Huug & Druug

- Your Brain is 53% Female, 47% Male
- Your brain is a healthy mix of male and female
- You are both sensitive and savvy
- Rational and reasonable, you tend to keep level headed
- But you also tend to wear your heart on your sleeve
What Gender Is Your Brain?

Via i die het dan via Tom had, op zijn beurt via Dramoghe, die het dan via… euh. Nouja.

Vast 365 dagen lang lag ‘baksteen Johan’ op mijn keukentafel waar ik bijna iedere avond, toen ik alleen moest eten, bij gezelschap zocht. Een fijne man, en een vriend geworden op minder dan een jaar tijd. Het boek heeft helaas geen happy-end maar ik zal het in mijn bibliotheek koesteren tot op het einde van mijn dagen. Troost, vooral. En vele keren de keel dicht van emotie. Maar ook lachen en vol bewondering voor wat een groot taalvirtuoos en ’stukjesschrijver’ Anthierens geweest is.
“Voor bochel geboren en als voetnoot gewiegd”, schreef hij in Het Belgische Domdenken, “leert de Belg verlegen gedrag en valse bescheidenheid als nationale deugden te omhelzen.”
Met “Niemands meester, niemands knecht” willen de samenstellers het monument oprichten dat Johan Anthierens verdient.
Na Leve mij, een selectie uit zijn autobiografische teksten, komt nu het boek “Ooggetuige” met een bundeling van zijn journalistieke werk.
Gelukkig. Kan ik nog een jaar voort! Hoera!

Zijn de schellen ook van mijn ogen gevallen.
Hoeveel mensen teren niet op pa en ma, om het schoon weer te kunnen maken?
Tsjonge, mijn ouders hebben niets, ik rij met de fiets en ik weet waarom.
Maar ik ben er fier op. Arm. Maar proper.

Ik werkte voor Caledonian Airways in Glasgow als vertaler op hun ‘Nederlandse’ vluchten via Amsterdam naar de zon. Vertalende ’stewardess’ zeg maar.
Enfin. Er was een ‘jobopening’ van Japan Airlines. Steward/ess gezocht – based London, all the way to Djappan, en terug. Pay: om van te dromen!
Ik dus.
De night train van Glasgow naar London.
Interview in Gatwick.
Good candidate, we will contact you tomorrow!

-Uh?-
Ikke geen geld voor een hotel met juist een wayback ticket naar Glasgow , stond daar.
In London. Of all places!

Dus, het was toen al na-middag ik, naar Old Compton Street, soortgenoten gaan opzoeken. Niets gevonden.
Alles gezien. Alle bars en waterholes.
Hele straten afgelopen.
Uiteindelijk beland op Piccadilly, where else?
En daar, beste mensen, is er een hotel waar je -mits enig gefoefel binnenkan, en zomaar en een bad, douche nemen kan op de gang op de achtste verdieping.

Ik heb daar een hele nacht in een bad geslapen.

Enfin. Next day. Gatwick.
Sorry, to old. Hadden die Djappen eerst niet gezien natuurlijk op mijn papers.
Back to ol’ Glassie.

En dan nog ferm boel hebben op de trein omdat mijn ticket niet meer geldig was. Ik heb al mijn Westvlaams moeten uithalen om dat te ‘expliceren’. Het is me dan uiteindelijk toch gelukt.

Damn. Back in Glassie. Ik. After a drink.
Nu moet je weten dat destijds in Engeland je voor 11 uur nergens een druppel kan krijgen.
Behalve.
In internationale hotels.
De Hilton dus in Glassie. Vlak naast het station.
Ha!
Wij daarnaartoe dus.

Op een crew van Air France gevallen.
A day i will never forget.

Maar één ding is zeker. De Fransen hebben kleine pietjes!
De Djappen daarintegen… pfft…

Ben juist thuis. Gisteren een halve dag en deze nacht op een terras aan de Graslei gezeten. De helft van ‘Hent’ gezien en gesproken.
Vent toch.
Deugd dat dat kan doen.

