Hugues

Pas maar op of ik leg de bewijzen op tafel, hein!

Via Michel, de vuile hetero (met zijn 17% maar, haha!) , die het dan weer van Ine heeft, de “well adjusted lesbian babe”. Well adjusted? Dat ik daar al naast heb gekeken. Nochtans een flink bos hout voor de deur hoor, of zag ik alweer dubbel die laatste keer… Raar?

Ik ben bekaf. Vandaag was ik ‘op schok’ met een (zeer sympathieke – situatiehumor – kurkdrrroog – nnnice) opnameploeg van de VTM-nieuwsdienst die beelden wou schieten voor hun archief. U kent het wel: die beelden die ze gebruiken als illustratie bij het nieuws. Eerst naar een kantoor in het centrum van Brussel.

Daarna naar het hoofkantoor waar ze als kers op de taart in de “Dealingroom” binnenmochten – ook wel: de Financial Marketplace -(en ik ook, daarom heb ik gretig de opdracht aangenomen) en in onze grote kluis mochten filmen.

Van de eerste twee zaken staan hier foto’s, het laatste (de kluizenzaal) kan en mag ik jullie helaas niet laten zien: veiligheid éérst! (Helaas, waarom? Zo’n mooie zaal zeg, allemaal marmer en koper en de fijnste materialen. En dan die kluizen, ghoh… Een scene uit James Bond is er niets bij vergeleken.)

- “Hoezo ze hebben daar wel gefilmd?” hoor ik u zeggen. Jawel, maar er was een mijnheer van de veiligheid aanwezig die (niet in beeld wou/mocht komen) en zéér nauwkeurige instructies gaf over wat wel en niet (vooral niet) mocht opgenomen worden.
Enfin, terug naar de Marktenzaal dus. De foto hierboven zegt helemaal niets over hoe gi-gan-ti-sch groot de ‘Dealing Room’ is. Daarom, exclusief en in voorpublicatie… ta-daam! Uit de losse pols geschoten: een wandeling langs de zaal. En dan ben ik nog niets eens over de helft geraakt. Ik was zeer zwaar onder de indruk. De cameraman trouwens ook. Hij wou niet weg.
- “Dit is verslavend, zo’n beelden schiet ik zelden!”
Kijk, toen ik zoiets hoorde dacht ik meteen: “Opdracht gelukt!”
Bekaf ja, maar zo gelukkig, ha! Can’t tell…

Mmm, gisteren kwam in onze interne mailinglijst het ‘Duitenspook’ alweer naar bovendrijven. Het is namelijk zo dat we bij Het Project om harde valuta verlegen zitten -nu het eindejaar in zicht is, de bodem van onze portemonnee ook.
(Rare zin -die vorige, maar het werkt volgens mij wel, hihi..)
Anyways, ik lees ergens op tinternet volgende passage:

- Baldrick: Have you got a plan, my lord?
- Blackadder: Yes I have, and it’s so cunning you could brush your teeth with it.
- Baldrick: I have heard there’s good money to be made down the docks. Doing favours for sailors.
- Blackadder: What do you mean? Delivering messages, sewing on buttons?

Mmm, nu nog een Chinese vrijwilliger…

Sinds een dikke week heb ik toegang tot mijn werk via een VPN. Kan ik lekker van thuis uit werken. Zo geestig. Deze avond was er, zoals altijd- geen bal op tv dus heb ik maar eens dat ding uitgetest en wonderwel, het lukt. Snap niet waarom al die horrorverhalen over het opzetten van een vpn-sessie op het werk de ronde doen, het is een fluitje van een cent. Hup! Op “Connect” duwen, in de sofa kruipen met mijn laptop en aan de slag. Zo wijs! En hier mag ik tenminste roken op het werk, ha!
Euhm, dus. Eindelijk eens op mijn gemak en met een half oog naar fashion-tv op tv (blote wijven, tetten, lingerie en af en toe eens een knappe bink) en ‘binst‘ mijn mails afwerken die sinds vrijdag zijn blijven liggen. Wat wil een mensch nog meer! Zo’n werkomgeving en ambiance, ik kan het iedereen aanraden. 2 keer productiever is een mens ervan! Morgen helemaal relaxed naar kantoor met een schone lei.
En iedereen die hier komt zagen dat ik een uitslover ben geworden: hey! Ik ken nog mensen die hun zaken thuis voorbereiden, wat dacht u van mensen in het onderwijs, die hebben toch ook lesvoorbereidingen en verbeteringen te maken enzo? En de bakker die in zijn winkel staat overdag? Die bakt zijn brood toch ook niet terwijl u erop staat te kijken?
Enfin ‘t is maar om te zeggen: eindelijk mijn draai gevonden. Heerlijk!

