Hugues

Van onze reporter ter plaatse.
Schumimi: “So ein bock das meine Schuhe von Prada einen Langen Hak und Plateau’s haben, anders könnte ich niemals ans Gaspedälchen!”

Schumimi verklaarde ons ook: “Der zu klopfen Mann? Pas mal auf, oder ich gebe ein slag mit meiner Sjakosch! Von Gucci, verdammt!”

Het internet staat bol van tetten, euh, testen. Zo zijn er een boel sites waar je jezelf kan testen (al dan niet serieus) en kan uitvissen “Wie Je Bent”. Hoog Flair-gehalte, altijd fun. Steeds grote berg zout bijnemen.

Vandaag heb ik er zelf ééntje “uitgevonden”. Simpel.
Surf naar de site van het Koninklijk Meteorologisch Instituut van België, ga dan naar deze pagina en kies daarin de de pagina met statistieken.

OK, klaar? Druk op Ctrl + F (Zoeken/Find). Vul je geboortejaar in. That’s it.

Simpel? Ja. En wat wil het zeggen, of wat is de betekenis?

Wel. Ik stond paf. Ik weet van mezelf dat ik nogal melacholisch van aard ben, diep in mezelf ben ik he-le-maal niet het zonnetje in huis, en moest ik kunnen dan lag ik alle dagen in het water. Ik ben gék van water. Het brengt me rust. In bad, waar ik ùùùren in kan liggen soppen en weken kom ik helemaal los van de wereld. Moest ik ooit de Lotto winnen dan verkas ik naar een strand waar ik de rest van mijn leven zou kunnen diepzeeduiken.

Toen ik de test deed werd me meteen een heleboel duidelijk.
(Met Flair-alert! weliswaar.)

U heeft vast in het nieuws gezien of gelezen over de hevige woningbrand die in het centrum van Gent zaterdagvoormiddag een handelspand volledig in de as heeft gelegd. Wellicht is oorzaak van de brand een kortsluiting. Avonthea, een gekende speciaalzaak voor theaterkostuums en maskers lag volgestapeld met kledij en carnavalspullen. Vonken zouden de stoffen geraakt hebben waarna het vuur zich heel snel verspreidde. De brand was zo hevig dat men tot in Gentbrugge de rookpluim kon waarnemen. Het pand is volledig ingestort en reddeloos verloren. Gelukkig vielen er geen gewonden. Voor de uitbaters van Avonthea, een jong koppel dat zes jaar geleden de zaak overnam, is deze brand een drama. Deze mensen zijn alles kwijt. Jaren van werk.

Een goede vriend en uitbater van het restaurant “The house of Elliot” gelegen in de nabije Jan Breydelstraat is met een collecte begonnen om deze mensen te steunen. Er zijn plannen om de zaak snel mogenlijk (in oktober) te herstarten in een pand in de Burgstraat. De hele buurt leeft mee met wat er gebeurd is en hoopt op deze manier de slachtoffers een hart onder de riem te steken.

Daarom een oproep: indien U nog materiaal of kostuums in bruikleen heeft dan kan U deze steeds terugbrengen in Freddy’s restaurant. Ook als U geen dingen in bruikleen had is alle hulp welkom. Een steuntje $$ kan U steeds kwijt bij Freddy.

“The house of Elliot” in de Jan Breydelstraat 36, is alle dagen open van 12 tot 14 en 18 tot sluitingsuur. Behalve op dinsdag en woensdagen.

Het zit allemaal in de genen zeg ik U! Zijn moeder is toch ook een Hormoon ?!

Update: eh, sorry, een Mormoon.

Update 2: eh, nogmaals sorry, een Mennoniet. Dus.

(Achwat! Allemaal verschillende namen voor stimulerende middelen die zouden moeten verboden zijn, nah!)

“Bing-bong! Dames en heren, even uw aandacht, de nieuwe vuilnisbakken zijn aangekomen aan het station Gent Sint-Pieters! U gaat er zeven vinden op elk perron!”
Oplettende bezoekers van het station Gent Sint-Pieters zullen het vast wel al gemerkt hebben: de afschuwelijk lelijke, lompe, geeloranje vuilniscontainers die overal in het station stonden zijn sinds begin deze week vervangen.
In de plaats werden er mooie, ranke, elegante, discrete, diepblauwe modellen gezet die me meteen deden denken aan de “litterbins” die British Rail gebruikte tot eind de jaren ’80.

