Huug & Druug

Amaai zeg. Vandaag ben ik een grootscheeps geval van fraude op het spoor gekomen. Of tenminste: misleiding. Wat ben ik te weten gekomen door intensieve ‘investigative journalism’? (Niet moeilijk hoor, gewoon een beetje ‘Googlen’…) Het volgende.
Eerst een beetje situeren: de reclamefirma Ogivly stuurde afgelopen week aan een tiental argeloze webloggertjes een aluminiumblikje met wat suikerwater erin afkomstig (zogezegd) uit Bangkok, Thailand. E-x-c-l-u-s-i-e-f! Als eerste en énige mochten ze van het drankje proeven en verslag uitbrengen. Die mannen bij Ogylvi waren wel zo slim om op voorhand de halve weblogwereld in Vlaanderen lekker te maken voor hun project om uiteindelijk maar 14 super-exclusieve uitverkorenen te weerhouden. Dit alles met het perfide plannetje in het achterhoofd dat de rest van de blogosfeer verontwaardigd en topjaloers gaat reageren omdat ze zich voorbijgestoken voelen. Bloggers zijn dramaqueens en dat hadden ze bij Oglivy al langer in de mot! (Slimme gasten, daar bij Ogvyla – ho, feck – vanaf nu is het O.!) De hele bedoeling achter het plan is om een blog-tsunami te veroorzaken waarover nog lang geschreven en gehuild zou worden. Onder het motto: “The only thing worse in
the world than being talked about is not being talked about.” Geen wonder dat er in reclamemiddens zoveel gasten rondlopen die de The Unspeakable Vice of the Greeks beginselen van Oscar Wilde aanhangen, maar dit terzijde…
Enfin. Wat ben ik nu op het spoor gekomen? Dit. Het product bestaat al sinds e-e-u-w-e-n! Voor het eerst in Oost-Duitsland gesitueerd rond midden de jaren 80! Van misleiding gesproken. Wat een schande. Moest ik een van die dirty dozen zijn die ze van het goedje hebben doen proeven dan zou ik meteen klacht neerleggen bij de Jury voor Eerlijke Reclamepraktijken. Huh!

(Hey, daar bij O. Ik ben verkouden, mag de deur niet uit en ben me gewoon vandaag een beetje aan het vervelen, no offence. Hebben jullie niets tegen een verkoudheid? Wil ik met plezier eens uittesten.)

Trackback URI | Comments RSS