Hugues

Vandaag op AVS Regionale televisie. Maar wie is die kerel toch altijd op de achtergrond… ?

Lees verder »

Sinds een week heb ik CS2 (her)ontdekt en meer bepaald de functie om panoramische foto’s te maken. Het is eigenlijk poepsimpel. Je trekt een paar foto’s mooi naast elkaar, gooit die in CS2, laat het programma zijn ding doen en klaar is kees.

Bij het aan elkaar plakken van mijn nederig stulpje krijg ik dan dit resultaat (klik op voorbeeld voor groter):

Het gekke is. Als ik het programma AutoStitch gebruik (freeware, kost dus geen wortel) dan krijg ik dit resultaat:

Minder scherp, maar naar mijn gevoel geeft het toch beter weer. Moet er dan nog bij vertellen dat ik die foto’s zo los uit de hand heb getrokken met een onnozel Sony PS-8 bakje. Verder doet CS2 er dik 5 minuten om het eindresultaat te ‘blenden’ (CS3 beta crashed gewoon!) en AutoStitch 10 seconden. Mmm, wat doe ik verkeerd in CS2 ?

Eerder verschenen op Gentblogt:

Wat leest ons lodderig oog (gisteren) op pagina drie in Het Laatste Nieuws?
…”De draad heeft ongetwijfeld iets te maken met de werken die op de Groentenmarkt worden uitgevoerd. Noch de Stad, noch De Lijn, noch Imewo weten echter exact welke werken daar aan de gang zijn. Dus blijft het ook een mysterie wat de rode draad rond de Groentenmarkt ligt te doen“…

Haha, maar niet langer voor ons en alle lezers van Gentblogt! Op het einde van dit artikel zal u er alles over weten. Snif, en dat is eigenlijk wel jammer want het werd juist zo spannend.

Jawel, we hebben onze kater de nek omgewrongen en zijn onverschrokken naar de Groentenmarkt afgezakt om onze speurtocht verder te zetten. Niets zo goed als lekkere koude vrieslucht om terug een helder hoofd te krijgen.
Deze keer was het geluk met ons: zeker vier werkmannen liepen rond op de plaats waar de verdachte feiten zich afspelen. We hebben dan ook voor de directe aanpak gekozen en gevraagd hoe het nu eigenlijk zit met die draad.

Bart, de supersymphatieke werfleider, kon me alvast het volgende vertellen: “We werken voor de firma Yellow Drilling in opdracht van het Vlaams Gewest. Zij hebben ons gevraagd om 8 buizen met een diameter tussen 90 en 160 millimeter te boren vanop de Groentenmarkt tot aan de Geldmunt. Veel meer weet ik er niet over daarvoor moet je bellen naar mijn baas, Bernard.”

Alweer een spoor. Met trillende vingers tikken we het telefoonnummer: “Inderdaad, die buizen gaan dienen voor nutsleidingen van Belgacom, Electrabel, misschien De Lijn maar dat ben ik niet zeker. Het grote probleem dat we hebben met het boren is dat we er moeten voor zorgen dat we niet de funderingen raken van de Vleeshuisbrug. Die gaan namelijk tot 19 meter diep. Wat het werk nog moeilijker maakt is dat er bijna geen plannen van van die funderingen bestaan, we weten gewoon niet waar ze precies staan. En dan zijn er nog andere obstakels die niet gekend zijn.”

“We boren bijna horizontaal over een lengte van 40 meter met een curve van zeker 20 meter diep onder het water van de Leie.”

- “Wat heeft de rode draad daarmee te maken?”

“Op de boorkop staat een sonde. Die sonde geeft signalen. De rode draad moet zorgen voor een magnetisch veld waarmee we via computers kunnen zien waar de boorkop exact zit. De draad werd er gelegd door landmeters van een Engelse firma die gespecialiseerd is in zo’n dingen. Ze kunnen tot op de centimeter zien waar de boorkop ligt.”

- “Ta-daam! Dus daarom ligt die draad daar! Maar waarom ligt het dan tot in de Sleepstraat? En zelfs in het Patershol?”

