Hugues

Brrumm. En het geld is weer binnen. Brrumm… en het geld is weer wég. Jaarlijkse ziektenkostenverzekering, jaarlijkse mantelzorgbijdrage (de gangsters), jaarlijkse water- gas en elektra afrekening, jaarlijkse kosten van het onderhoud aan het appartement, de trappenhal en de de lift (weliswaar te delen door al de rest van de bewoners, maar desondanks nog een flinke hap), jaarlijkse brandverzekering- en burgerlijke aansprakelijkheidspremie, jaarlijkse belastingaanslag van de provincie Oost-Vlaanderen (maar die heb al ik terug, bedankt voor de Gueuze, TV!) en als kers op de taart een fikse som personenbelasting. Ik ben vast nog wat vergeten… Ohja, en dan heb ik nog mijn maandelijkse vaste kosten! Olé! Gelukkig heb ik nog mijn maaltijdcheques waar ik het nog een dag of tien mee kan uitzingen en staat mijn Visakaart aangezuiverd, want anders, brr…

We zijn ondertussen wereldberoemd in Vlaanderen!

Ze boog zover vooroverdat ik bang was dat ze brak
en ze fluisterde heel zachtjes in m’n oor:
“De rook is hier te snijden, oh ik snak
zo naar frisse lucht.”
En ik ben met haar gevlucht.

Buiten op de verlaten boulevard
waait de wind de krullen uit haar haar
meeuwen zeilen als snippers papier
over en onder langs de pier
de avond viel met windkracht elf.

Het had al flink gevroren
er lag ijs in de fontein
ze lachte en ze zei:
“Ik zoek een man
die desnoods op zijn sokken schaatsen kan,”
ik heb urenlang
daar met haar geschaatst.

Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
we speelden als twee uitgelaten kinderen op het ijs.
Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
want zij is niet verlegen en ik ben niet goed wijs.

Deze stad is zo lek als een vergiet
het tocht hier en beschutting is er niet
overal is er die snijdende wind
die ons in elk portiek weer vindt
dit is geen stad, dit is een gat.

Om warm te blijven kochten wij een grote zak patat
en we voerden alle meeuwen uit die stad
aan elke vogel vroeg ze heel beleefd
of ie wel voldoende mayonaise had.

Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
we schreeuwden als twee uitgelaten kinderen naar elkaar.
Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
de n die ziet ze vliegen en de ander houdt van haar.

Zo- ne- nek dat ik heb gekregen! Maar zo- ne- nek! Aoutch! Het doet pijn. U kan het ook lezen op DS-Online. En we staan ook nog eens in Het Volk en De Gentenaar. Oeie, aaie! Mo- zéér dat dat doet!

@i. Het werkt! Fluitje van een cent! Whoehoe. Nu nog een host vinden.

Ik citeer Steven. Uit luiheid. Voor de goede orde: ik sta volledig achter wat Steven schrijft.

