11 Feb 2006

Nieuw! Analanta Mango. Uit Thailand. In België!

Uw nederige dienaar, om 15:55 uur. Overtuig uzelf!

Woaw, drie keer raden wat ik deze namiddag in mijn brievenbus heb gevonden! (Jaja, ik weet het het is zaterdag, de post komt dan niet. Ik kijk dan ook maar één keer per week in mijn brievenbus want het zijn toch allemaal facturen en aanmaningen en om me een dagelijkse depri-opstoot te besparen kijk ik dus maar op zaterdag nadat ik ben uitgeslapen, maar dit terzijde…) Maar deze namiddag was het anders!
Kijk, het zit zo: Er zijn een paar voordelen verbonden aan weblogger zijn. Ik kan er nu niet direct opkomen, maar er moeten er zijn, want anders zou iemand als ondergetekende het geen jaren volhouden zonder ervoor betaald te worden. Het wordt allemaal nog leuker nu de reclamewereld het fenomeen bloggen heeft ontdekt en in weblogs een mogelijkheid ziet om nieuwe producten enige ruchtbaarheid te geven. Geen slecht idee, vind ik persoonlijk, want als het gaat om nieuwe dingen te proeven ben ik altijd al een enthousiasteling geweest. Dus toen de mensen van Analanta/Ogikalle mij begin deze week vroegen of ze mij een ultra-geheim pakje – waar iedereen in blogland al weken de mond van vol had, uit Bangkok mochten opsturen moest ik welgeteld niet nadenken, want dat doe ik zowieso al nooit. Hoe kwamen al de bloggers die meededen te weten dat ze konden meedoen? Via een commentaartje van Franky Willekens op een blogpost van Smetty.be. Als ik er niet toevallig in de commentaren bij Smetty over gelezen had, dan had ik van niks geweten. Gelukkig heb ik niets anders te doen dan hele dagen het web af te schuimen. “Het leven is voor de rappen”: zeg ik altijd maar en mijn grootmoeder die deze week in de metro in Brussel haar jas kwijtspeelde, ook. Enfin. Aldus kreeg uw dienaar afgelopen week een pakjesdienst op bezoek. (Gelukkig heeft mijn buurvrouw die in ontvangst genomen, want ik lag nog in mijne nest, wat dacht U) Een enorm grote doos werd ten huize Huug & Druug afgeleverd en eens deze werd opengemaakt, was de ontnuchtering groot: die doos was voor de het grootste deel gevuld met een soort van isomo-krullen, met daar bovenop 1 Analanta Mango met een strikje rond. En ik had het beloofd : élk bedrijf mag mij test-artikelen toesturen, ik test ze met graagte en ik schrijf er alhier met evenveel graagte over.
Een dildo! Van Analanta dan nog, een topmerk! Gemaakt in het allerfijnste Italiaans Muranoglas. Met kleurtjes en een vloeistofhouder (in de bol) met daarin suikerwater met de ultra-exotische smaak van mango! Hoe-ra!
Nu ben ik niet zo een enorme dildo gebruiker. Zo nu en dan ben ik dus wel een dildoliefhebber, maar zeker geen -kenner of -freak. De Analanta Mango, die algauw op de Belgische markt wordt geïntroduceerd, vind ik echter maar niks : het doet mij té veel aan die oude, kleurloze modellen uit de jaren 60 denken, en alles behalve aan een lekker tussendoortje. Die vleeschkleurige vind ik ook niet lekker, smaken teveel naar rubber maar is vaak wel het meest handige om mee te nemen in je rugzak in de zomer aan het strand in de duinen of tijdens (sportieve) inspanningen. Alleszins geen blijver, ik denk het niet te zullen kopen.
De Analanta-actie: over de ganse wereld heeft Analanta 250 smaken. Analanta is van plan om de Belgische markt (en vermoedelijk ook wel een aantal buitenlanden) tijdens de volgende jaren met al deze smaken te bestoken. Met hun zogeheten “limited edition”-Analanta’s : de Analanta Mango (oorspronkelijk uit Thailand) zal over ettelijke weken in de rekken liggen, maar zal 5 maanden later opnieuw geruisloos uit diezelfde rekken verdwijnen om plaats te maken voor een andere smaak.
Deze actie is ongetwijfeld goed bedoeld, maar het vloekt verschrikkelijk met één van de basisprincipes die ik tijdens mijn opleiding economie in de strot geramd kreeg : “Klantengetrouwheid opbouwen kost minder, is renderender en is veel belangrijker dan het aantrekken van nieuwe klanten; daar moet dus voldoende tijd en energie in gestoken worden”. Op dat vlak lijkt het mij dat Analanta met deze actie serieus met de edele delen van haar consumenten zal rammelen : eens bepaalde liefhebbers aan een zekere smaak beginnen te wennen, wordt deze smaak opnieuw uit de rekken genomen. Bepaalde mensen gaan zich misschien wel bekocht voelen, zullen het idee krijgen dat er met hun voeten gerammeld wordt. “En waarom zou ik die nieuwe smaak gaan uitproberen, over x maand verdwijnt hij toch weer uit het gamma ?”. En u kunt de consument uiteraard geen ongelijk geven. Anderzijds gaat Analanta op deze manier wel een bepaald nieuw publiek aanspreken: de verzamelaars. De mensen die alle smaken minstens één keer willen proeven en van elke Analanta één exemplaar wensen bij te houden. In die optiek kan ik mij zo een mogelijk discussie tussen twee tienermeisjes inbeelden :
– Hmm, die nieuwe Analanta Aardbei is echt wel lekker
– Kweenie, ik vond de Analanta Ananas eigenlijk véél liever
– Ja okee, ik ook, maar die vind je nu nergens meer.
Onbetaalbare anti-reclame…
De actie van Ogikalle: promotie via weblogs. De actie van Ogikalle vind ik wél geslaagd zonder meer : de Analanta Mango werd naar een 15-tal webloggers opgestuurd, pas aanstaande dinsdag wordt hij (+ dit achterliggende concept) aan de traditionele pers voorgesteld. Het omgekeerde zou ongetwijfeld veel minder goed werken, aangezien heel wat webloggers niet meer over een onderwerp wensen te schrijven “eens het al in al die andere media geweest is”. De actie lijkt ook te werken, want er wordt wel degelijk her en der over de Analanta Mango geschreven (bij Michel, bij Luc twee keer, bij Lilith, bij Dominiek …). Okee, door deze actie zal het “nieuwe product” nog niet meteen bij alle mensen bekend zijn, maar weblogs worden vaak gelezen door trendsetters en andere open-mindeders en het is altijd interessant om bij die mensen al aan een soort van namedropping te gaan doen, alvorens het product effectief gepromoot en geproduceerd gaat worden : de nieuwsgierigheid wordt geprikkeld, men gaat al eens op café zeggen “dat men gehoord heeft dat er 250 nieuwe Analanta-smaken zullen geproduceerd worden in België”. En het kost de producent ongeveer géén geld om deze eerste, beperkte, reclame te gaan voeren. Stap 2 is het bereiken van het grote publiek via de traditionele media.