“Wegens interferentie. In de draad loopt wisselstroom. Als ze te dicht bij elkaar liggen dan geeft dat storingen. Om de metingen zo nauwkeurig mogenlijk te kunnen doen moet er een zo groot mogenlijk veld gemaakt worden. Als je wil kan je het altijd volgen op een soort digitaal ondergronds plan op computers in de gele container. Ja, die rare container met de grote ruitenwissers die op de Groentenmarkt staat bij het boorplatform. Daar wijzen technici aan de ingenieurs die de boormachine bedienen de juiste weg die de boorkop moet afleggen. Een heel secuur werk.”

Dus dat is het. Geen goud van de Tempeliers. Geen heksen die de wissels doen tilt slaan. Pure spitstechnologie. Er zijn geen mysteries meer in het leven, snif.

Tsja, ontsnapte me onvrijwillig toen ik toevallig, jawel -toevallig- naar het EK kunstschaatsen aan het kijken was op Canvas.

Andrei Lutai, dus. Mmmm…
Eat your hard out, Fresco! Ge moogt hem houden uwen Kevin, ha! Puh, puh…

Onze Fluppe kan metéén gaan werken bij L’Oréal Paris! StudioLine (of Garnier, l’embarras du choix, quoi…)

GENT – De Gentse politie heeft de voorbije twee dagen al zeventig meldingen gekregen van mensen die het slachtoffer werden van oplichting via de telefoon.
Ze werden door een zgz. betaalservice opgebeld in verband met hun bankverrichtingen, en zouden 24 euro hebben verloren door terug te bellen naar het 0909-nummer dat de betaalservice opgeeft.
De onderzoeksrechter in Gent heeft een dossier geopend nadat vier personen klacht indienden tegen onbekenden.In Gent kwamen sinds maandagmiddag zeventig meldingen binnen, zegt het parket van Gent. Volgens parketwoordvoerster Annemie Serlippens waren er ook al twintig meldingen in Luik en zeventig in Charleroi.
De slachtoffers worden opgebeld door een “Internationale betaalservice”.
Een vrouwenstem vraagt hen terug te bellen naar een 0909-nummer in verband met hun bankverrichtingen.
Bij het bellen van het nummer vraagt een automatische stem om enkele cijfers in te tikken. Daarna krijgen de slachtoffers te horen dat het gesprek hen 24 euro kost als ze willen doorgaan, anders moeten ze inhaken. Een 0909-nummer is een universeel nummer waarbij de beller de kosten volledig betaalt. De gedupeerden kunnen mogelijk in verwarring gebracht worden omdat in Gent het zonenummer 09 gebruikt wordt. Het is nog niet duidelijk hoeveel slachtoffers het bedrag ook aangerekend zullen krijgen op hun telefoonrekening.
Een andere manier van frauderen is het opbellen van hun slachtoffers, met vermelding dat zij dringend kontakt moeten opnemen met de Banque de Finance Belge, u dient terug te bellen naar een nummer die niet bestaat in het Belgische telefoonregister. Indien je dit doet activeer je een code die zij dan gebruiken om via uw telefoonrekening te bellen. Dus de boodschap is: niet terug bellen.

Ik had onmiddelijk door dat er iets niet pluis was. Mijn bank gaat me niet om halfnegen ‘s avonds bellen om te melden dat er iets verkeerd is gelopen met verrichtingen op mijn rekening. Toch ongelooflijk wat ze allemaal uitvinden om mensen geld af te troggelen. Gisteren kreeg ik zelfs een persoonlijke brief in de bus (uit Valencia) met de melding dat ik bij een Spaanse loterij zogezegd miljoenen had gewonnen. Of ik eens mijn rekeningnummer wou terugsturen zodat ze me dat bedrag zouden kunnen storten.
Mijn “uuge”, Gerard. En toch blijven er nog altijd ontzettend veel mensen in de val trappen.