(Al schieten mijn bijdragen voor Gentblogt er wel bij in, nja. Komt welbeterschap. Ooit eens. Over keuzes maken in ‘t leven enzo… )

Nounou, na een superefficiënt onthaal werd ik gecleared en gebadged
(“Die badge doet het van de 15e tot de 18e in de beveiligde ruimte, verlies het dus zeker niet!”) en opgehaald door de hoofdsecretaresse van de dienst die ik dus ‘supposed-to-be-in-the-near-future’ zal coördineren vanuit Brussel.

- “Niet schrikken van de lift hoor!”

Ik bang van liften? Ik dacht het niet. Twee seconden later… (jééémpie!) schieten we met een rotvaart door het plafond – langs de zijwand van het gebouw, en staan we alweer buiten.
Gelukkig achter glas.
Panoramische liften! Voor iemand met hoogtevrees (not me, gelukkig) de ultieme kick, natuurlijk. En we gingen hoog. Stop op de 15e. Zowat 80 meter. *Slik*

*Kuch* (Niet zonder enige trots, ahem.) Dit is dan het uitzicht vanuit mijn kantoor als ik in Utrecht ben:

In het midden op de foto, een beetje naar links: de Dom van Utrecht. Aan de andere kant van het gebouw (kantoor tegenover het mijne), ook in het midden, naar links, die kleine witte bol (stip): het weerstation van de KNMI in De Bilt:

Afijn, ik kreeg de obligate rondleiding met kennismaking en handjesschudden en checken meetingtijden (“Ah, we spreken elkaar om 10.00 – en u zie ik om 12.30, ohja, en u om 15.30, aangenaam, dankuwel, tot straks!” enzovoort…) en mocht ik ook eens ‘kieken’ in het santum sanctuorum, de heilige graal van ons bedrijf: de zaal van de Raad van Commissarissen:

Onnodig te zeggen dat ik hoogst onder de indruk was. Het is er dan ook hoog, zo’n 100 meter en die panoramische vensters (kan u ook zien op vorige foto’s, zijn die grote zijvensters bovenaan op de gevel) geven een raar, onwezenlijk gevoel.

Euh, en daarna? Daarna was het vergaderen geblazen. Tot een uur of 6 ‘s avonds zeker? De dag is voorbijgevlogen. Ik was de hele dag hyper. Nog nooit meegemaakt dat werken zo leuk kon zijn. Straks ben ik nog verslaafd.

Jongens zo wijs zeg! Fris als een hoentje, gedouched en geschoren, uitchecken aan de balie, rustig van het ontbijtbuffet genieten en wachten op de taxi die je naar kantoor zal brengen. Stipt om 08.30 stond die daar dan ook. Geweldig! Zat ik daar lekker van mijn theetje te genieten, toen een galante baliebediende:

- “Mr. Huuzz please? Your taxi, please sir.”

- “Ohwthankyouverymuchindeed, schitterend ontbijt trouwens en een heerlijk bed. Dank u voor de goede zorgen!”

- “Ah, U spreekt Nederlands? Nou da’s fijn! Ik wens u verder een prettige dag.”

Kon alvast niet stuk die dag. Zeker niet toen we de oprit indraaiden waar het hoofdkantoor staat:

Wo-how! In het echt is het gebouw in-druk-wekk-end. Zo hoog! En zo mooi! (Hoogste gebouw in de verre omtrek blijkt later, behalve de Dom van Utrecht, die zou nog hoger zijn.)

Wat doet een mensch na een hele dag werken, daarna vier uur treinen, 20 minuten in een taxi, inchecken in het hotel, douchen en eindelijk uitgeput, moe maar voldaan op zijn bed liggen…?
Bemerken dat zijn broek en hemd er niet presentabel uitzien voor de volgende dag.
Wat doet bibi?
Die belt om één uur ‘s nachts room service en vraagt naar een strijkplank en bijhorende stoommachine.