Maar ondertussen kwam dat idee voor het communicatieplan waar ik al twee weken mee zit te worstelen en verschrikkelijk ambetant van loop, maar niet.
Ik dus – gaan douchen. En zoals altijd daar, (in bad of onder de douche, altijd!) – en onder tijdsdruk natuurlijk, kreeg ik bwhoe-oem!, hét licht te zien.
Toch eigenaardig, die badkamer bij me…
Het plan is zo simpel als dat het groot is, gewoon geniaal in zijn eenvoud maar juist daarom ontzettend goed.
Nu nog uitwerken…

Heelder dagen aan die cv schrijven en een communicatieplan. En daarnaast ook nog eens al mijn ‘netwerken’ toetsen en gekonkel in de coulissen en al. Spannend!
Als dit ooit uitkomt dan schrijf ik er een handleiding over. Zeker weten!

You know I hate to ask
But are friends electric?
Only mine’s broke down
And now I’ve no-one to love

Ondertussen kan je vandaag wél op uw tanden zitten bijten om nog eens een liedje te horen dat 40 jaar gaat meegaan. Puh!

(Vroeger was alles beter. Listening at Gary Newman , en de rest…)

Muggen – Huug
0 – 1

Yiha!

Op Twerk zitten we zonder baas en wat ik moet doen, doet iemand vanop een andere dienst die ook geen baas meer heeft.
De merde is dat alles wat hij doet, of niet doet, of slecht doet: ik, bibi, de bonen mag fretten als het niet goed is.
Gezellig is anders.

Er zijn twee opties.
Afbollen. (Over mijn lijk.)
Zelf baas worden want de positie staat vrij en ze vragen een ‘nieuwe’.

Ik zit dus al een week of twee te broeden op de tweede optie.
Vorige vrijdag kwam de interne vacature vrij. (De ‘draft’ daarvan lag al een week in mijn schuif op mijn bureau, hah…)

Ik weet het niet , ik weet het niet.

Of ik het aankan.

Vlaming wordt socialer.
In vette letters.

Vorige week konden we lezen:
Vlaming wordt milieumoe.

Wat gaat het volgende week zijn?
Vlaming wordt, dit, gaat dat, worden en vooral geen krant meer kopen die nog zo’n onnozel koppen op de kop zet.
Ik ben het stillekensaan beu aan worden. Van wat ik ben. Kus nu eens mijn ballen, gij meters en diagonalen en kloefkappers en managers! Gatver.
Vlaming wordt horendol.

Vlaming wordt intellectueel.
Zou dat niets zijn ? Bwahneen, dat verkoopt niet natuurlijk.
Met zo’n krantenkoppen? Geen wonder. Het lezen ontgaat je volledig.
Pipo’s.

(Ondertussen heb ik wél min of meer onder de knie gekregen hoe het zit met de “wij” vorm en die verfoeilijke -dt toestanden. Of heb ik het nu alweer mis?)

Vlaming verliesd ‘t’. (Taalgevoel, Ta gueule! Tarara…)

We have all the time in the world
Time enough for life to unfold
All the precious things love has in store
We have all the love in the world
If that’s all we have, you will find
We need nothing more

Every step of the way will find us
With the cares of the world far behind us

We have all the time in the world
Just for love
Nothing more, nothing less
Only love

Every step of the way will find us
With the cares of the world far behind us

We have all the time in the world
Just for love
Nothing more, nothing less
Only love

Only Love

Louis Armstrong. Leuk verhaal trouwens. Maar val ik hier niet in herhaling? Nouja. So what? Who reads my shit anyway ?

‘k Nooi hedacht dat da stokschjien van passe hinkt kommen. Nog nie dak up min behrafenisse zit te dinken, moh he weet neujt. Te wel skoone weh!

Le paradis blanc

Y’a tant de vagues et de fumée
Qu’on n’arrive plus a distinguer
Le blanc du noir,
Et l’énergie du désespoir.

Le téléphone pourra sonner
Il n’y aura plus d’abonnés
Et plus d’idées.
Que le silence pour respirer.
Recommencer,
Là où le monde a commencé.