Leest u even mee? Hier en hier:

Gentblogt bestaat (bijna) twee jaar!
Op 16 februari 2005 werd het startschot gegeven voor dit pioniersproject en werd de allereerste Belgische stadsblog geboren. Twee jaar, 4.500 berichten en 28.000 reacties later, kan u ons niet meer wegdenken uit het Gentse én het nationale internetlandschap.
Dat valt grotendeels op rekening te schrijven van u, trouw lezerspubliek, maar het is zeker ook het resultaat van een van-Gent-bezeten redactie vol van enthousiaste vrijwilligers, wiens hart verliefd klopt voor hun stad. Ondertussen werden wij trouwens ook stilletjes een vzw’tje dat op heden nog altijd subsidieloos door het leven gaat; een enorme schare vrienden verzacht echter die pijn.

Vorig jaar ontstond er enige beroering omdat we ons eenjarig bestaan met “gratis politieke vaten” vierden. Nu, we zijn absoluut niet vies van enig oproergekraai, maar het leek innovatief Gentblogt gepast, om ook de niet-politieke bedrijvigheid die deze stad rijk is een kans te geven.
Mocht er dus intussen een Gentse traiteur zin gekregen hebben om ons van gesponsorde hapjes te voorzien, contacteer ons dan gerust!

De opmerkzame lezer heeft intussen al lang door dat we ook dit jaar een feestje voor onze lezers en sympathisanten in gedachten hebben. Net als vorig jaar helemaal niks groots maar we zijn toch enigszins fier dat ‘t Café & Compagnie ons onderdak wil verlenen om onze tweede verjaardag te vieren.
Wij willen er nog vele jaren bijdoen, dat spreekt voor zich. Net als het vaststaand feit dat u verondersteld wordt aanwezig te zijn op vrijdag 16 februari, vanaf 20u, in ‘t Café & Compagnie. U zal er ons herkennen aan de brede glimlach op het gelaat.

Vandaag in Humo: de man die van de pitbull van de politiek een tijdje geleden het het compliment “Hij heeft het charisma van een lavabo” kreeg. Jawel, Jo Vanonderdeurzen zegt over zichzelf:

Het begint op te vallen bij de CD&V. Krampachtig zichzelf in het hoekje van de underdog plaatsen. Een nieuwe tactiek. Alvast goed gezien, want Vlaanderen is zot van hondjes die bibberend in een hoekje de klappen krijgen.
Nu vind ik wel dat ze niet moeten overdrijven. Het ligt er vingerdik op.
Moest ik pr- of persverantwoordelijke zijn van Jo dan zou ik hem toch zeggen dat hij toch wat beter moet poseren. Nu heeft hij niet alleen het charisma van een lavabo maar ziet er dan nog eens uit als een dwerg met een zwarte rok aan en een houten been.
“Charmeoffensief” noemen ze dat bij de tsjeven, trrr…

Niets zo lekker als de geur van hotelbeddenlakens…

Ghoh, dit stukje muziek staat hier ten huize van al bijna de hele dag op repeat.
(Update: de link is afgesloten)
Het is superkort dus kan ik het hier voor een beperkte tijd hosten, haast u om te ‘downen’.
Waarom? Omdat het zo’n heerlijk zwaarmoedig stukje muziek is en omdat het nergens te krijgen is. Het is namelijk de muziek de je hoort op de dvd bij het keuzemenu. Het is niet te beluisteren tijdens de film zelf. Bij de aftiteling is er ook een prachtig stuk maar dat is helaas te lang om hier te plaasten.
Bij de eerste beluistering klinkt het vrolijk maar die dreigende ondertoon is subliem.
Het gebruik van de hobo in het begin is dan ook geniaal. Ik ben trouwens gek van hobo, zo’n onderschat instrument. De enige die er dan ook heerlijke muziek mee gemaakt heeft is (bij mijn weten) Michael Nyman in The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover, Prospero’s Books en -natuurlijk, The Draughtman’s Contract. Stuk voor stuk schitterende films met sublieme muziek.
Luister en huiver!

Wie zegt er nu dat oudere madammen van de treurbuis wegmoeten? Martine bijvoorbeeld kan nog voor fikse erecties zorgen. Die van mijn statistieken bijvoorbeeld:

En op YouTube reeds meer dan 2200 views! Pfieuw!

