na dit (vervelende, haha , lachen!) onophoud ben ik dan verder gegaan op mijn zoektocht en toen heb ik gehoord van de stadswacht dat je in de zone van de voetgangers, MAG fietsen. Dus, Lien heeft gelijk.


Zo’n regendagje wil ik nog wel meemaken, nou!

…nen lumbago. Van hele dagen thuis te zitten achter die vurte pc. En in mijn bed te blijven liggen met die vurte kater.
Aouch. Pijnlijk.
Ik troost me met de gedachte dat het nog erger kan.

Wedden dat Vorst nog lang gaat duren? Ha, dream on!
Ik lees in de krant: Erop of eronder voor Audi Brussel
Gisteren werd er niet gewerkt bij VW Vorst. De uitslag van het beslissende referendum zal vandaag allicht in de vooravond bekend zijn.

Als de franstaligen iets willen dan krijgen ze in dit land altijd gelijk. Ik ben er zeker van dat franstaligen dikke profiteurs zijn die niets anders willen dan dit land die de hardwerkende Vlamingen de laatste jaren recht houden om zeep willen krijgen. Al die zever over hoe het vroeger was, ha, kus mijn kl*ten. Uiteindelijk kan je het zo stellen dat de Vlamingen de waalse steenkoolmijnen hebben kunnen doen draaien omdat zij de enige waren die konden werken + de buitenlanders. Op mijn vorig werk was het ook altijd zo: de eersten die er het bijltje bij neerlegden of naar de vakbond gingen neuten waren zij wel. Ik ben die gasten kotsbeu. Tijd om de boel te splitsen.

Ik weet niet hoe het komt maar ik heb het toch moeilijk met die woorden. Ik wil het niet hebben met iemand en wil het niet hebben voor mezelf, tenzij met mezelf. Dat laatste is dan mijn zaak natuurlijk, en dan nog: het mag niet te erg worden want dan stort ik me in de drank en dat is voor niets goed.
Zoals vorig weekend. Sinds nieuwjaar heb ik anderhalve maand geen druppel gedronken, behalve één keer op een vergadering maar dan viel het nog mee, maar twee dagen geleden was het prijs.
Het weekend was leuk begonnen, vrijdagavond echter nog een mail gekregen dat het “njet” was, daarna down worden en daarna de een hele zaterdagmiddag op een zuipen zetten, dan naar een feestje tot zelfs mijn beste vrienden vonden dat het welletjes geweest was en ze me op een taxi naar huis gezet hebben (waarvoor dank).
Gisteren -zondag, geen klap gedaan, kon ook niet. Om dan maandagmorgen te horen dat ik (terug) werk heb. Grote tranen van geluk en opluchting.
Was dat hele circus van afgelopen weekend nu nodig? Neen, natuurlijk niet.
Alhoewel. Af en toe eens de demonen van je afschudden kan nooit geen kwaad. Maar waarom moet het dan iedere keer zo heftig?
Ik weet het niet. Zal wel mijn natuur zijn zeker?
Alles of niets.

Maar medelijden, met mij? Liever niet, nee dank u.
Anyhoow. No more booze for me. Tot met de Genste Feesten. (Ofzo.)

… en dan bestaat Huug & Druug drie jaar. Hoera voor de jarige, ha! Kijk, hier, mijn eerste postje, snif.

U-u-u-ren heb ik daarnaar gekeken. Dat waren toen nog leuke spelletjes! Met dat konijn in het decor, schitterend toch?

Moest ik nu nog jong en mooi zijn (nu ben ik alleen nog maar mooi) dan zou ik zometeen meedoen aan Idool. Sebiet.
Ik zou mijn “act” dan toch wel beter voorstellen dan dat de meeste kandidaten doen trouwens, euhm, enfinja.
Ik zing trouwens af en toe eens in de douche en af en toe kan mijn buur(t)man dit aanhoren: klik hier

Maar natuurlijk, het origineel is onovertroffen: klik hier.