Je m’en irai dormir dans le paradis blanc,
Où les nuits sont si longues qu’on en oublie le temps.
Tout seul avec le vent.
Comme dans mes rêves d’enfant.
Je m’en irai courrir dans le paradis blanc,
Loin des regards de haine,
Et des combats de sang.
Retrouver les baleines,
Parler aux poissons d’argent.
Comme, comme, comme avant.

Y’a tant de vagues et tant d’idées
Qu’on n’arrive plus à décider
Le faux du vrai,
Et qui aimer ou condamner.
Le jour où j’aurai tout donné
Que mes claviers seront usés
D’avoir osé,
Toujours vouloir tout essayé.
Et recommencer,
Là où le monde a commencé.

Je m’en irai dormir dans le paradis blanc,
Où les manchots s’amusent dès le soleil levant,
Et jouent en nous montrant,
Ce que c’est d’être vivant.
Je m’en irai dormir,
Où l’air reste si pur qu’on se baigne dedans,
A jouer avec le vent,
Comme dans mes rêves d’enfant.
Comme, comme, comme avant.

Parler aux poissons d’argent,
Et jouer avec le vent,
Comme dans mes rêves d’enfant…
…comme avant.

Michel Berger.

Precies twee, neen, één jaar geleden schreef ik het volgende: Een open blog-brief aan de heer Daniël Termont. Ik kwam toen net van de Vlasmarkt. Nogal pissig:

Aan de schepen van Feestelijkheden
Geachte Heer Termont,

Voor mij hoeft het niet meer. Vroeger kwam ik nog eens vrienden of oude bekenden tegen en dat was juist de leute aan de feesten. Kon je nog eens met tomaten naar Eddy Wally smijten of nog eens eens keer goed boel hebben met die vuile Turken van de Muie en daarna met hun een hapje gaan eten in hun Vaders restaurant. (Met Ataturk in de winkel enzo.. Natuurlijk moeste de wel altijd van ulder wijven blijven, maar ja, dat is nu nog altijd zo, dus sommige dingen veranderen nooit, dat weet ik ook wel, maar daar maakte we geen problemen van want die wijven waren in de tijd zo lelijk als de nacht, tenminste , die ze ons wouden laten zien…) Maar buiten die schermutselingen zaten we op de Vlasmarkt te kakken op elkaar en niet zoals nu zoals gisteren om ZES UUR’S MORGENS toen er gisteren geen doorkomen meer aan was terwijl je vroeger van het ene terras naar het andere kon laveren van het één lief naar een ander (als het euw niet aanstond) met een ander zitten aanpappen terwijl je hoopte dat je Irish Coffee niet te koud werd aan de andere kant (want daar zat natuurlijk die derde te wachten om binnen te doen). Pfft, die mensenmassa… Het lijkt wel … Ik weet niet waarop het lijkt, het is in ieder geval niet leuk meer. Voor mij hoeft het ook niet meer. Ik ben de ‘leute’ kwijt, het spontane, de lol. Voor mij zijn de Gentse Feesten niet meer van mij maar van de massa, de Pole Pole, de hamburgers, de commerce. Dat samenhokken omdat men eenmaal moet samenhokken en zijn burostress eens kwijt moet op De Feesten, Werchter, Dour, niet vier dagen maar tien.. Dit hoef ik als Gentenaar niet hebben. En weet U waarom , omdat giel die lolle ons zogezegd geld zou opbrengen. Ach ja, zeg mij dan eens een keer waaraan : en waarom de gemeentebelastingen zijn opgeslaan ? En wie betaald er dat groot podium over de Graslei en wie betaald er die bussen dag en nacht ? En waarom is een pakse frieten niet meer te betalen ??? Met de meeste hoogachting, Huug

Ha! Stoef, stoef! Doe neu nog moar ne kier oant oppositoir! Dak eut eulder nie gezeit hèn! Ze kiere ulder kroam! Ze geve mij gelijk!
Minder volk, mier leute me de preuteuh!