Yes! Een halfuur later was mijnheer de “Jeune Cadre Dynamique” lustig aan het persen!
02.05 lichten uit.
07.00 wake-up call
Slaapwel!

Vera Dua die vorige zondag nog de kans zag om uit te leggen dat Volkswagen Vorst voor de innovatie had moeten kiezen, naar het voorbeeld van de Braziliaanse productie van VW’s op methanol verdient een ezelskap, pek en veren.
We weten dat haar hele campagne, naar de verkiezingen toe, op de film ”An unconvienient truth” van Al Gore geïnspireerd is (tot en met de affiche).
Met een schoon milieu en innovatie komen we hier geen meter vooruit. Ten eerste beslist niet Vorst maar de Duitse managmenttop over de innovatie. Ten tweede: zelfs al maakten ze in Vorst Golfjes die op puur water reden dan nog zou dat goedkoper kunnen in Brazilië. Dat Vera een brandstapel voor de Groenen beraamd, waarbij de collectieve zelfmoord van de Zonnetempel sekte in het niets verzinkt, moet haar nog niet aanzetten tot het schofferen van 5250 werknemers.

Zoals steeds een glasheldere opinie van Gerrit Six in De Standaard en Sixlog.

Maar gisterenavond alles van me laten afvallen.

Mijn ‘buddy’ Smetty Soap kon het niet beter verwoorden:
Het is hier al bijna zo druk gelijk in Egypte” zei Hugues, die vervolgens uit de bakken met duikvesten een small nam om zich daarop af te vragen waarom dat allemaal zo strak zat.

Maar voortvanderest, zalig!

Toch is duiken elke keer weer een beetje magisch. Afdalen naar 33 meter kan je doen in vrije val. Dat is en blijft iets om naar uit te kijken. Eens op die diepte daalt er een soort van rust over je heen die bijna verslavend is. (…)
Het is rustig en vredig onder water. Alleen oppassen dat je niet verliefd wordt op de diepte. Er wacht alleen een dodelijke kus.

Nouja, valt nog mee. En neen, ik heb niets met Smetty, roddeltantes!

Deze avond klein ‘poepvalieske’ gemaakt.
Morgen 07.56 naar het werk. Check.
09.00 Afspraak met nieuwsdienst van de VTM om opnames te regelen in een van onze kantoren voor beelden in hun archief.
14.00 halftime presteren ‘oud’ werk. Tot sluiting 18.15 Opfrissen in de toiletten. Tram naar drink & galeriebouffe (18.45) ergens buurt Sablon met oude vriendin bijkletsen.
Daarna 20.25 Gare du Midi, doorreizen naar Utrecht. Thalys, first class. “Zet maar op de kostenrekening!” Check. 23.30 Hotel. 24.00 Slapen.
7.30 ontbijten. 8.30 taxi 9.00 eerste meeting in HQ Nederland. Check. Meetings de hele dag door o.m. met de chef pers, de chef internet, de chef branding en mijn secretaresse in ‘Olland’. Brainstormen organisatie persconferentie Q1 (Amsterdam) en Q2 (London Stock Exchange Building). Check.
Drukdrukdruk…

Time of my life. Never been so happy. Ik drijf op adrenaline. Big smile. Fooking big.

Pffft, geen tijd om te bloggen, veel te veel werk, en veel te wijs ook, nog nooit zoveel lol gehad. Ik werk hier dus aan 200%
‘s Morgens om halfnegen naar de persdienst waar ik volle gas geef aan 100% en ‘s middags (vanaf 14 uur tot, euhm – even kijken, vandaag was ik weg zo rond 18.45) naar mijn oude job in een ander gebouw waar ik 100% uitblaas (ja, amaai) als webmaster en manusje-van-alles.
Het zit namelijk zo: nog tot einde van dit jaar werk ik halftime op mijn oude dienst. Een compromis, anders had ik mijn interne ‘opzegtijd’ helemaal moeten uitzitten. Nu dus maar ‘de helft’. Met de belofte dat ik de persoon die me zou vervangen zou opleiden en wegwijs maken in de procedures and stuff.

Vorige donderdag: goed nieuws. Ze hebben bij HR iemand gevonden. Mijn cheffin:
- “Een jonge gast. Vers van ‘t schoolke. Bachelor communicatiewetenschappen. Je mag hem morgen komen uitleggen hoe het hier allemaal in elkaar zit. Hoe sneller hij ermee weg is, hoe beter voor jou!”