Nog nooit van gehoord? Ik tot gisteren ook niet. Ik kende de muziek van Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain wel maar wist niet dat Yann Tiersen daarvan de componist was.
Vorige nacht heb ik doorgetrokken met het bekijken van een pak dvd’s en de laatste (zo rond halfvier) was Good bye, Lenin! Heerlijke film, niet in het minst omdat ik ooit nog een dikke twee jaar gewerkt en gewoond heb in Berlijn – een stad waar ik eeuwig zal van houden (in mijn herinneringen, want ondertussen is er veel veranderd).
Superleuk dus om nog eens beelden te zien van hoe het er destijds was.
Maar nog leuker (en mooier) vond ik de muziek! Ik heb tot deze middag moeten wachten tot die hele dvd geript was van sound om daarna de versterker op 11 te kunnen zetten. Goddelijke muziek! Doet me ook denken aan de muziek voor de soundtrack van The Draughtsman’s Contract door Michael Nyman. Mmm, dat gaat hier een tijdje op repeat blijven staan.

(Update: Berlijn. Tiens, ik heb hier nog een paar foto’s liggen. Van op mijn werk op Flughafen Tegel en toen Cindy en Els (ja ja, van Parels: de champagnebar) me kwamen bezoeken. De voorlaatste foto is van Els toen ik na het weekend afscheid van ze moest nemen in Bahnhof Zoo. Laatste foto: bleiten dat ik deed! Sznirf!)

Lees verder »

Eerder verschenen op Gentblogt:

Het mysterie van de ‘rode draad’ houdt de gemoederen bezig, zoveel is duidelijk. Niet alleen kregen we een heleboel reacties op ons laatst verslag van onze speurtocht, ook ‘in het veld’ roert het zich (lees verder) en geen klein beetje.

Wij –mijn teddybeer en mezelf– konden er alvast niet van slapen –het kan natuurlijk ook van de jenevers geweest zijn, dus zijn we vandaag alweer op pad gegaan, deze keer met de duimschroeven mee.
Plaats van de vaststellingen en verhoor: de Groentenmarkt waar we meteen bij de apotheker zijn binnengestapt.

Lees verder »

“You have recently posted several comments.
Please wait some time before posting another.”

Ik maak een backup van een eerdere account naar een nieuwe (wegens dubbelgebruik wil ik mijn filmjes op de oude account deleten of er een opmerking bijzetten) en dan krijg ik dit. Schiet ook niet op. Grrr… Kijk, daar krijg ik het vliegend sch… van hé!

Haha, we lagen alweer eens plat van het lachen bij het lezen van volgende passage:

“Om u maar te zeggen dat als ik en ieder ander journalist zijn standpunt doodpondereert de discussie nooit opschiet. Dus af en toe de snijbrander bovenhalen is beter dan je onderwerp platweg te zandstralen tot het publicatie-fähig is.

Dat laatste is echt wel voor mijn rekening. Het eerste overtogen woord moet nog op www.sixlog.be gepubliceerd worden. Tenzij u het schofferen van Vera Dua als overtogen beschouwd. Die heeft daar gewoon van genoten, behalve dan misschien van het woordje ‘politiek onderdeurtje’. Ik vergeleek de groenen met de Zonnetempelsekte door de manier waarop deze ‘partij’ zich uit de markt prijst. Het hitsig enthoesiasme waarmee Dua haar eigen stemmentrekkers decimeert spreekt in dat verband boekdelen. Ik meen ook ieder woord dat ik over groen schrijf: die beweging is gewoon suicidaal, wat overigens jammer is. Wat dat betreft is Dua de trollenversie van Dedecker. Is dat duidelijk? Oké.”