Hah, nostalgie! Mijn eerste pasjes – op een eiland, in de Folkestone Harbour Railway Station op weg naar London Victoria waar ik de postpunk-scène ging verkennen. Happy times!
Daar zag ik die afvalkorven voor het eerst, helemaal in stijl met het mooie melancholisch aandoende Victoriaanse stationsgebouw – en zijn ze voor mij voor eeuwig verbonden aan “Good ol’ England” en mijn voorbijgevlogen jeugd. Snif.
Toch raar dat een mens aan gelukkige(r) tijden dingen associeert, in mijn geval: vuilnisbakken. In mijn herinneringen zijn ze diepgroen, wagongroen met een rood biesje. De bakken die nu in Gent werden geplaatst zijn donker diepblauw met een zilverkleurige of gouden bies. Staat wel héél chique vind ik, een échte verbetering in vergelijking met die geelzuchtige dikke babymammoetgedrochten die er vroeger stonden.

Anyway, ik zou mezelf niet zijn moest ik daar niet meer willen van weten dus heb ik – ook voor U beste lezer, eens naar het station gebeld. Via het inlichtingennummer, gevonden op de site van de nmbs, werd ik in geen tijd doorverbonden met de juiste persoon:

- “Hallo, met de NMBS – Directie Patrimonium zone Gent, waarmee kan ik U helpen?”
- “Heb ik het mis of staan er nieuwe vuilnisbakken in het station?”
- “Dat heeft U goed gezien! Er was een jarenlange concessie met de reclamefirma Publifer en die is nu afgelopen. De directie heeft beslist om deze concessie niet langer opnieuw open te stellen en heeft nieuwe bakken gekocht. Gent is één van de eerste 37 stations in de regio waar men deze geplaatst heeft.”
- “Proficiat! En wat een mooie modellen, komen die toevallig niet uit Engeland?”
Gerommel aan de andere kant van de lijn…
- “Moet ik even opzoeken, momentje.”

Ik hoor mijn contactpersoon met iemand bellen, Jannie Haak? Kort erna:

- “Hoe raad U het ? Inderdaad, de firma die deze bakken maakt is de firma Glasdon uit Blackpool in Engeland. Het model afvalbak is een Plaza™ en kost ongeveer 400 euro per stuk. Men heeft voor de keuze vooral rekening gehouden met de veiligheid.”
- “Aha? Waren de oude dan zo onveilig? Aten ze kleine kinderen op?”
– “Mijnheer, U moest eens weten wat we met die oude bakken allemaal hebben meegemaakt! Regelmatig stonden ze in brand wegens sigaretten die er zomaar werden ingegooid.

Mensen kwamen er massaal hun huisvuil in deponeren. Onderweg naar het werk – en hup! Volle zakken van de supermarkt met aardappelschillen en ander vuil erin – dan vertel ik U nog het minste!

Ooit heeft men er eens een bedelaar in gevonden die er zijn huisje van gemaakt had!

Die fratsen zijn met de nieuwe bakken niet meer mogenlijk want ze zijn zelfdovend,en hebben een deksel met twee brede openingen aan de zijkant. Daar kan nog het één en ander doorheen maar een straffe kerel die er nog ongezien zijn vuilniszakken inpropt! Een clochard zie ik er niet zo snel meer inkruipen.”
- “Hartelijk bedankt voor de inlichtingen, enneuh, mag ik er foto’s van nemen? Ik heb me toch altijd laten vertellen dat er ergens een oude regel is dat men geen foto’s mocht nemen van en in Belgische stations.”
- “Van die vuilnisbakken?” (Lacht uitbundig.) “Ga Uw gang maar!”

Zo komt het dat Uw razende reporter op een warme, plakzwoele zomeravond in de bijna lege gangen en op de perrons van Gent Sint-Pieters, gewapend met zijn digitaal-kodakje, zeker een uur lang portretten van zijn geliefde vuilnisbakken zat te trekken. Geen één die bewoog!