Au bout du téléphone, il y a votre voix
Et il y a des mots que je ne dirai pas
Tous ces mots qui font peur quand ils ne font pas rire
Qui sont dans trop de films, de chansons et de livres
Je voudrais vous les dire
Et je voudrais les vivre
Je ne le ferai pas,
Je veux, je ne peux pas
Je suis seule à crever, et je sais où vous êtes
J’arrive, attendez-moi, nous allons nous connaître
Préparez votre temps, pour vous j’ai tout le mien
Je voudrais arriver, je reste, je me déteste
Je n’arriverai pas,
Je veux, je ne peux pas
Je devrais vous parler,
Je devrais arriver
Ou je devrais dormir
J’ai peur que tu sois sourd
J’ai peur que tu sois lâche
J’ai peur d’être indiscrète
Je ne peux pas vous dire que je t’aime peut-être

Mais si tu crois un jour que tu m’aimes
Ne crois pas que tes souvenirs me gênent
Et cours, cours jusqu’à perdre haleine
Viens me retrouver
Si tu crois un jour que tu m’aimes
Et si ce jour-là tu as de la peine
A trouver où tous ces chemins te mènent
Viens me retrouver
Si le dégoût de la vie vient en toi
Si la paresse de la vie
S’installe en toi
Pense à moi
Pense à moi

Mais si tu crois un jour que tu m’aimes
Ne le considère pas comme un problème
Et cours, cours jusqu’à perdre haleine
Viens me retrouver
Si tu crois un jour que tu m’aimes
N’attends pas un jour, pas une semaine
Car tu ne sais pas où la vie t’emmène
Viens me retrouver
Si le dégoût de la vie vient en toi
Si la paresse de la vie
S’installe en toi
Pense à moi
Pense à moi.

Mais si tu…
{instrumental}

Paroles: Françoise Hardy. Musique: Michel Berger 1973
autres interprètes: Michel Berger, France Gall, Star Academy (2001)
note: Reprise Pascal Obispo & Elsa & Laurent Voulzy dans “Le Zénith des Enfoirés”, 1997

On ne sait jamais qui a raison ou qui a tort.
C’est difficile de juger. Moi, j’ai longtemps donné
raison à tout le monde.
Jusqu’au jour où je me suis aperçu
que la plupart des gens à qui je donnais
raison avaient tort !
Donc, j’avais raison !
Par conséquent, j’avais tort !
Tort de donner raison à des gens qui avaient
le tort de croire qu’ils avaient raison.
C’est-à-dire que moi qui n’avait pas tort,
je n’avait aucune raison de ne pas donner tort
à des gens qui prétendaient avoir raison,
alors qu’ils avaient tort !
J’ai raison, non ? Puisqu’ils avaient tort !
Et sans raison, encore ! Là, j’insiste, parce que …
moi aussi, il arrive que j’aie tort.
Mais quand j’ai tort, j’ai mes raisons, que je ne donne pas.
Ce serait reconnaître mes torts !!!
J’ai raison, non ? Remarquez … il m’arrive aussi
de donner raison à des gens qui ont raison.
Mais, là encore, c’est un tort.
C’est comme si je donnais tort à des gens qui ont tort.
Il n’y a pas de raison !
En résumé, je crois qu’on a toujours tort d’essayer
d’avoir raison devant des gens qui ont toutes
les bonnes raisons de croire qu’ils n’ont pas tort !

Raymond Devos.

2001: A Space Odyssey. Nu!

Rachael: Do you like our owl?
Deckard: It’s artificial?
Rachael: Of course it is.
Deckard: Must be expensive.
Rachael: Very. I’m Rachael.
Deckard: Deckard.
Rachael: It seems you feel our work is not a benefit to the public.
Deckard: Replicants are like any other machine. They’re either a benefit or a hazard. If they’re a benefit, it’s not my problem.
Rachael: May I ask you a personal question?
Deckard: Sure.
Rachael: Have you ever retired a human by mistake?
Deckard: No.
Rachael: But in your position that is a risk?
Tyrell: Is this to be an empathy test? Capillary dilation of the so-called blush response? Fluctuation of the pupil? Involuntary dilation of the iris?
Deckard: We call it Voight-Kampff for short.
Rachael: Mr. Deckard, Dr. Eldon Tyrell.
Tyrell: Demonstrate it. I want to see it work.
Deckard: Where’s the subject?
Tyrell: I want to see it work on a person. I want to see a negative before I provide you with a positive.
Deckard: What’s that going to prove?
Tyrell: Indulge me.
Deckard: On you?
Tyrell: Try her.
Deckard: It’s too bright in here.