Bij het afschieten van Groen! in casu Vera Dua heb ik bij de heer Six echt wel mijn buddy gevonden. Schitterend!
En waarom maakt Martine zich boos? Dat kan u misschien te weten komen als u de column helemaal uitleest. Het zit in de staart (net zoals tijdens die nieuwsuitzending trouwens…)

Eerder verschenen op Gentblogt:

Gisterenmiddag kregen we een mail van Griet -een grote fan en één van onze trouwste lezers van het eerste uur waarin staat:

Geachte redactie van Gentblogt,
Deze namiddag was ik op wandel in de kuip van Gent en tot mijn verbazing en verwondering zag ik op de Hooiaard, Groentenmarkt, de Vleeshuisbrug en zelfs over het water naar de Kraanlei enkele rode elastieken draden op de grond genageld (en zelfs over het water). Bijzonder intrigerend.
Wegens tijdgebrek kon ik start- noch eindpunt van die rode draden volgen, maar het is me wel een mysterie. Leken me op het eerste zicht over echt lange draden te gaan. Een nieuwe stunt van het Huis van Alijn? Een scoutsspel? Bovengrondse adsl-lijnen? Een tv- of radio-speurspel? Een alternatieve stadswandeling van Toerisme Gent?
Afijn, een absoluut fait-divers, maar misschien wel leuk voor de lezers als jullie daar eens een aan jullie eminente speurders/auteurs hierop kunnen zetten.
Met warme groeten, Griet S.

Kijk, dat moeten ze ons geen twee keer vragen! Mijn pijp, vergrootglas en notablok meegegrist, Sherlockpetje opgezet en een halfuur nadien waren we (ik en mijn lintworm) aanwezig op de crimescène. En inderdaad, ter hoogte van de kruising aan de Korenmarkt en de Hooiaard vonden we die mysterieuze draad al. Op straat. Vastgenageld. Zomaar.

Onze speurtocht ging verder richting Groentenmarkt langs het Vleeshuis waar ‘de draad’ voor de brug aan de Kleine Vismarkt oversteekt richting Druppelkot om ter hoogte van Het Waterhuis aan de Bierkant over het water naar de Kraanlei te lopen. Op de Kraanlei gaat het dan verder richting Paterhol, helemaal tot aan de Sleepstraat.

“This case deserves to be a classic, Watson.” Ik keer dus op mijn stappen terug om de usual suspects aan een meedogenloos verhoor te onderwerpen. Met vaste tred duw ik de deur van het Druppelkot open.

Lees verder »

Vraagt Michel zich af?

“Hu, weird. Zonet op het allerlaatste einde van het zeven uur-journaal: Martine Tanghe allerlei wilde armbewegingen, als was ze aan het zeggen maar allez! hoe is dat nu mógelijk?! naar iemand.
Had ze het op een cameraman? Op Siegfried Bracke, omdat die het over Sabena wil hebben terwijl het land vergaat aan een storm die zijns gelijke niet kent?
Mevrouw Minzame Equanimity zo zien uitvliegen terwijl ze nog—weliswaar zonder klank—op camera is: zééér vreemd.”

Zeker weten, ze springt zowat uit haar vel. Zéér vreemd is ook die plotse overgang van poeslief (smile en alles) en dan (zonder klank, helaas) de on-getemde feeks die zowat ontploft. Natuurlijk hebben we beelden, ha! Belgacom-tv hé!

De regie is ondertussen collectief ontslaan.

Heerlijk zo’n stormpje. Deze middag naar de bibliotheek geweest en daarna liep ik door de Vlaanderenstraat naar het centrum om te gaan shoppen. De max, geen kat op straat en al de winkels voor mij alleen!
Nu ben ik er zéker van: ik heb een engelbewaarder. Zo ongeveer in het midden van de Vlaanderenstraat loop ik langs een Chinees restaurant waar ze verbouwingen aan het doen zijn. Nog geen halve milliseconde nadat ik de indrukwekkende glasgevel voorbijloop is er plots een harde windstoot, hoor ik een doffe “krak” en dondert met kletterend geraas de hele vooruit van die Chinees op het trottoir.
Ik draai me om en zie een overgebleven stuk ruit van 3 op 2 meter loodrecht op het plankier in duizend stukjes vallen. Nét daar waar ik 2 tellen geleden nog stond. Jeempie!
De hele straat stond in in geen tel, euh, op straat. Met vieze blikken naar me te kijken alsof ik-moi die ruit had ingeslaan. En ik was nog maar pas aan een gewisse, pijnlijke dood ontsnapt! (Stel je voor: zo in twee ‘gesliced’ aan je einde komen, goed vers voor bij ‘Körperwelten‘, duh!)
Ik heb me daar dus snel uit de voeten gemaakt.
Om tot de vaststelling te komen dat de Quick in de Veldstraat definitief zijn deuren heeft gesloten. Snif.
Ik was altijd een grote fan van de Quick. Belgisch en gemakkelijk. Ik vergrijp me namelijk zo eens om de twee maanden aan hun Chicken Dips met cola als ik in het centrum ben.
De MacDo dan maar. Mmmm, wat voor lekkers stond daar achter de toog zeg!? We moesten redelijk lang wachten (ahja, de Quick is dicht) maar dat kon me niets, maar dan ook niets schelen. Wat een QT! Op twee meter van mij stond daar zo’n lekkere dubbele meter en zijn naam is Lee. En hij keek terug, ha! Ik denk dat ik morgen nog eens naar ‘t stad ga, huhu…

