Hugues

Tom Barman in Humo deze week:

Ik wil maar zeggen dat je roots een gevolg zijn van een aaneenschakeling van toevalligheden. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat mensen een bepaalde fierheid of identiteit puren uit iets waar ze verder geen kloten mee te maken hebben.

Vorige week zag ik een fascinerende scene in de film “The Loss of Sexual Innocence” en dat ging ongeveer zo:

The most amazing scene for me involves two twins, unaware of each other’s existence, who one day cross paths with each other in an airport. The set up is stunning. This scene begs the question: if you met up with another version of yourself, a version with a different background & different formative events – would you even be recognizable to yourself? Would you be able to relate to that other you as a person? How much have the events in our lives formed us, and how much really is biological?

Vandaag lees ik in de krant:

Jamaicaans accent na hersenbloeding.
Een 60-jarige vrouw uit Newcastle ontwikkelde na een hersenbloeding plots een Jamaicaans accent. Linda Walker werd wakker in het ziekenhuis en herkende haar eigen stem niet meer.
Onderzoekers aan de universiteit van Oxford ontdekten dat mensen met het Buitenlands Accent Syndroom lichte schade hebben geleden aan die delen van de hersenen die de spraak beïnvloeden. Het resultaat is meestal het weglaten of afkorten van de klinkers, waardoor het lijkt alsof de persoon in kwestie met een Spaans, Frans, of ander accent spreekt.
“Mijn schoonzus zegt dat ik Italiaans klink, mijn broer vindt het als Slovaaks klinken, iemand anders denkt dat het Jamaicaans is,” vertelde Linda in een interview aan de BBC, “Ik ben mijn identiteit kwijt. Ik ben een volledig ander persoon en dat vind ik allesbehalve leuk.

Merkwaardig toch allemaal. En daarnet zat ik te bedenken: wat als de voltallige VB-top gelijktijdig van een trap aftottert en ze door de klap ineens allemaal met een Noord-Afrikaans accent gaan praten? Ha! (Of op zijn ‘Boudewijns’: “Ouwaerde land-kenooten!”)