Gene Kelly. Zo-oh ne schone vent. Ik ben nog altijd verliefd op hem. Toemme maat, als er iemand me kan krijgen is hij het wel. *Smelt*

“Filip wijdt zich aan de opvoeding van zijn dochter, de toekomstige koningin die heel erg op haar vader lijkt”. Dat is het onderschrift dat we dan in de toekomst krijgen. Uwe Filip wordt meer dan een handelsambassadeur (die functie wordt onopvallend afgebouwd) een bruggenbouwer tussen de regio’s en gemeenschappen. Hij exporteert het Belgische samenlevingsmodel ‘burgeroorlog zonder bloedvergieten’ naar Tel Aviv, Bagdad, Darfour of waar ook er gemeenschappen moeten samenleven met verschillen. Hij zal dat goed doen.

In hem is een koning gestorven maar een groot man geboren. Dat is dan voor de hagiografen en de bidprentjes.

Gerrit Six komt lekker op dreef. Héérlijk.
Jammer dat zijn rss-feeds het niet doen.

Ook lezenswaard: Het Radiofonisch Instituut. See for yourself.

Airport, you’ve got a smiling face,…

Update 24/02: Mmm, nooit gedacht dat ik een link naar hier ging krijgen van de “Masterblogger Of The Universe”.
Ondertussen is de link naar het bewuste Marcel Heymansbestand (music.mh3) allang weg, (tjah, tleven is voor de rappen) maarrr, u kan wél luisteren naar MIJN gekweel! Ha!

Kandidaat:
- Ja maar dat was in het Engels.
Jury:
- WAS in het Engels?
- Jaja, maar ik moet nog iets doen aan mijn uitspraak.
- Je weet, daar zijn kosten aan, hé?
- Jaja.

De Schuur:
“Dan sturen we je nu door naar Koen, onze professionele uitvaartbegeleider.”
“Je hebt wel lange benen, maar de jury heeft lange tenen…”
“Veni, vidi, shitty!”
“Ik voel geen passie, maar compassie.”
“Wie zingt met zijn armen gekruist, is op voorhand gebuisd.”

Dennis, die gast die Sam Gooris “deed” was ge-wel-dig! Die hadden ze moeten houden.

“De Annunciatie” is niet het bekendste werk van Jan Van Eyck, maar het is wel typisch voor de grootmeester van de Vlaamse Primitieven. Het schilderij hangt in de National Gallery of Art in Washington. Het was oorspronkelijk wellicht het linkerluik van een triptiek en beeldt het bezoek af dat de aartsengel Gabriël aan Maria brengt met de boodschap dat zij het leven zal schenken aan de zoon van God. Jan Van Eyck maakt op het doek gebruik van de mogelijkheden van de nieuwe olieverftechniek: minuscule details, patronen en reliëfs in de afgebeelde materialen, glanzende kleuren, licht en schaduw, enzovoort. Zoals vaak bij Van Eyck zit het schilderij ook vol complexe verwijzingen, geheime symbolen en verborgen boodschappen.

Allez, een oude cinema en een stroopfabriek in de finale. Niemand moet nog weten van die oude cinema’s (kijk maar naar het succes van die magatempels die ze Kinepolis noemen). En een stroopfabriek? Da’s toch slecht voor de tanden? Tsk…

Ik lag eventjes onder tafel toen ik dit las. Stel je voor: je komt daar nietsvermoedend binnen om nog een glas te drinken en dan kom je hierin terecht:

Politie vindt 14 geseinde personen, pistool en machete in disco.
Bij een controle in een discotheek heeft de Brusselse politie zaterdagochtend een klein wapenarsenaal teruggevonden. Zo hadden de bezoekers onder meer een handvuurwapen en een machete bij. Ook waren er 14 personen aanwezig die om verschillende redenen geseind stonden. Dat meldt het Brusselse parket maandag.
De controle in de discotheek aan de Wolvengracht vond zaterdagochtend plaats omstreeks 07.00u. Op dat uur waren er nog 104 personen aanwezig. Zij werden allemaal gecontroleerd op wapen- en drugbezit en die controle leverde heel wat op. Zo vonden de agenten 3 messen, 2 telescopische matrakken, een 9 millimeter pistool, een alarmpistool, een pepperspray, een ijzeren staaf en een machete. Vijf personen bleken ook drugs op zak te hebben, meer bepaald cocaïne, speed en cannabis.
Veertien van de aanwezigen stonden bovendien om verschillende redenen geseind. Een van hen werd gezocht in niet minder dan 13 verschillende dossiers. Tenslotte pakte de politie nog twee illegalen op en bracht hen over naar en gesloten centrum.