Lees ook de (gekuiste) versie op Gentblogt!

Hey, ik was reeds in onverdachte tijden een grote fan van Rik: lees hier. En hier.

Het doet me dan ook ontzettend plezier om te ontdekken wie de persoon is ‘achter’ de persoon. Het blijkt niet minder dan een zekere GS te zijn. Ha! Dat had ik moeten weten. En ook u, liefste lezer, kan het allemaal te weten komen op Sixlog.

“-Wel, Dieu est dans le détail. Wanneer je in dit beroep een nieuwe klant krijgt moet je er ondubbelzinnig voor gaan en hem eerst op de kleine manco’s screenen. Torfs is allesbehalve de perfectie in persoon. U weet wat de meest dodelijke kritiek is die Nana Mouskouri ooit kreeg? Het was een titeltje in de Nouvel Observateur: “La perfection, hélas”. De nouvel obs kreeg onmiddellijk een proces voor smaad aan zijn broek. Ik doe dus alsof ik niet weet wat uw volgende vraag is.

-Wat zijn de imperfecties van Rik Torfs”

Het hele (hilarische) interview kan u hier lezen.

“Hou op”, reageert Siegfried Bracke. “De openbare omroep heeft vele jaren lang tevergeefs getracht het volk te verheffen. Terwijl de toenmalige BRT hoogdravende en bloedserieuze programma’s uitzond, keek iedereen naar de Nederlandse televisie. Dat we VTM achterna hollen en teveel focussen op kijkcijfers? Luister, wij maken televisie met belastinggeld. Is het dan niet logisch dat we voor zoveel mogelijk mensen een return op die investering bieden?”

Nog altijd geen reden om de kijker te benaderen op zo’n irritante en betuttelende manier zodat ze iedere keer de indruk krijgen dat ze hopeloze randdebielen zijn.
Hoe dikwijls heb ik niet naar het scherm geroepen: “Jezusman, Barakke! Dat wéét ik ook wel hoor, pedant kieken!”
Umpf, goodbye and good riddance.

Kijk, dit vind ik leuk:

“De periodieke komma (die ook als de komma van Oxford of de komma van Harvard wordt bekend) is de komma die onmiddellijk vóór een combinatie (zoals “en” of “of”) wordt gebruikt in een lijst van drie of meer punten.
De belangrijkste rechtvaardiging voor de periodieke komma is dat het ambiguïteit vermindert, hoewel zijn aanwezigheid het kan eveneens produceren. Het gebruik of de weglating van de periodieke komma veroorzaken ook verschillende ritmen in een zin.
De termen de “komma van Oxford” en de “komma van Harvard” komen uit Oxford University Press en Harvard University Press, waar het gebruik van de periodieke komma de huisstijl is.”

Meer op Wikipedia. Volgende keer, de “tittel”.

1 op 10 Belgen telewerkt

1 op de 10 Belgen krijgt diabetes

1 op de 10 Belgen heeft suikerziekte

1 op de 10 Belgen gebruikt nu antidepressiva

1 op de 10 belgen heeft last van ernstige tandvleesaandoening

1 op de 10 Belgen werkt voor VZW

Reynders treft een op de tien Belgen

Een op de tien Belgen kent Europees noodnummer 112

Een op de tien Belgen leest nooit het etiket op voedingsproducten

Eén op de tien Belgen gaat nooit naar de autokeuring

Ondanks de nieuwe wet die pesten op het werk moet tegengaan, heeft nog altijd één op de tien Belgen er last van.