Bakken van 400 euro het stuk. Voor schoonheid moet betaald worden! Ik heb er zowat vijftig geteld: zeven per perron – maal zes perrons en vijftal beneden die braaf op U zitten te wachten in de centrale reizigerstunnel. In de zijgangen van en naar de grote inkomhal staan ook een paar nieuwe afvalkorven maar van een ander model, grijs en zo mooi niet. Het zijn de lelijke nichtjes zeg maar.
In ieder geval, bereken hoeveel het totaalplaatje kost en smijt in het vervolg Uw papiertjes en kauwgum IN die bakken, we hebben er allemaal genoeg voor betaald.

PS: Begin jaren ’90 besloot British Rail uit veiligheidsredenen haar afvalkorven type Plaza™ te vervangen door onpersoonlijke, stijlloze, nietszeggende vuilnisringen met daaraan een plastic zak.

Met dank aan de NMBS – Dienst Patrimonium van district Noord-West.
Lees ook op: Gentblogt!

Moet – ik – me – met – één – gaan – halen !

Hier is een mensch een tijdeken zoet mede: http://tools.google.com/gapminder

Geachte heer,
Wij hebben uw bericht over de straatverlichting in de Koning Albertlaan goed ontvangen.
De straatverlichting wordt beheerd door Eandis. Aangezien dat geen stadsdienst is, zijn wij daar spijtig genoeg niet voor bevoegd. Wij geven uw melding wel door aan onze contactpersoon bij Eandis.
Wat de zichtbaarheid van de middenberm betreft, informeren wij bij de bevoegde dienst of het mogelijk is om de zichtbaarheid te verbeteren. Wanneer wij meer nieuws hebben, brengen wij u zeker op de hoogte.

Met vriendelijke groeten,
Ombudsdienst Stad Gent & OCMW
Botermarkt 17
9000 Gent

Volgende stap zal zijn: klacht neerleggen bij Eandis. Haja! Zo rap zijn ze nog niet van me af!
(Ik heb er nogal een hard hoofd in dat dit een ‘van het kastje-naar-de-muur-spelletje’ gaat worden maar ik laat niet op mijn kop zitten, mijn oog!)

Deze nacht kan ik alweer niet slapen van de warmte, als een necrofiel naar laatste stuiptrekkingen van de Gentsche Fieste gaan kijken is geen optie (mijn ùùge, en daarbij ik mot wèrken morgen – de Vaederlandsche Economie rechthouden, enzo…) op de treurbuis is het zoals altijd huilen met oogkleppen op en in lectuur heb ik geen zin.

En avant la musique dan maar! De beste troost voor slapelozen. Mijn lodderig oor valt op een liedje dat ik in mijn kindertijd vaak gehoord heb, omdat mijn vader de platen van die mijnheer snorgrijs gedraaid heeft, en ik sinds eeuwen niet meer gehoord heb.
Het thema is, zoals meer bij de grijze bard – die binnenkort 25 geleden zal gestorven zijn, nog steeds een vlammend actueel pamflet.

-La ballade des gens qui sont nés quelque part-

C’est vrai qu’ils sont plaisants tous ces petits villages
Tous ces bourgs, ces hameaux, ces lieux-dits, ces cités
Avec leurs châteaux forts, leurs églises, leurs plages
Ils n’ont qu’un seul point faible et c’est être habités
Et c’est être habités par des gens qui regardent
Le reste avec mépris du haut de leurs remparts
La race des chauvins, des porteurs de cocardes
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part

Maudits soient ces enfants de leur mère patrie
Empalés une fois pour toutes sur leur clocher
Qui vous montrent leurs tours leurs musées leur mairie
Vous font voir du pays natal jusqu’à loucher
Qu’ils sortent de Paris ou de Rome ou de Sète
Ou du diable vauvert ou de Zanzibar
Ou même de Montcuq il s’en flattent mazette
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part

Le sable dans lequel douillettes leurs autruches
Enfouissent la tête on trouve pas plus fin
Quand à l’air qu’ils emploient pour gonfler leurs baudruches
Leurs bulles de savon c’est du souffle divin
Et petit à petit les voilà qui se montent
Le cou jusqu’à penser que le crottin fait par
Les chevaux même en bois rend jaloux tout le monde
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part

C’est pas un lieu commun celui de leur connaissance
Ils plaignent de tout coeur les malchanceux
Les petits maladroits qui n’eurent pas la présence
La présence d’esprit de voir le jour chez eux
Quand sonne le tocsin sur leur bonheur précaire
Contre les étrangers tous plus ou moins barbares
Ils sortent de leur trou pour mourir à la guerre
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part