Toch raar maar – het cliché blijft waar: “Soort zoekt soort, zeker?”

Dankzij Michel, leren kennen.

We have all the time
In the world
Time enough for life
To unfold
All the precious things
Love has in store

We have all the love
In the world
If that’s all we have
You will find
We need nothing more

Every step
Of the way
Will find us
With the chaos
Of the world
Far behind us

We have all the time
In the world
Just for love
Nothing more
Nothing less
All love

Mmm, jeah.

Soms komt ge uw eigen tegen…

In dit geval, mijne parrain en marraine. Zo raar, ik wist niet dat ze daar nog lagen. Traantjes, uh.

Zo wijs maat! Ik ben ze allemaal aan het lezen.

Maarallezjong, hebben ze mijn broek afgedaan in ‘Den Bal’. Ik stond daar in mijn shorts en marcelleke. Ik vind dat wél erg hoor! Zo gemeen. Lachen met de mensen, puh!

Zo wijze en toffe mensen allemaal, ik zou ze allemaal persoonlijk willen kussen. Ik ben zo blij dat ik die allemaal ken en zo. Neen, echt waar.

Lees verder »

41 , tsja ik ben 41 jaar. Ik ben te goed. “Ze” moeten me niet meer hebben omdat ik te ‘duur’ ben.

Van mijn vader ‘gekregen’, toen hij het wou weggooien (jawel!) Zeker 40 jaar oud. Het enige wat ik op tinternet erover kan vinden is dit: “The Ogikon 35E is a quality rangefinder camera, made by the Royal Camera Company. It was an export version of the Royal 35M.”

Werkt nog perfect!

Ha, schitterend! Via Pietel.

When travelling on an airplane, with a very annoying person in the seat next to yours:
Open your bag quietly.
Take out your laptop.
Start it.
Make sure your annoying neighbor has a clear view on the screen of your laptop.
Close your eyes, lift your head up to the heavens, take a very dramatic deep breath and click on this link!

Is het af met uw lief na een desastreuze valentijn(nacht)? Geen nood, je kan er een nieuw komen opdoen op het feestje van Gentblogt dat morgenavond doorgaat. Voor het eten hoef je niet te zorgen want daar staan wij voor in (en helemaal gratizz en voor nikzz!) Wat staat er op het menu? Een greep uit wat het aanbod zal zijn:

- Tortilliaanse impressie met gekruidenkaasde komkommer en ijsbergsla
- Gegrild stokbroodmomentum voorzien van een uitgebalanceerde look-, tomaten- en mozzarellamengeling
- Scampivrijage, gelookt, ge-olijfolied, gechilipeperd en gepijpajuind
- Taboulehonderonsje van paprika, pijpajuin, peterselie, tomaten en couscous voorzien van een olijfolie- en citroensaponderdompeling
- Afrodisiacum van stokbrood in de echt verenigd met ansjovis in een honing- en mascarponehuwelijk
- Exquisiete bladerdeegjes geplaveid met pesto- en chorizoduo’s, -trio’s en kwartetten
- Lamel van bladerdeeg met zuiderse rode pesto, zomerse feta en zonnige basilicum

Een betere reden om te komen feesten, kunnen we u dan ook niet meer geven; behalve misschien dat wij ook in deze wegwerp post-Valentijn tijden nog altijd zeer veel van u houden. En als de liefde van de Gentblogtlezer door de maag gaat, dan kan dit initiatief ons eigenlijk geen windeieren leggen.
Gentblogt hapt en feest nu vrijdag 16 februari vanaf 20 uur in ‘t Café & Compagnie op de Gasmeterlaan 191. Iedereen welkom!

Mijn nichtje: Martha. Ik zou ze wel helemaal opeten!