Ik vind het alleszins een eer om in de testpoule te zitten. (De testpoule was er als bij de kippen bij. Huhuh, heb j’m? Heb j’m?) En ik doe het ook wel graag, zulke producten testen, er op mijn eigen kneuterige manier over nadenken om daarna mijn opinie alhier los te laten. En het leukste van alles is, wat zullen mijn medebloggers die de Analanta niet hebben ontvangen s-t-i-k-j-a-l-o-e-r-s op me zijn. Jammer dat er geen glijmiddel bijzat. Misschien is mijn buurvrouw ermee weg? (Ze zal waarschijnlijk gedacht hebben dat het een staaltje is om in haar was te doen, die domme triene! Monster zonder waarde, puh!)
Zo. Eerst een paar bekken- en kringspieroefeningen doen. Hou deze weblog in de gaten, ik hou U van mijn bevindingen op de hoogte!

(Met dank aan Lilith en Dominiek -en Luc VB, voor hun goddelijke teksten.)

Al 8 kwakers

Al 8 reacties. U had bedenkingen bij: “Nieuw! Analanta Mango. Uit Thailand. In België!”
  1. Pietelschreef op Saturday 11 February 2006 om 15:44

    Hihi. Ge zijt ne sloeber Huug.

  2. Hugues De Somerekon het niet laten op Saturday 11 February 2006 om 16:04

    Nu weet ik waarom het van zover moest komen. De afzetters! Volgens mij is het ding al uitgebreid getest geweest in Pattaya, snifsnuffel…

  3. i.kwaakte op Saturday 11 February 2006 om 16:30

    ROFL

  4. Peterkwaakte op Saturday 11 February 2006 om 16:33

    I love the smell of frustration in the morning.

  5. Hugues De Somerereageerde op Saturday 11 February 2006 om 17:10

    @Peter (aka Dominiek?) Vooral als je er hem niet inkrijgt, hé? Ik ken dat gevoel. Maar niet wanhopen, met enkele goede ontspanningsoefeningen lukt het je vast wel! De moed niet opgeven! Spierverslappers zoals poppers helpen ook heb ik gelezen maar daar ben ik toch een beetje bang van. Nee hoor: liever puur natuur!

  6. Dominiekschreef op Saturday 11 February 2006 om 17:13

    1. Geestig, I get the point.
    2. Don ‘t know why, maar diene Peter heeft niets met m’n log te maken.

  7. Dominiekvond op Saturday 11 February 2006 om 17:20

    Maar de credits moeten vermoedelijk ook deels naar lvb gaan trouwens !

  8. Hugues De Somereschreef op Saturday 11 February 2006 om 18:05

    Euhja, da’s ook waar, rap aanpassen! Bedankt!