Mon dieu qu’il ferait bon sur la terre des hommes
Si on y rencontrait cette race incongrue
Cette race importune et qui partout foisonne
La race des gens du terroir des gens du cru
Que la vie serait belle en toutes circonstances
Si vous n’aviez tiré du néant tous ces jobards
Preuve peut-être bien de votre inexistence
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part
Les imbéciles heureux qui sont nés quelque part

-Georges Brassens-

Dat ze dat maar in hun hol steken, de intolerante domoren en stenigers van al wat ‘vrèmd’ is. 25 jaar geleden al – stel ik tot mijn verbazing vast, en nog steeds zijn er mensen die menen te moeten palaveren over: “De manier waarop we ze moeten aanpakken”. Trrr… (Verdikke, dit was ook geen al te beste optie: nu ben ik klaarwakker geworden, duh!)

Op de duur kon ik alleen nog maar zeggen: “Alien abduction! Alien abduction!”

(En dan die blikken op de trein… precies of iedereen had Murat Kaplan in me herkend. Gelukkig is het vakantie en was er bijna geen volk.)
Gezellig. (Not!)
Morgen toch maar een een beetje fond-de-teint opsmeren…

Gisterenavond dan toch nog naar de politie geweest om aangifte te doen.
Ze hebben me daar zeer correct, efficiënt en zonder poespas geholpen.
Prima service bij de Genste flikken, zeker als je bedenkt dat ze daar zowat doldraaien met dit warme weer en al het gedoe met de Feesten.

Heu, ja zeker?

Zijn er geen heruitzendingen van Chris en C° ( & Firmin Crets) op de treurbuis deze avond?

Nou, deze (late) morgen opgestaan en de schade opgemeten. Aan mijn fiets is er niets. Geef schrammetje, goed grief, ha!
Maar voor van de rest, aie, aie! Zoals ik aan Skender en Lien schreef:

“@Skender. Ik weet het, en waar ik dubbel nijdig over ben, ik WOON daar en dan nog laat ik me aan die rotverhoogjes vangen. Anderzijds, als de lichten het niet doen dan is het daar echt pikkedonker op de Albertlaan. Met al die rommel (paaltjes en ander straatmeubilair) die ze daar gezet hebben zou het me niet verwonderen dat er nog meer ongelukken gaan van komen.

@Lien: liever geen foto, het is geen zicht: mijn linkerwang is opgezwollen als een appelsien en ik heb een blauw oog. Ik mag dan nog van geluk spreken dat ik mijn linkerpols niet heb gebroken (staat ook blauw en doet ontzettend pijn.)
Kan je de stad ‘vervolgen’ voor zoiets? Die situatie sleept al maanden aan. Het is nu wel omdat ik vakantie heb maar anders was het zeker 3 dagen werkonbekwaamheid.”

En, ohja, ik heb deze nacht nog een verschikkelijk boze mail naar Karin Temmerman gezonden (in mijn gebruikelijk, ‘fijne’, stijl… grmbl) Ik ben benieuwd naar een antwoord.

PS: Ik was zo nijdig op alles en de hele situatie dat ik de kroost van De Duif maar heb wegggedaan. Ze kwam er al zeker vijf dagen niet op broeden en één eitje was al min of meer ‘versteend’. Jammer, snif.

Na het vuurwerk aan het station rij ik via de Albertlaan naar huis waar zoals gewoonlijk en zoals nooit, de straatverlichting aan het branden is. Ik steek met de fiets de baan over naar de Tennisbaanstraat, zonder eraan te denken dat in het midden van de Albertlaan een ONNOZEL, STOM, verhoogje is. Die ik ook niet zag wegens de prachtige straatverliching. PATAT! Op mijn gezicht. Een schone kras op mijn wang, gelukkig mijn kaak of mijn hand niet gebroken waarop ik gevallen ben. Maar GVD! ZO NIJDIG DAT IK BEN. Als ze niet binnen de kortste keren die brol doen branden dan gaan ze wat meemaken aan het stad!

U ook ?

Te warm om te slapen dus naar de chat:

Chat: “waar heb je op dit late uur! en bij deze zwoele temperatuur zin in?”

