Hugues

Oh toi qui sais combien mon Dieu c’est fragile un amour
Pourquoi l’avoir laissé mourir sans lui porter secours
C’était un fleuve ivre de vie
Mais la source s’est tarie
Oh mon Dieu pourquoi mon Dieu
Il n’y a plus que l’amertume
Dans mon cœur qui se consume
Oh mon Dieu pourquoi mon Dieu
Qu’adviendra-t-il de moi mon Dieu
Qu’adviendra-t-il de moi de nous
On peut sourire on peut souffrir
On peut mourir d’un souvenir
Pourquoi mon Dieu pourquoi mon Dieu
Oh toi qui sais combien mon Dieu c’est fragile un amour
Pourquoi l’avoir laissé brûler au soleil de mes jours
Il n’y a plus que son ombre
Portant le chagrin du monde
Oh mon Dieu pourquoi mon Dieu
Je n’ose même plus attendre
Qu’il renaisse de ses cendres
Oh mon Dieu pourquoi mon Dieu
Qu’adviendra-t-il de moi mon Dieu
Qu’adviendra-t-il de moi de nous
On peut sourire on peut souffrir
On peut mourir d’un souvenir
Pourquoi mon Dieu pourquoi mon Dieu

(Tekst: Manos Hadjidakis, Georges Moustaki. Met dank aan Bruno.)

Pour la petite histoire: Biche was zo antiklerikaal als de pest, ze schreef ooit een brief naar het bisdom om te klagen dat het gebeier van Sint-Pieters niet alleen haar zondagrust verstoorde maar ook haar filmgenot in de Decascoop om zeep hielp en dat we het geblèr van Moskeeën op zondag ook niet zouden pikken. Afijn, heel hilarisch allemaal maar ook wel gemeend. Na de koffietafel in het crematorium ben ik samen met een paar van haar beste vrienden op weg naar Gent, in een opwelling, de weg naar Oostakker ingereden waar we met z’n allen de kerk hebben bezocht en in de ‘grot’ kaarskens voor haar aangestoken hebben. Lach-euh. Nouja. Om daarna finaal ons verdriet te bezuipen in het café onder de kerk. Ze moest eens weten… ze had ons allemaal uitgemaakt voor rotte vis. Om daarna in een klaterende lach te schieten. Een lach die ik mijn hele leven nooit meer ga vergeten.

Weet U nog wie er portier was van de LP? Ik wel: Slosse.
Die gast van wie zijn boot gezonken is in de haven van Gent. En geen geld had om die boot terug naar boven te halen. En die nu doodgaat aan kanker. En die me ooit, toen ik met mijn moto (een Bol d’Or) geslipt was vanuit de Vlaanderenstraat aan zeker honderd, recht de Kuip binnen en recht (half kreupel) in zijne entrée vloog, zei : “Zonder lidkoarte moat, kom de nie binnen!”