Death is always on the way, but the fact that you don’t know when it will arrive seems to take away from the finiteness of life. It is that terrible precision that we hate so much. But because we don’t know, we get to think of life as an inexhaustible well. Yet everything happens only a certain number of times, and a very small number really. How many more times will you remember as certain afternoon of your childhood, some afternoon that’s so deeply a part of your being that you can’t even conceive of your life without it? Perhaps 4 and 5 times more. Perhaps not even. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps 20. And yet it all seems limitless.

The Sheltering Sky, Paul Bowles, 1949

Ondertussen aan ‘t luisteren naar de soundtrack van Blade Runner. “The Prodigal Son Brings Death.”

.. ah neen? Op mijn superdeluxe 1.5m² groot terras met ’s nachts grandioos verlicht golfslagzwemvoetbad is het anders wel al zover hoor! Kijk zelf maar:

Gemeten onder thermometerhut en in de schaduw, natuurlijk! Zalig.

Ieder jaar hetzelfde: een ‘kleine’ zonneslag. Drat.

Alle superbonussen ten spijt gaan veel mensen er nog steeds van uit dat het bedrijfsleven wordt geleid door verstandige mensen. Een mens zou tenslotte wel gek zijn om te spelen met de jobs van tienduizenden mensen. Hoe het ook kan staat beschreven in het boek “Barbarians at the gate“ van Wall Street Journal-journalisten Bryan Burrough en John Helyar. Het boek is geschreven in 1989, maar nog enorm actueel. Het gaat over een van de grootste overnames uit de Amerikaanse beursgeschiedenis: de overname van tabaks- en koekjesfabrikant RJR Nabisco in 1989. Hoofdrolspeler is de luid vloekende Canadese Ross Johnson, ceo van RJR Nabisco. Johnson wil de aandeelhouders van zijn eigen bedrijf uitkopen via een zogenaamde leveraged buy-out (lbo), grofweg een financieringsconstructie om een bedrijf van de beurs te halen. Hij komt er in het boek niet best vanaf, maar vreemd genoeg krijg je gaandeweg steeds meer sympathie voor de man. Zijn tegenstrevers en eigenlijk alle andere hoofdpersonen zijn namelijk uit op wat anders dan geld: macht en invloed.

Om zijn plan te laten lukken moet Johnson in zee gaan met banken en investeerders die allemaal hun eigen agenda hebben en totaal geen gevoel hebben bij het bedrijf zelf. Het lot van de tienduizenden werknemers van RJR Nabisco wordt beslist door onderlinge vetes, botsende karakters en “big swinging dicks”.
Maar het plan van Johnson mislukt, en het bedrijf wordt overgenomen door de onsympathieke Henry Kravis, baas van Kohlberg, Kravis and Roberts (KKR). Met RJR Nabisco is het nadien overigens niet best afgelopen.

‘Verplichte’ lectuur voor de Fortis/BNP Parisbas CFO. De vorige is toch met 4 miljoen weggelopen, niet?

Mr. Miller.

*Kuch*

Mmm, altijd gedacht dat de muziek van Andrew Lloyd Webber voor pussies was maar nu moet ik mijn mening toch ernstig herzien. Sinds een paar dagen ligt zijn Requiem op repeat en vooral het ‘Agnus Dei‘ met Pie Jesu heeft me al meermaals de bankschroef rond mijn keel gebracht. Urg. Zo mooi.