Ik: “Euh, een cola?”

Jongens toch! Beter U best doen om mijn aandacht te vangen hé!

Zowat twintig minuten geleden is het hier beginnen onweren en regenen. Van zodra ik de eerste druppels hoorde ben ik als een speer vanachter mijn pc geklommen om, (zoals gewoonlijk) spiernaakt – zit ik achter mijn pc, omdat de seksuele ‘nooddruft’ me daartoe roept -een man alleen wat wil je- maar deze keer niet, het was te warm en wie wil er eigenlijk seks hebben met dit plakweer?,
euh, waar ben ik gebleven?
.. dus om als een blote Jezus van Rio met wijdopengestrekte armen op mijn balkon (neen, niet die van De Duif, het balkon achteraan) tien minuten lang de regen in ontvangst te nemen.

Zalig zeg!

(Tot ik ineens zag dat het parket ook aan het ‘genieten’ was. Verdomme!)

PS: De Duif is nog altijd niet terug.
Temperaturen binnen, zijn met mijn balkonsessie 3 graden gezakt van 28 naar 25.
Oef!

Als je nu een net binnengewaaide bloedzwangere mug doodslaat en daarna de vlek op de muur met je duim afveegt en er daarna, zonder nadenken, aan likt (aan die duim)…
Kan je dan aids krijgen?

Hoorde ik nog net op de wekkerradio deze morgen. Gentsche fieste of niet maar als ik zoiets hoor dan ben ik “de pist” in. Hup! Naar Knokke, Albertplage bij Cedric en Cindy op de de Waikiki-beach. Waar ik me zoals steeds strategisch ergens tussen de douches en het strandwater op een ligbed neervlei.
Meisjes, wat een mensch toch hoort als men naar het water heen- en terugloopt. Hele levens gaan er over de tong:

“En ze gaat nu met Martin…”
twee zetels verder:
“En hij heeft daarom ontslag genomen…”
nog een paar zetels verder:
“Zonder condoom, jaja, daarom zitten ze nu met…”

Af en toe sta ik even stil om zogezegd aan mijn dikke teen te prutsen, helaas vallen de gesprekken dan ook stil, jammer…

Maareh, wel leerrijk zo’n dagje aan zee. De hele wereld ligt daar aan het water. Open en bloot.

PS: Het was er 39 C° in de schaduw. Terug in Gent had ik een maxtemp. van 37.7 C° op mijn ‘buitenboord’ vandaag en terwijl ik dit nu schrijf nog steeds een volle 33 C° maar, gelukkig, er steekt wat wind op.

…haar twee eitjes liggen er nog, helemaal verweesd in de bakkende zon te blinken maar Madame is ze blijkbaar beu want ze is nu al twee dagen en nachten niet te zien of te koeren. Onwaardige moeder! Tsk!
Damn, wat moet ik nu doen? Om er nog een ontbijt van te maken is het te laat zeker?
Anderzijds, ik kan ze geen ongelijk geven: op mijn balkon vooraan heb ik zon van 9 uur ‘s morgens tot 16 uur ‘s avonds en is het nu (17u25) 33.6 C° in de schaduw volgens mijn “buitenboordtemperatuurmeter“.
Een mensch zou voor minder er de brui aan geven.

Tag:
zee, golven , groot, oren verstopt, bijna verdronken, oren alweer verstopt, golf, dikke golf, zwemmen, zout, zeewater, dikke tieten, bal , zwembroek af bij het duiken, pietjebloot, knokke, zuipen, bier, terug in het water, nuchter, file?, geen file, allemaal zever, gentse fieste, thuis, pc, bed, slapen. Tenminste das de bedoeling. Luister nu naar Lennon. Imagine.

Slapen doe ik wel als ik dood ben zeker?

“Ah, leefde gij nog?”
Ghoh, het was alweer een vrolijk weerzien in de achtertuin van de Cocteau gisteren. Zoals ieder jaar zitten we te tellen.
Niet echt luidop, en nooit luidop, maar in ons achterhoofd. Wie er afgevallen is en wie er nog steeds bij is. En nooit word erover gesproken in ons groepje van veertigers, we weten wel beter, want we zijn na de hele ‘carnage’ nog steeds hier. Waarom? Omdat we geluk hadden, omdat we bewust waren, omdat we geen lief hadden, omdat we er liever zelf mee zaten te spelen. Of omdat we CONDOOMS GEBRUIKEN, liefste jongens!