“Het is moeilijk om voor iedereen goed te doen. Zo moeilijk, dat je jezelf de vraag kan stellen of het überhaupt wel mogelijk is. Zeker als je geconfronteerd wordt met valsspelers. Om vals te kunnen spelen moet je wel de reglementen van het spel kennen natuurlijk, en dus dezelfde uitleg krijgen als iedereen. Daarom dus, met zeer veel tegenzin, mijn persoonlijke mening over Gentblogt en het Vlaams Belang.
Bij voor-lezing door de andere redactieleden kwam de terechte opmerking dat dit opiniestuk stilistisch soms verglijdt van de ‘ik’ naar de ‘wij’ vorm. Aangezien ik geen voorstander ben van gegoochel met hoeden, heb ik de tekst echter niet wezenlijk aangepast: het is moeilijk om afstandelijk te schrijven over iets waar ik aan deel neem. Maar bij deze dus de uitdrukkelijke kennisgeving dat dit stuk niet wordt onderschreven door de voltallige Gentblogt redactie (niet dat dit gevraagd werd, overigens). De officiële reactie van de redactie vind je hier.
Allereerst wat context.
In de komende gemeenteraadsverkiezingen zullen er coalities met het VB gemaakt worden. Het is m.i. naïef om iets anders te verwachten. De lokale politici die het cordon doorbreken zullen zichzelf buiten hun partij stellen, maar eens er een scheurtje in de dam zit is er geen ophouden aan. We gaan, al is het maar voor even, naar een maatschappij waar het VB soms in de bestuursmeerderheid zal zitten. Wellicht, en hopelijk, zien we dit fenomeen vooral in de kleinere gemeentes, maar vermoedelijk zullen ook een aantal grotere steden deze periode door moeten.
Deze periode zal tijdelijk zijn: het VB heeft noch de mandatarissen, noch het programma, noch de achterban om daadwerkelijk aan deugdelijk bestuur te doen. We kunnen alleen maar hopen dat deze periode – een politieke ijstijd zou je het kunnen noemen – zo snel mogelijk voorbij gaat: anders wordt de anti-politiek nog meer gevoed. En politiek is een wezenlijk onderdeel van het democratisch bestel.
Het recht op vrije meningsuiting, iedereen gelijk voor de wet, respect voor andermans mening: lusten en lasten van de democratie, en dus door iedereen te dragen. Messen die vaak langs meerdere kanten snijden, en toch. Als men stelt pluralistisch en onafhankelijk te zijn, dan kan me er op aangesproken worden wanneer men de valsspelers niet laat meespelen, of hen de reglementen niet uitgelegd heeft.
Wil dat zeggen dat men de valsspelers, het VB in deze, actief moet gaan opzoeken? Nee: dat zou positieve discriminatie zijn, en dan hebben alle andere partijen recht van antwoord. Het is net dat soort van interne tweestrijd die het VB wil veroorzaken: dat mensen die het goed bedoelen zich schamen voor hun goede bedoelingen.
Waarom kan men er zich niet gemakkelijker van af maken? Waarom uitleg geven? De mainstream media hebben het gemakkelijk: commentaar wordt binnenskamers behandeld. Lezersbrieven worden gemodereerd of zorgvuldig geciteerd, en de redactionele lijn wordt enkel geëxpliciteerd door wat er wel en niet verschijnt: het discours dat deze lijn bepaald heeft is evenwel niet onmiddellijk terug te vinden. Noch de discussie die deze lijn ongetwijfeld soms veroorzaakt. Een laagdrempelig internetmedium kent deze luxe niet: alles gebeurt in de openbaarheid. Daarom dus, moet er uitleg gegeven worden: om ter vermijden dat de valsspelers de enige stem in het kapitel krijgen.
Ja. En nu?
Gentblogt stelde tot hier toe pluralistisch en onafhankelijk te zijn. Mischien hebben we niet lang genoeg stil gestaan bij wat deze termen betekenen. Onafhankelijk, dat wil zeggen dat ons vrij initiatief door niemand anders dan onszelf vorm gegeven wordt, dat niemand anders dan wijzelf de agenda bepalen. Als dusdanig hoeven we ons dus niet te schamen over onze mening: als wij weten dat we in eer en geweten een keuze gemaakt hebben, en er is een publiek voor wat we doen, dan zijn we goed bezig. Onafhankelijk wil ook zeggen dat we niet meedoen aan het “voor wat, hoort wat” spelletje: het staat anderen vrij ons te appreciëren, te bedanken, te ondersteunen, maar daarom moet men van ons niks terug te verwachten.
Pluralistisch is een veel moeilijker woord. Volgens Van Dale is pluralisme een “systeem dat het naast elkaar bestaan van verschillende principes en overtuigingen erkent”. Ook hier zijn er twee interpretaties: we moeten er ons van bewust zijn dat er meningen bestaan die anders zijn dan de onze, maar aan de andere kant hoeft onze mening ook niet onder te doen voor die van de andere.
Dat wil zeggen dat we de poorten van onze speeltuin open mogen zetten wanneer we dat willen, maar ook dat we mogen verwachten dat zij die komen spelen de speeltuigen respecteren. Dat wil ook zeggen dat we onze poort misschien wel open gezet hebben, maar daarom nog geen wegwijzers rondgehangen hebben: wie het fijn vindt op onze speeltuin, die komt vanzelf wel af. Dat wil zeggen dat we het fijn vinden als we zoveel mogelijk kinderen op onze speeltuin kunnen ontvangen, maar evenwel niet tot ze elkaar voor de voeten lopen: daar komt ruzie van. En dat we kinderen die vals spelen of pesten in de hoek mogen zetten.
De tirannie van de good vibes? Mee-stappen in het conformistische cordon?
Ik vind van niet: niemand moet zich uitgesloten voelen. Maar ook niemand mag zich speciaal uitgenodigd voelen. En als dit soort regels veranderd moeten worden, dan gebeurt dat best van binnen uit. Wat dat betreft kan ik alleen maar vaststellen dat er kinderen zijn die ons graag van buiten de omheining uit staan te lachen. Tja. Dan spelen die voortaan maar ergens anders.