Hans Dekeyser kent u, internettende medemens, misschien als O. van Het Project , of als heer Citylab op blogspot, op Flickr of op Zoomr. Een aantal reportages vindt u onder deze link. Wij kennen Hans als fotograaf en Fijn Mens^TM. Maar vanaf nu is hij ook Hans Dekeyser, de fotograaf die exposeert op de Anspachlaan. De mevrouw van de Excellence omschrijft het als volgt: Het is niet eenvoudig om over het werk van Hans Dekeyser te schrijven.
Woorden op zijn foto’s plaatsen lijkt me bijna ondenkbaar, zo sterk zijn z’n beelden beladen met stilte. Ik hoop dat hij ‘t me niet kwalijk neemt het toch te proberen. Onheimelijke stilte, maar ook gemis, afwezigheid, eenzaamheid. Kleine leegtes die verloren gaan in grote ruimtes. Stukjes emoties die me raken omdat ze nooit worden uitgesproken …

(Tekst schaamteloos gepikt van i. Merci i.)

Trr. Soms kijk ik naar mezelf in de spiegel en dan kom ik mezelf tegen. Heel af en toe. En dan kijk ik naar mezelf en dan krijg ik ineens de bibbers. Ik kijk naar mezelf en sta dan stil. Ik kijk naar mezelf en kijk. Kijk.
Die ogen. Die baard. Die spiegel. Mezelf.
Ik kijk naar de spiegel en zie mezelf.
Ik kijk naar de spiegel en zie de spiegel waar ik mezelf in zie.
En dan krijg ik een heel eigenaardig gevoel.
Alsof ik naar mezelf aan het kijken ben.
Een ander.
Wreed raar.
Ik kijk naar mezelf, maar ik zie iemand anders.
Moet je eens doen. Heel simpel, heel moeilijk. Naar jezelf kijken. Recht in eigen ogen.
Blijven kijken. Blijven kijken in je eigen ogen. Zo raar. Doen.
En dan zeg ik tegen mezelf. Wie is die gast daar? Ben ik dat?
Blijkbaar wel. Maf hoor.

.. is er dan uiteindelijk gekomen! Oef! Grote opluchting hier ten huize van. Woensdag moet ik me finaal gaan voorstellen bij de uiteindelijke big-chief, die me dan voor 99.9% zijn zegen zal geven. Dat zal dan wel mogen na al die testen en andere dinges die ze me doen doen hebben. Helemaal mijn broek afgestoken, moi.
Anyhoow, als het zover is en mijn poot onder het contract staat zal het dit worden.
Which is nice. And a company car included, which is even nicer. De champagne staat alvast in de koelkast.

Ik heb sinds jaar en dag een prehistorische gsm (zeker 5 jaar oud) met altijd hetzelfde nummer die ik aan bijna niemand gegeven heb.
Ik krijg daarop dan ook bijna nooit oproepen en als dat ding überhaupt belt dan weet ik met 90% zekerheid wie er me belt.
Sinds twee weken wacht ik op een paar verlossende telefoontjes: via die gsm en via dat nummer.
En ja hoor: sinds twee weken belt iedere dag (dus ook vandaag, op zondag) ineens god en klein pierke dat nummer.
Verkeerd nummer, willen me iets aansmeren, meestal uit Brussel of Wallonië en zelfs twee keer uit Frankrijk. En iedere keer vragen ze naar Antoine.
Ik ga Antoine (als ik hem ooit irl tegenkom) wurgen, denk ik.

Geen wonder dat die gasten het dak uitgaan. Al eens goed gezien wat die voetballer aanheeft? En die kleurtjes enzo, schattig! Spelen ze in Italië ook in tutu? Mmm, als dat zo is denk ik er sterk aan om te verhuizen, eindelijk voetbal zoals het hoort!

Blèhbah, smaken en kleuren en al. Ik ben nooit echt zot geweest van Dr. Who, behalve dan van de tune maar dat was dan ook het enige dat ik goed vond aan die serie.
Anyhoow, ik ben helemaal zot van de countdown tune van de BBC News 24.

Door David Lowe. De man maakt trouwens wel méér leuke tunes: klik hier.

Voor de haardlozen onder jullie: ook te gebruiken als screensaver. Voor gezellige, intieme momenten in deze barre, donkere dagen. Dankunonkel Huug. Geen dank, liefste kijkbuiskinderen.