Ik heb méér dan gewetensvol, consciëntieus en vol overgave die vrijdagmiddag zitten ‘opleiden’ en pootje leren geven en ‘apporte’ … neen, serieus: die gast met hart en ziel en vol vuur vanalles zitten uitleggen en grapjes gemaakt en heel de building laten zien en… Alles kwa! Gedoseerd, niet te moeilijk, niet alles in één keer. Volgens de regels van de kunst.

—#§#—

Maandagmiddag. Stoel leeg.

- “Ah? En waar is onze Benjamin?”
Ik was ondertussen al heel erg gesteld geraakt op mijn modelleerling…

- “Wat heb jij met die jongen uitgestoken? Hij heeft deze morgen zijn ontslag gegeven. Hij is net naar huis.”

Al lachend gezegd enzo… ‘k Heb twee keer met een krop in de keel moeten vragen of ze dat nu meende.

- “Maar neen jong, het is uw schuld niet. Hij zei me deze morgen dat hij het niet zag zitten om te werken in zo’n grote boîte. Hij vond het allemaal wat te onpersoonlijk en te kil. Hij voelde zich een nummer. Tsja…”

Trrr… kieken. Weet je toch op voorhand zoiets, toch? Nee? Ik versta die jonge gasten niet, soms. Ja zeg! Je kan niet blijven pampers dragen en mama zal je handje niet blijven vasthouden. Pussies!

Zo eentje in het roze zou toch beter passsen bij zijn strikje. Of is het zijn weelderig borsthaar, mmm, trés masculin! En zonder slip? Of vergis ik me? Toch wel héél gewaagd van Oxfam. Nooit gedacht. Knap.

Meuh, de jaarlijkse parade van boekjesverkopers en pr-zeveraars zijn er alweer met hun lijstjes.
*Geeuw*
Dit jaar zijn er echter een pak meer mensen die er niet zo erg mee opgezet zijn. Net zoals ik, destijds. Een roepende in de woestijn.
Been there, done that.
Jaja, toen verklaarde iedereen dat ik halfgaar was. Dat heb je met miskende genieën: ver vooruitdenken in de tijd en uitgespuwd worden door zijn generatiegenoten.
Huh, puh. Ik citeer met plezier nog eens Verbal Jam:

Pas dus straks op met commentaar op de uitslag: sommige humorloze lieden zullen u tot in eeuwigheid nadragen dat u ‘niet tegen uw verlies kunt’. Altijd een boeiend argument, omdat het zo onweerspreekbaar is. Degene die het nodig heeft geeft daarmee blijk van een onherstelbare vorm van geestelijke benauwdheid. Het zij zo, de tragische gebreken van de medemens hebben wij nu eenmaal geduldig te aanvaarden.
Mag ik mij ondertussen weer met het immer fijne superloggen bezighouden in plaats van dat jaarlijks jammerlijk hoogtepunt voor de competitief ingestelden onder het weblogvolkje?

Schitterend. Voortvanderest: jullie denken toch niet dat ik maar de minste moeite ga doen om dat debiele randgebeuren nog langer op te volgen of me te verwaardigen om een mailtje te sturen met de vraag om me van de nominatielijst te schrappen ? Het zal me, eerlijk gezegd – ferm aan mijn reet roesten en worst wezen.

Allez, wijle weg. Naar Apen. Verslag volgt.

Lees eerst Bruno.

En dan mijn reactie:

“Ik stond gisteren om 19.30 aan de voordeur van ‘onzer aller buurt Delhaize’. On-ge-loof-lijk! Het was alsof De Groote Oorlog opnieuw ging losbarsten. Rijen aan de kassa’s tot achteraan de winkel. Ik stond voor de draaideur en het eerste wat ik dacht was: “Zotten! Het Guislain is leeggelopen en zelfs daar hebben ze zoveel volk niet, dus is het zéker, minstens- het Guislain en K13 samen.”
Rechtsomkeer. Tenminste, via de GB aan de Groene Vallei een beetje verder: geen kat. Echtwaar: zélfs geen hond.
Nog beter: toen ik binnenstond werd omgeroepen dat alle verse vis aan halve prijs werd verkocht. Ik stond toevallig aan de viscomptoir waar de gerant met spijt in zijn ogen de koeltoog aan het vullen was: “Anders moet ik het allemaal wegsmijten”.
Ik ben met 3 kilo Atlantische zalmmootjes, 2 kilo kabeljauw en 2 bakjes maatjes naar huis gereden. Vrolijk fluitend terug langs de Delhaize.”