Tot zover. Het was wellicht een noodzakelijke catharsis voor de hele groep, en ik ben blij dat we er nu eindelijk van af zijn.”

Lees dit en dit.
En voor het gemak citeer ik Luc die ik altijd al een wreed toffe pee gevonden heb.
“Dat jullie alle partijen hebben uitgenodigd, siert jullie en bewijst dat jullie het etiket “pluralistisch” verdienen.
Besef wel dat als jullie Vlaams Belang in de toekomst niet meer uitnodigen, er vanzelf argumenten zullen ontstaan om het etiket “pluralistisch” in twijfel te trekken. In een bepaalde perceptie zal de uitgesloten underdog dan sympathie opwekken.
Het is natuurlijk jullie volste recht om uit te nodigen wie jullie willen. Een privé-initiatief zoals Gent Blogt is niet verplicht om pluralistisch te zijn.
In de feiten zijn jullie tot nu toe pluralistisch geweest. De rest van het artikel slaat op overwegingen, beweringen en intenties, niet op feiten. In de feiten zijn jullie tot nu toe dus pluralistisch gebleven.”

Zo. Heren, aan de work-out! U zal het misschien niet geloven met dit pokkenweer maar binnenkort staat de zomer voor de deur. Het buikje en het vet dat zich daaronder heeft verzameld tijdens de afgelopen wintermaanden gaat U dringend moeten aanpakken wil U nog een beetje treffelijk voor de dag komen op de plage tatoeage of in Knokke- Het- Zoute. Des te meer omdat Jan Welvaert een schitterende collectie badpakken voor heren heeft gemaakt! Ik ben bijvoorbeeld helemaal gek van dit model: Maar er is meer. U kan het allemaal bekijken op de website van Jan Welvaert en op 31 maart is er in de Backstage Theater zelfs een heus défilé waar U al de modellen kan bekijken, besnuffelen en betasten.
Als U echt niet langer tot dan kan wachten dan is er nog de winkel van Jan aan de Ajuinlei waar vanaf vandaag de nieuwe lente- en zomercollectie van 2006 binnen is. Het is niet alleen in Antwerpen dat de modeklokken luiden, allen daarheen!

Jan Welvaert. Concept store & Couture. Ajuinlei 14 in Gent.

Verdikke, en ik ging eens vroeg gaan slapen.

… niet gezien? Dan heeft U wat gemist. De beste comedy sinds lichtjaren. Ik lag kreupel van het lachen onder de sofa met de o-n-s-t-o-p-b-a-r-e praatvaar Piet Van Eeckhaut. Onvergetelijke televisie!