Een op de tien Belgen ziet voeding echter als een ‘potentieel gevaarlijke verplichting’.

Een op de tien Belgen surft eerst en stapt dan naar een dokter.

Overigens moet dat vraagstuk tot zijn ware proporties worden teruggebracht, want in de hoofdstad woont maar een op de tien Belgen.

Elke winter moet één op de tien Belgen afrekenen met griep.

Meer dan één op de tien Belgen zou deze week een lot voor de Euromillions kopen.

Ongeveer een op de tien Belgen heeft last van een hoge bloeddruk.

Bijna één op de tien Belgen gebruikt slaapmiddelen en zeven procent zit aan de kalmeermiddelen.

Meer dan een op de tien Belgen heeft tijdens zijn leven te kampen met een vorm van depressie.

Groene politieke partijen kunnen op niet veel vertrouwen rekenen: slechts een op de tien Belgen denkt dat zij de waarheid vertellen over het milieu.

Ook het legertje van ruim een miljoen ambtenaren (een op de tien Belgen) maakt het niet eenvoudig.

Meer dan een op de tien Belgen kampt namelijk met migraine, vaker vrouwen dan mannen.

Enzovoort, enzoverder. Trr… “nieuws” noemen ze dat.

Vraagt Bruno zich af. Zeker weten!
En ik vind het eigenlijk wel zéér goed die “warming”.
Goed voor de portemonnee.
Minder uitgeven.
Minder stoken.

Du-hus: minder CO2

Op termijn komt het allemaal goed.
Ha! (Vettig lachje)

Ik kom helemaal niet toe aan bloggen de laatste dagen.
Aan helemaal niets eigenlijk.
De terugslag van de “feestdagen” (bweuarks) zeker?
Anyway, ik hou een winterslaapje.
Toedeloe.

Moest ik een vriendin hebben dan kan ze metéén stoppen met de pil, ha!

Gisteren in het 19 uur journaal…

Hihi, iedereen zo zijn hobby hé

Titel hierboven is gepikt van Kerygma.
Want, yeah, inderdaad. Ik was een week of zo geleden ook in die stad en ‘It rocks’!

Zoals i. schrijft: “Een stad naar mijn hart: modern en ruim, met veel industriële en havenelementen, schitterende architectuur en veel kunst en design.”

En dat niet alleen, je bent er compleet van de wereld. Op zoek naar eten waande ik me in Shanghai of een andere wereldstad. Geweldig! See for yourself:

Deze nacht, na het gebruikelijke kus-kus en andere zever (zoals ieder jaar) ben ik vroeg naar huis getrokken om te genieten van “The Maltese Falcon” op TCM en in een nieuwe weblog te grasduinen van een van mijn journalistieke idolen van “toen ik nog joenk” was.
Gerrit Six heeft me destijds -door zijn schrijfsels in Knack, de Café Coste in Parijs laten ontdekken (en daarmee, terzijde, ook mijn eerste lief) en daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor (al zal hij dit nooit geweten hebben -alhoewel, misschien nu wel).
Ik was destijds een fervente lezer van Knack. Voor zijn stukjes, die van Anthierens en de verhelderende inleidingen van Frans Verleyen.
Knack heeft me destijds leren lezen. (Jammer dat het nu zo’n flutblad geworden is, maar dit alweer terzijde)

Anyways.
Het is met plezier dat Gerrit terug op/in de scene staat en dit met een weblog. Het begint alvast veelbelovend:

“De krant heeft het voordeel van de rust tegenover het volatile van het web. Maar de unieke kans om het publiek mee te nemen in je schrijven kan je niet afslaan. Journalisten moeten geen verantwoording afleggen maar inkijk geven in alle processen van het schrijven.”

Ik heb alvast hartelijk gelachen met het “Burgerkingmanifest“.