Ondertussen.
Kijken naar de ‘jonkies’.
Mmm, niet mis!
Geil hé?.
Mjom.

Ja. En beseffen dat het allemaal voor niets is geweest. Al die die toffe gasten, die mannen waarop we verliefd waren. En die nu dood zijn. De dommekloterij kan alweer van voorafaan beginnen.

Nouja, zo is het bij de hetero’s toch ook? Alleen. Ze maken oorlogje om elkaar af te maken. Dat is eerzamer, blijkbaar.

(By the side. Groenland. Waarom hebben de gealliëerden in ’48 in fucksnaam Groenland niet aan de Joden gegeven ?)

En de stad is weer ‘vergeven’ van d’Hollanders… Vandaag in de Delhaize:

Nou, je kan merken dat je hier in België bent, ze hebben hier een veul grotere wijnafdeling!

Ghoh! Madame is nogal schuw zeg! Vijf keer moest ik heel voorzichtig proberen om een ‘pertret’ van haar te trekken maar ze is niet zo zot van fotografen. Nochtans: “Een schoon wijveke.” Slank en zo, geen cellulitis, en een mooie gladde pluimage en al, een echt fotomodel, kwa.
Een duif? Neen, eerder een tortel. Voor zover ik kan zien (het beest vliegt bij de minste scheet altijd weg) een Streptopelia Tranquebarica of in mensentaal: een Birmatortel. Het Gele Gevaar zit hier bij mij op het balkon!

Volgens mij is ze gebuisd op de inburgeringscursus want ze hoort ‘s nachts te broeden. Madame was echter vorige nacht de hele tijd op de lappen, de slet. Deze morgen zat en zit ze op haar plaats. Waarschijnlijk zo’n Gentse feestenduif, we gaan wat meemaken.
Bon, ik heb met Madame goede afspraken gemaakt. Zolang ze onderdak nodig heeft tot de kleintjes er komen (zo’n dikke twee weken) mag ze van mijn faciliteiten gebruik maken. Daarna volgen de proefvluchten van de pagadders en als dat voor de bakker is dan vliegen ze letterlijk en figuurlijk buiten. Ik ben geen pastoor en het is hier geen kerk(asiel). En ik ben ook niet verantwoordelijk voor de gebeurlijke ongevallen: buizerds, slechtvalken en andere roofvogels.
Het is dus op eigen risico hein, Madame!

We zullen zien. (Ik ben eigenlijk wel benieuwd.)

Maar nu eventjes niet.

Oh, wat heb ik een hekel aan die beesten! Ze zijn echt overal in de stad. In sommige stadsbuurten is het een echte plaag! Veel mensen zijn daar helemaal niet blij mee. Dat komt omdat ze óveral de boel onderschijten en lawaai maken door te koeren. Bij mensen op de stoep of op hun balkon en ook bij mij op het balkon moet ik wekelijks die duivenvijgen met een voegmes van de vloer krabben want gewoon wegvegen met een borstel gaat niet. Het is vies en duivenpoep stinkt verschrikkelijk. En stel je voor dat die duiven ‘s ochtends vroeg op je balkon lawaai zitten te maken. Je doet geen oog dicht! Het liefst zou ik die beesten één voor één willen afschieten. Krengen zijn het!

Nu moet U weten dat ik sinds anderhalve maand bloembakken met groen heb hangen aan mijn balkon. En sinds een week verschiet ik me een ongeluk als ik ‘s avonds de plantjes kom water geven want dan schiet er steeds met enorm geklapper een duif weg uit een van de bloembakken. Spinnijdig en met mijn tikker in overdrive van het schrikken scheld ik dat wegvliegend beest iedere keer de huid pluimen vol. Gatver!
Vandaag was het alweer prijs. Ik stap op mijn balkon met een overvolle gieter, rek me helemaal uit om tot aan de verst gelegen bak te geraken – vergeet dat daar al een hele week een beest zit – begin te gieten …
vliegt er ineens een grijze bol recht op me af! Mijn gieter lag bijna vijf verdiepingen lager!