I spend the night
Yeah looking for my insides in a hotel room
Waiting for you
Were gonna make it tonight
Yeah something in the air tells me the time is right
So we’d better get it on
And DJ, play a song for the Lovers, tonight
Please, play a song for the Lovers, tonight
Don’t wanna wait
Lord I’ve been waiting all my life but I’m too late again
I know but I was scared
Can’t you see
I’m moving like a train into some foreign land
I ain’t Got a Ticket for this ride but I will
Ooh, play a song for the Lover, tonight
DJ, play a song for the Lover, tonight
DJ, play a song for the Lovers, tonight
Please play a song for the Lovers, tonight
Can’t stop looking back no no
One more for the lovers
Oh brother won’t you lend a hand I’m alone in a room and I’m waiting for love I don’t know when this trains gonna stop
But I’m telling you friend I don’t want to get up

A Song For The Lovers. Lyrics by Richard Ashcroft.

Fantastisch! Nog beter dan tweak-ui en het bespaart je een heleboel tijd door niet meer in de registry te lopen zoeken! xp-Antispy. Via Le grand déballage. In mijn armen Bartek! *Smootch*
Ohwja nogwat: (Gn!)

Volgens de auteur van de Delta Deceptie zijn: “Alle technologische ontwikkelingen die in dit boek voorkomen, aan de werkelijkheid ontleed.”
Hm, kijk ik ben altijd zot geweest van James Bond films (en boeken) vooral voor de technische foefjes die op zijn minst futuristisch mochten genoemd worden. (Die memorabele scene als Bond met zijn Lotus amfibiewagen uit het water komt rijden, en een vis weggooit, ha!) Maar we wisten dat de meeste van die dingen niet konden – of tenminste pakweg de eerste tien jaar niet. Nu moet Dan Brown ons geen blaasjes wijsmaken. In zijn verhaal vliegt het hoofdpersonnage van Washington naar Antartica en keert het toestel (een Tomcat F-14) onmiddelijk terug. Een veronderstelde actieradius van zomaar eventjes 8000 kilometer. (In werkelijkheid haalt de Tomcat hooguit 3000 kilometer in niet-gevechts situaties) Trrr… ik lees graag verhaaltjes met de nodige techie-saus erover maar dan moet je niet je verhaal gaan opleuken door te stellen dat het in werkelijkheid ook allemaal kan. Kleine details, maar iets waar ik me bijzonder kan aan ergeren bij Brown want het maakt het hele verhaal totaal ongeloofwaardig. Jammer. Voortvanderest: bijzonder spannend, dat wel. (Bijna uit.)

Er zijn nog steeds mensen die het niet snappen. Getuige twee mails die ik binnen kreeg en waaruit blijkt dat sommige lezers helemaal niet vatten waarover mijn post ging. Enfin, geduldig uitleggen wat een parodie is… Pfft, kunnen ze dat nu niet op school leren? (Met voorbeelden uit de literatuur door de eeuwen heen?) Voor de diegenen die het dan nog steeds niet snappen: lees Maarten.

Moe, lamledig wegens de regen en totaal uitgeput van mijn werk. Ik wou er zelf iets over schrijven maar ik heb geen fut meer. Dus doe ik hier maar schaamteloos van ‘copypeest’. Met dank aan Stevenn voor de tekst!

“U merkte het eergisteren al: Gentblogt heeft deze weken haar feestneus op. We bestaan immers een jaar, en een feestje is dan eigenlijk wel zo een beetje op zijn plaats, dachten wij (en Samson) zo. Een feestje vooral voor u, lieve lezers en commentatoren, maar ook voor de vele organisaties die ons het afgelopen jaar met informatie allerhande bestookt hebben, en – laat ons daar eerlijk in zijn, we moeten daar niet dun over doen – eigenlijk ook wel een feestje voor onszelve.
Wil u dus ons en uzelf en de uwen van jetje zien geven op een beest van een feest, rendez-vous op 24 februari in de Bal Infernal. Vanaf 20u30 palmen we den Bal helemaal in, om vanaf 21u van skinny dipping te doen in vier (!) gratis (!) vaten bier, ons mild ter beschikking gesteld door 4 politieke partijen, en een karrenvracht niet-alcoholische drankjes, ons al even mild ter beschikking gesteld door nog een andere politieke partij. Een ideale gelegenheid om mekaar eens vleselijk tegen het lijf te lopen, en en passant politiek Gent duidelijk te maken wie of wat er nu echt in Gent leeft. Veel feest dus, volgende week vrijdag 24 februari om 20u30, in de Bal Infernal in de Kammerstraat. Be there!”