Mijn diepvries is me eeuwig dankbaar: die zijn buikje is vol!

De dag is voorbijgevlogen en ik ben zo opgewonden als een tol. Dit gaat niet te doen worden, de max of een gigantische flop. (Laatste is natuurlijk geen optie.) Werk, werk, niet om aan te zien. Meteen al een deadline: 8 maart.

- “Dan stellen we de cijfers voor van de resultaten van de groep over Q1 2007 op een internationale persconferentie in de gebouwen van MeesPierson aan de Herengracht in Amsterdam. Een bijzonder prachtig gebouw met somptueuze interieurs…

…wat het nog extra moeilijk maakt om er een deftige persvoorstelling te geven. Maar daar draaien we ons hand niet voor om, nietwaar Hugues? Jij ben belast met de hele organistatie, van a tot z. Noteer alvast in je agenda.”

- “Euh… jazeker!”

Ik viel zowat van mijn stoel. Baf! Mijn nieuwe baas draait er geen doekjes om. En het gras? Huh: 24 november, eerste planningsvergadering in de HQ Utrecht. Om 9 uur ‘s morgens.
Ik denk dat ik niet ga moeten klagen over “piece of the action and stuff” en zo… Schitterend. Heb in tijden niet zo goed in mijn vel gezeten. Ha!

Mmm, het uitzicht vanuit mijn bureau is alvast niet mis! Wat een verschil met een tijdje geleden:

Het enige wat ik nu wel aan mijn neus zie voorbijgaan is de premie voor “local aveugle“. Maar je hoort me niet klagen. Echt niet.

Stond vandaag in DS-Online:

Het hof van beroep in Antwerpen heeft woensdag geoordeeld dat er geen wettelijke grond is om een 37-jarige man uit Genk te veroordelen omdat hij seks had met dieren. Het hof noemde de feiten “moreel verwerpelijk”, maar door een lacune in de wet zijn ze evenwel niet strafbaar.
Leden van Gaia waren met een vijftiental honden naar het hof gekomen en reageerden furieus op de uitspraak. ,,De rechters geven hiermee hun zege aan dierenverkrachters. Ze zeggen dat die perverten vrolijk mogen verder doen, zolang ze hun fotootjes maar niet verspreiden via het internet. Het is een ongelooflijke schande”, brieste voorman Michel Vandenbosch.

Wat een geluk zeg! Wat had ik anders met mijn collectie zeldzame Pijpvissen (die ik ooit nog bij Humo heb gewonnen) moeten doen?

Die arme beestjes! Naar het asiel doen voor een prikje? Verdrinken? Zelf opeten? Tsk…

Op de lijst van in de handbagage verboden producten duiken opmerkelijke dingen op. Zo zijn camembert en foie gras uit den boze, gruyère mag nog wel mee. Dat staat in een document dat verspreid werd in de Franse luchthavens.
Het verschil tussen camembert en gruyère zit hem in de kneedbaarheid of de zachtheid van de kaas. Kneedbare producten mogen niet mee in de handbagage, stelt het document. Door zijn zachtheid lijkt camembert wellicht te veel op het explosief semtex.

En dat allemaal voor maar 6 euro entrée, allen daarheen!

Was gisteren massaal aanwezig in de Handelsbeurs op de Kouter: “Schuun volk!”

Zeven maand geleden gaf Jan Welvaert een gedurfd défilé in Theater Backstage waar hij zijn creaties voor deze herfst en winter liet zien.
Modedesigners moeten echter een seizoen vooruit kunnen denken want nu stond de lente- en zomercollectie 2007 op de catwalk. En wat voor een collectie, in één woord: adembenemend! Een concept dat consistent werd uitgewerkt, met zorg en precisie afgewerkt en met mooi, eerlijk materiaal.