I have no idea what Verdi would make of this. I don’t even know what I make of it most of the time- I don’t listen to this CD for any religious reason, in fact I’m as reactionary an atheist as you will ever meet. So I’m immune to whatever religious pull this may have. I just don’t hear it that way and I honestly don’t care how it was intended.
Having said that, this music is unlike anything else you will ever hear. It is grandiose, triumphant, sanguine, and full of anguish. It is one of the most luxuriously evocative pieces I have ever heard. This is the sound of a forgotten world trying to make sense of its looming oblivion. It conjures strange and desolate landscapes in my mind.
Orphans rummage through the shards of what was once a grand floating-city made of crystal… A ship of fools travels the open seas ceaselessly- in their eyes the ocean is a desert… A small child with bright eyes and a rucksack meanders through these scenes, immune to the chaos, narrating the events with solemn pity, watching over the doomed souls who pass through the story…

Wat leest mijn lodderig oog in De Morgen:

“VRT weet zelfs niet of ze WK voetbal in het journaal krijgen.
Wat gaat de VRT doen met de wereldbeker voetbal? De openbare omroep weet het, zes dagen voor de aftrap van de eerste wedstrijd, naar eigen zeggen zelf nog niet.”

Goed zo, houden zo! Eindelijk nieuws in het nieuws!

Het begint wel erg te worden met die ‘chinese’ spam. Tenminste, ik denk dat het chinees is. Kijk, het resultaat in mijn inbox op een halfuur tijd:

Sinds een week of twee is het steeds erger en erger aan het worden. Vroeger een tiental nu bijna dagenlijks een hondertal berichten. Kon ik nu nog begrijpen over wat het gaat. Alhoewel. Het cliché indachtig dat alle Chinezen kleine pietjes hebben moet ik niet ver gaan zoeken zeker? Of zouden ze reclame maken voor het Rode Boekje? By the Yangtze: gisteren nog iets leuks gevonden in Brussels Chinatown:

De dikke seksmaniak heeft een ereplaatsje gevonden in mijn slaapkamer. Vermits hij ervaring heeft in het ‘ausradieren’ van miljoenen hoop ik dat zijn aura zal werken als contraceptiemiddel. Hoewel ik me in mijn geval eigenlijk weinig zorgen hoef te maken, maar een mensch weet nooit, natuurlijk.. hihi.

In het Duits wel: “blasen”. (Maar dit terzijde)
Puntje zuigen? Meer zelfs: de bedenkers van de halfmislukte Fanta-hype zullen zelfs vrijwillig hun overstock aan blikjes die ergens liggen weg te roesten wegstoppen op een plaats waar de zon nooit schijnt want deze campagne zal in no-time door weblogland razen, wat ik je brom: Prepare your hair‘. Geweldig loïk. Via i die het van iemand anders had, enzovoort…

Pruttel, grmbl.. Beginnen ze op National Geographic nu ook al over de Fußball Meisterschaft en de World Cup en meer van die brol. Er is écht niets op de treurbuis, grmf!
Van bollen gesproken, twee weekjes geleden in Parijs een levensgrote fallus bestegen, vandaag een endoscopisch bezoekje in de aambeien van Brussel. Erg loïk!

PS: Het heeft een pak geld gekost, dat zie je zo. Maar hadden ze nu geen bal meer over om de ontvangst wat beter te organiseren? Het trekt daar op geen ballen. De kassa staat er op een onmogenlijke plaats en de waiting-line voor de lift kruist er een andere met mensen die allemaal naar binnenkomen met een ontzettend irriterende chaos en verwarring ten gevolg. Tripledubbelcheck wie er wel en niet zijn inkom heeft betaald, jongens! “Typisch Belgisch” zat ik me te bedenken: de restauratie is schitterend gedaan, helemaal af, zoals het moet zijn. Maar dan is er toch altijd een klein detail die het plezier helemaal verknald. En wat een trienentrutten die hostessen zeg, urg!

PPS: Voor de ‘incrowd’. De Wereldkeuken restaurantbon die ik een tijdje geleden dankzij Lordi heb gewonnen was erg lekker! Ik ben met mijn vast reismaatje in de potten gaan roeren van Little Asia in de Sint-Katelijnestraat. Overheerlijk en niet alleen het eten!