Ja liefste lezers het is hier stilletjes deze week maar geen paniek, ik leef nog! Ik ben helemaal in de ban van Dan Brown’s ‘De Delta Deceptie‘. (Ha, Michel ligt alvast in een deuk, pfft, kan me niet schelen.) Dus tot zolang ik het boek niet uit heb kan U hier genieten van de stilte. Het is eens wat anders. (Wreed lang gaat het niet duren want ik ben al halfweg, ha!)

Wat lees ik in mijn stats?
Last visitors:

- 13 February 15:59 Ogilvy & Mather, New York, United States

- 13 February 18:18 Ogilvy & Mather, New York, United States

- 13 February 18:39 The Coca-Cola Company, Brussel, Belgium

Uh-oh!

Nu! Op TCM! Mmm, héérlijke film.

Amaai zeg. Vandaag ben ik een grootscheeps geval van fraude op het spoor gekomen. Of tenminste: misleiding. Wat ben ik te weten gekomen door intensieve ‘investigative journalism’? (Niet moeilijk hoor, gewoon een beetje ‘Googlen’…) Het volgende.
Eerst een beetje situeren: de reclamefirma Ogivly stuurde afgelopen week aan een tiental argeloze webloggertjes een aluminiumblikje met wat suikerwater erin afkomstig (zogezegd) uit Bangkok, Thailand. E-x-c-l-u-s-i-e-f! Als eerste en énige mochten ze van het drankje proeven en verslag uitbrengen. Die mannen bij Ogylvi waren wel zo slim om op voorhand de halve weblogwereld in Vlaanderen lekker te maken voor hun project om uiteindelijk maar 14 super-exclusieve uitverkorenen te weerhouden. Dit alles met het perfide plannetje in het achterhoofd dat de rest van de blogosfeer verontwaardigd en topjaloers gaat reageren omdat ze zich voorbijgestoken voelen. Bloggers zijn dramaqueens en dat hadden ze bij Oglivy al langer in de mot! (Slimme gasten, daar bij Ogvyla – ho, feck – vanaf nu is het O.!) De hele bedoeling achter het plan is om een blog-tsunami te veroorzaken waarover nog lang geschreven en gehuild zou worden. Onder het motto: “The only thing worse in
the world than being talked about is not being talked about.” Geen wonder dat er in reclamemiddens zoveel gasten rondlopen die de The Unspeakable Vice of the Greeks beginselen van Oscar Wilde aanhangen, maar dit terzijde…
Enfin. Wat ben ik nu op het spoor gekomen? Dit. Het product bestaat al sinds e-e-u-w-e-n! Voor het eerst in Oost-Duitsland gesitueerd rond midden de jaren 80! Van misleiding gesproken. Wat een schande. Moest ik een van die dirty dozen zijn die ze van het goedje hebben doen proeven dan zou ik meteen klacht neerleggen bij de Jury voor Eerlijke Reclamepraktijken. Huh!

(Hey, daar bij O. Ik ben verkouden, mag de deur niet uit en ben me gewoon vandaag een beetje aan het vervelen, no offence. Hebben jullie niets tegen een verkoudheid? Wil ik met plezier eens uittesten.)