Lees verder »

… Doorrrollen, Emissiehuis, Fixing, Ongedekt schrijven, Plain vanilla, Positielimiet, STRIPS, Scheefzitten, Strangle, Talon, Zero bond…

Neen, het is niet wat u denkt. Ik zit (op mijn werk) niet in vuile boekjes of andere kinky stuff te lezen of scenario’s van de nieuwe James Bond te bekijken.
Tegen volgende week moet ik de begrippenlijst van Euronext uit het hoofd kunnen, vandaar.

“CAC40″ bijvoorbeeld, is:

“Door Euronext onderhouden en berekende beursbarometer van de Franse effectenmarkt. De CAC40 is een gewogen index die is gebaseerd op de koersen van de 40 meest verhandelde Franse ondernemingen die staan genoteerd op de effectenbeurs van Euronext Parijs. De effectieve aandelenomzet is bepalend of een fonds wordt opgenomen in de index. De CAC40 dient als onderliggende waarde voor opties, futures, warrants en trackers.”

Zo. Laat me nu gerust ik ga verder werken.
Volgende week zijn Bloomberg en Reuters aan de beurt.

(En daarna in ‘t Frans en in Tengels. *Zucht* Ik ben wat begonnen..)

Van al de holletjes (onder water) die ik al gezien heb was dit inderdaad wel de meest indrukwekkenste: The Blue Hole. Zo lees ik ondermeer ervaringen van mededuikers (te lui om zelf te schrijven):

At the Blue Hole, a cavernous hole approximately 25m across plunges from the reef table down to unfathomable depths. ‘The Arch’ starts at around 56m with the base of the arch at around 120 metres, it connects the Blue Hole to the open ocean. The abyss Blue Hole and Arch is beyond the limits of recreational diving. Enter the water from the beach, marked “easy entrance.

Cross the hole and leave it through the exit at 7m. The Blue Hole itself hardly offers any coral growth but there is plenty on the external wall. Descend there to your chosen depth. Make sure you stick to a depth well within your ability! On your way back up, search for the rare red anemone in 10m depth. In recent years The Blue Hole has earned itself a bad reputation. Many have died there testing their limits beneath the deep archway. The cliffs around the bay bear their epitaphs. The danger of the Blue Hole is that it has no bottom. To make a mistake here can have serious consequences, with no second chances. People trying to discover their limits only find them when they have gone too far.

I dived this site a week ago and although it is a great place to dive, DO NOT take any risks, extra care is needed. A Russian man died whilst we were there and as yet I haven’t seen it in the news. I don’t think it’s public knowledge the amount of accidents that happen here. According to locals it happens regularly. (Alle weken is daar wel een ongeval met een duiker.) There are many plaques / gravestones on the rocks in memory of divers who have died there, which in itself is a bit scary. Unless you are a tech diver do not even think about attempting the arch.

Pfft… op die “plaques / gravestones” – many names, van Russen en Britten. Moet er geen tekeningske bijmaken zeker? Ge moet echt goed zat (en zot) zijn om je daar te gaan verongelukken, tsk…

Deze morgen, ontiegenlijk vroeg (zo rond 9 uur – op een feestdag!) ging de telefoon. Ik lag nog in bed te dromen van dolfijnen en andere lekker hapjes, verdikke zeg: in Sharm alle dagen om 6 uur opstaan, nu kon ik eens uitslapen! Het huis staat zo te zien niet in brand en ik verwacht geen telefoon van bekenden, wat is dat nu verdorie? Grr…

- “Hallo, met Huug?” Grmbl..

- “Spreek ik met mijnheer De Somere?”

Onbekende stem. Maar wel typisch zo’n opbeltrutgeluid die me wat wil aansmeren.

- “Neen, met de Kerstman. Waarom belt u me?”

Verwarring aan de andere kant van de lijn.

- “Ja maar, het is toch met…”

Ik laat de trut niet uitspreken. Ondertussen was mijn humeur tot diep in de Marianentrog gezonken.

- “Wa-ar-om belt – u – me?”

Afgemeten. Ijzig. Dreigend.

- “Ik heb voor u een fantastisch voorstel…”

Dacht ik het niet. Ik snij de pas af met:

- “Mevrouw, het is heel vriendelijk van u om me daarvoor wakker te bellen maar u kan uw voorstel stoppen daar waar de zon nooit schijnt. Geen dank!”

Boem! Ik knal de telefoon dicht en trekt meteen de stekker eruit. Verdoemme zeg, kunnen ze de mensen dan zelfs niet op De Dag Der Doden gerust laten? Kloefkappers!