“Gatvermiljaardenondeku! Rotbeest! Ik ga je grillen, pluimen en in de pan smijten!”

“Dat is toch wel erg hé, stom vliegbeest!”
Maar waarom krijgt die vogel het in ‘s hemelnaam in zijn kop om zich al de hele week in mijn bloembakken te parkeren? En waarom uitgerekend altijd in dezelfde bak?

Toen viel mijn euro.
Ik ga terug naar binnen in de woonkamer. Trek de ‘stores’ naar boven. Doe de grote zijdeur open… En ja hoor!

Twee witte ‘dingskes’. Het – is – niet – waar – hé!” *Dichterbij kijk*

Gloeps. Slik.
Wat nu? Naar beneden gooien? Ontbijten morgen met twee paardenogen?
Erhum… (nee toch, he) die arme beestjes. Die schattige zoetekoerekes.
Ze liggen er nog. Ik ben er niet aan geweest. Nog niet. Moet erover nadenken. Trr… Ik met mijn grote muil altijd…

Een dikke week geleden door Ine (her)ondekt. Miles Davis. Inderdaad. Héérlijk. Vooral bij zo’n lekker zwoel zomeravondweer. Mmm…

Huppa, vandaag lag er alweer een boek in de brievenbus: “Den Of Thieves”
Over de overname-craze, handel met voorkennis, beursmanipulatie, alles in de jaren 80. De wilde jaren van junkbonds, vijandige overnames, corporate raiders – de jaren van Drexel Burnham Lambert, Ivan Boesky, Michael Milken, Carlo De Benedetti en andere ‘helden’…

Spannend! En allemaal écht gebeurd. Mmm, smullen!

These are the days of the open hand
They will not be the last
Look around now
These are the days of the beggars and the choosers

This is the year of the hungry man
Whose place is in the past
Hand in hand with ignorance
And legitimate excuses

The rich declare themselves poor
And most of us are not sure
If we have too much
But we’ll take our chances
‘Cause God’s stopped keeping score
I guess somewhere along the way
He must have let us all out to play
Turned his back and all God’s children
Crept out the back door

And it’s hard to love, there’s so much to hate
Hanging on to hope
When there is no hope to speak of
And the wounded skies above say it’s much too much too late
Well maybe we should all be praying for time

These are the days of the empty hand
Oh you hold on to what you can
And charity is a coat you wear twice a year

This is the year of the guilty man
Your television takes a stand
And you find that what was over there is over here

So you scream from behind your door
Say what’s mine is mine and not yours
I may have too much but I’ll take my chances
‘Cause God’s stopped keeping score
And you cling to the things they sold you
Did you cover your eyes when they told you
That he can’t come back
‘Cause he has no children to come back for

It’s hard to love there’s so much to hate
Hanging on to hope when there is no hope to speak of
And the wounded skies above say it’s much too late
So maybe we should all be praying for time

If there is a link between ”Praying for Time” and ”Freedom 90,” the two songs on the album that make the strongest statements, it is their lyrical connection to television. In ”Praying for Time,” George Michael declares sarcastically, ”This is the year of the guilty man/ Your television will take a stand.” The gloomy lyric describes a world in which ”the rich declare themselves poor” and where ”charity is a coat you wear twice a year.” The song’s starkest lines imagine people huddled behind their doors, clinging to material possessions and screaming, ”What’s mine is mine and not yours.”

”No event inspired the song, just life in general,” George Michael said.
”It’s my way of trying to figure out why it’s so hard for people to be good to each other. I believe the problem is conditional as opposed to being something inherent in mankind. The media has affected everybody’s consciousness much more than most people will admit. Because of the media, the way the world is perceived is as a place where resources and time are running out. We’re taught that you have to grab what you can before it’s gone. It’s almost as if there isn’t time for compassion.”

“Aaah, en wat moeten we doen? En het helpt toch geen zier. Precies of het zal er iets aan veranderen! Allemaal zever in pakjes! We moeten er eerst nog over nadenken en palaveren enzovoort, enzoverder…”

Het schijt krijg ik ervan, van dat jezuïtisch ‘intelloktueel’ gezever dat wil bepalen wat het geslacht der engelen is en alleen maar in dadenloos immobilisme gaat verzanden.
Enfin, om af te koelen lees ik voor het slapengaan het laatste stukje uit mijn weekendkrant en wat leest mijn lodderig oog?