Woaw, drie keer raden wat ik deze namiddag in mijn brievenbus heb gevonden! (Jaja, ik weet het het is zaterdag, de post komt dan niet. Ik kijk dan ook maar één keer per week in mijn brievenbus want het zijn toch allemaal facturen en aanmaningen en om me een dagelijkse depri-opstoot te besparen kijk ik dus maar op zaterdag nadat ik ben uitgeslapen, maar dit terzijde…) Maar deze namiddag was het anders!
Kijk, het zit zo: Er zijn een paar voordelen verbonden aan weblogger zijn. Ik kan er nu niet direct opkomen, maar er moeten er zijn, want anders zou iemand als ondergetekende het geen jaren volhouden zonder ervoor betaald te worden. Het wordt allemaal nog leuker nu de reclamewereld het fenomeen bloggen heeft ontdekt en in weblogs een mogelijkheid ziet om nieuwe producten enige ruchtbaarheid te geven. Geen slecht idee, vind ik persoonlijk, want als het gaat om nieuwe dingen te proeven ben ik altijd al een enthousiasteling geweest. Dus toen de mensen van Analanta/Ogikalle mij begin deze week vroegen of ze mij een ultra-geheim pakje – waar iedereen in blogland al weken de mond van vol had, uit Bangkok mochten opsturen moest ik welgeteld niet nadenken, want dat doe ik zowieso al nooit. Hoe kwamen al de bloggers die meededen te weten dat ze konden meedoen? Via een commentaartje van Franky Willekens op een blogpost van Smetty.be. Als ik er niet toevallig in de commentaren bij Smetty over gelezen had, dan had ik van niks geweten. Gelukkig heb ik niets anders te doen dan hele dagen het web af te schuimen. “Het leven is voor de rappen”: zeg ik altijd maar en mijn grootmoeder die deze week in de metro in Brussel haar jas kwijtspeelde, ook. Enfin. Aldus kreeg uw dienaar afgelopen week een pakjesdienst op bezoek. (Gelukkig heeft mijn buurvrouw die in ontvangst genomen, want ik lag nog in mijne nest, wat dacht U) Een enorm grote doos werd ten huize Huug & Druug afgeleverd en eens deze werd opengemaakt, was de ontnuchtering groot: die doos was voor de het grootste deel gevuld met een soort van isomo-krullen, met daar bovenop 1 Analanta Mango met een strikje rond. En ik had het beloofd : élk bedrijf mag mij test-artikelen toesturen, ik test ze met graagte en ik schrijf er alhier met evenveel graagte over.
Een dildo! Van Analanta dan nog, een topmerk! Gemaakt in het allerfijnste Italiaans Muranoglas. Met kleurtjes en een vloeistofhouder (in de bol) met daarin suikerwater met de ultra-exotische smaak van mango! Hoe-ra!
Nu ben ik niet zo een enorme dildo gebruiker. Zo nu en dan ben ik dus wel een dildoliefhebber, maar zeker geen -kenner of -freak. De Analanta Mango, die algauw op de Belgische markt wordt geïntroduceerd, vind ik echter maar niks : het doet mij té veel aan die oude, kleurloze modellen uit de jaren 60 denken, en alles behalve aan een lekker tussendoortje. Die vleeschkleurige vind ik ook niet lekker, smaken teveel naar rubber maar is vaak wel het meest handige om mee te nemen in je rugzak in de zomer aan het strand in de duinen of tijdens (sportieve) inspanningen. Alleszins geen blijver, ik denk het niet te zullen kopen.
De Analanta-actie: over de ganse wereld heeft Analanta 250 smaken. Analanta is van plan om de Belgische markt (en vermoedelijk ook wel een aantal buitenlanden) tijdens de volgende jaren met al deze smaken te bestoken. Met hun zogeheten “limited edition”-Analanta’s : de Analanta Mango (oorspronkelijk uit Thailand) zal over ettelijke weken in de rekken liggen, maar zal 5 maanden later opnieuw geruisloos uit diezelfde rekken verdwijnen om plaats te maken voor een andere smaak.
Deze actie is ongetwijfeld goed bedoeld, maar het vloekt verschrikkelijk met één van de basisprincipes die ik tijdens mijn opleiding economie in de strot geramd kreeg : “Klantengetrouwheid opbouwen kost minder, is renderender en is veel belangrijker dan het aantrekken van nieuwe klanten; daar moet dus voldoende tijd en energie in gestoken worden”. Op dat vlak lijkt het mij dat Analanta met deze actie serieus met de edele delen van haar consumenten zal rammelen : eens bepaalde liefhebbers aan een zekere smaak beginnen te wennen, wordt deze smaak opnieuw uit de rekken genomen. Bepaalde mensen gaan zich misschien wel bekocht voelen, zullen het idee krijgen dat er met hun voeten gerammeld wordt. “En waarom zou ik die nieuwe smaak gaan uitproberen, over x maand verdwijnt hij toch weer uit het gamma ?”. En u kunt de consument uiteraard geen ongelijk geven. Anderzijds gaat Analanta op deze manier wel een bepaald nieuw publiek aanspreken: de verzamelaars. De mensen die alle smaken minstens één keer willen proeven en van elke Analanta één exemplaar wensen bij te houden. In die optiek kan ik mij zo een mogelijk discussie tussen twee tienermeisjes inbeelden :
- Hmm, die nieuwe Analanta Aardbei is echt wel lekker
- Kweenie, ik vond de Analanta Ananas eigenlijk véél liever
- Ja okee, ik ook, maar die vind je nu nergens meer.
Onbetaalbare anti-reclame…
De actie van Ogikalle: promotie via weblogs. De actie van Ogikalle vind ik wél geslaagd zonder meer : de Analanta Mango werd naar een 15-tal webloggers opgestuurd, pas aanstaande dinsdag wordt hij (+ dit achterliggende concept) aan de traditionele pers voorgesteld. Het omgekeerde zou ongetwijfeld veel minder goed werken, aangezien heel wat webloggers niet meer over een onderwerp wensen te schrijven “eens het al in al die andere media geweest is”. De actie lijkt ook te werken, want er wordt wel degelijk her en der over de Analanta Mango geschreven (bij Michel, bij Luc twee keer, bij Lilith, bij Dominiek …). Okee, door deze actie zal het “nieuwe product” nog niet meteen bij alle mensen bekend zijn, maar weblogs worden vaak gelezen door trendsetters en andere open-mindeders en het is altijd interessant om bij die mensen al aan een soort van namedropping te gaan doen, alvorens het product effectief gepromoot en geproduceerd gaat worden : de nieuwsgierigheid wordt geprikkeld, men gaat al eens op café zeggen “dat men gehoord heeft dat er 250 nieuwe Analanta-smaken zullen geproduceerd worden in België”. En het kost de producent ongeveer géén geld om deze eerste, beperkte, reclame te gaan voeren. Stap 2 is het bereiken van het grote publiek via de traditionele media.