Een interview van Filip Rogiers met Frank Beke.

‘Hoe belangrijk vindt u cultuur voor de kwaliteit van een samenleving ? Sioen gaat in Gent een week voor de verkiezingen zijn duit in het zakje doen met een concert tegen de verzuring.’

“Dat is een mooi symbool, maar meer dan een symbool is het ook niet. Misschien zorgt het bij sommige mensen wel voor een klik. En ook als je al overtuigd was, is het nog altijd fijn om je nu en dan eens gesterkt te weten. Cultuur moet vooral in de diepte werken. Een veelheid aan artistieke uitingen speelt er een rol in. Dat is mijn dada. Cultuur zal de maatschappij niet veranderen, maar ze kan wel iets verbeteren.
Elke kunstenaar werkt vanuit een bepaalde visie op de werkelijkheid en hij of zij wil die visie overdragen op de kijker, luisteraar of lezer. Die hoeft die visie niet noodzakelijk over te nemen, maar die confrontatie prikkelt wel. Cultuur opent ogen, het leert een mens dat er andere werelden bestaan. Het leert je ook iets over jezelf en hoe je zelf naar mens en wereld kijkt.
Dat is de onschatbare waarde van cultuur: ze leidt niet tot de grote verandering, wel tot heilzame schokjes. Tot een dans van vraagtekens en uitroeptekens.

‘In uw partij wordt al jaren geklaagd dat cultuur altijd ergens achteraan komt, als het al ter sprake komt op een ideologisch congres of in partijprogramma’s.’

“Die klacht is terecht. Bij ons beschouwt men cultuur als iets bijkomstigs. Cultuur kan evident de plaats van een sociale politiek niet innemen, maar ze is alles behalve bijkomstig. We hebben ervoor gekozen om Gent te ontwikkelen als een stad van kennis en cultuur. Antwerpen is veel belangrijker dan Gent: het heeft twee keer meer inwoners en meer uitstraling. Je kunt dat als Gentenaar niet leuk vinden, maar je moet er leren mee leven.
Maar als we op een punt Antwerpen evenaren of zelfs voorbijsteken. is het wel cultureel. Dus moet je erin investeren.
Ik blijf het jammer vinden dat het Forum er niet gekomen is. Dat men het Gent niet gunde, doet mij pijn. Er zal nu iets in de plaats komen. een nieuwe locatie voor wat de zogenaamde bibliotheek van de 21ste eeuw moet worden ingebed in een groter geheel, maar het is hoe dan ook ersatz voor het Forum. Je moet natuurlijk altijd dank u zeggen als je een cadeautje krijgt, maar het is niet wat we gehoopt hadden. Maar goed, we hebben er bewust voor gekozen om Gent te profileren als cultuurstad. Omdat cultuur toch wel een belangrijk cement van stedelijkheid is.”

‘Op de verkiezingsavond van 2000 kende u maar een ontgoocheling: de score van het Vlaams Belang. Buiten Gent en zeker in de Wetstraat is het nochtans bon-ton om uw stad aan te halen als model: ‘Zie je wel, je kunt extreem rechts onder de knoet houden.’

“Dat wordt veel te snel gezegd, ja. Het gaat hier helemaal niet goed. Ik heb zelf wat nationale bekendheid verworven doordat het Vlaams Blok in Gent in 2003 lichtjes achteruitging in vergelijking met 1999. Maar in 2004 stegen ze weer. Ze blijven onder het Vlaamse gemiddelde maar wat een schamele troost is me dat, zeg?
Je moet de strijd blijven voeren. En het kan. Uit het leefbaarheidsonderzoek dat werd uitgevoerd in het kader van de Duurzaamheidsbarometer blijkt dat Gent niet echt verzuurde wijken heeft. In sommige buurten leven de verzuurde mens en echt wel naast de progressieve kiezer. Dat wil ook zeggen dat je de strijd om de kiezer nooit mag opgeven. Natuurlijk zijn er echt overtuigde VB-kiezers, maar ik weet uit mijn jarenlange rondgang door de wijken dat die in aantal niet overeenstemmen met het miljoen mensen dat op die partij stemt.”

Uit: De Morgen

Tiens, was er een WK dit jaar? En wie heeft er gewonnen? Brazilië?