Ik vind het alleszins een eer om in de testpoule te zitten. (De testpoule was er als bij de kippen bij. Huhuh, heb j’m? Heb j’m?) En ik doe het ook wel graag, zulke producten testen, er op mijn eigen kneuterige manier over nadenken om daarna mijn opinie alhier los te laten. En het leukste van alles is, wat zullen mijn medebloggers die de Analanta niet hebben ontvangen s-t-i-k-j-a-l-o-e-r-s op me zijn. Jammer dat er geen glijmiddel bijzat. Misschien is mijn buurvrouw ermee weg? (Ze zal waarschijnlijk gedacht hebben dat het een staaltje is om in haar was te doen, die domme triene! Monster zonder waarde, puh!)
Zo. Eerst een paar bekken- en kringspieroefeningen doen. Hou deze weblog in de gaten, ik hou U van mijn bevindingen op de hoogte!

(Met dank aan Lilith en Dominiek -en Luc VB, voor hun goddelijke teksten.)

Oah bwoarf, ik heb er genoeg van. Ik trek de deur dicht en ga dit weekend eens lekker uitwaaien aan zee. Met op mijn mp3 spelertje de verrukkelijke Gainsbourg en zijn:

“Dieu est un fumeur de havannes, je vois ses nuages gris
Je sais qu’il fume même la nuit, comme moi ma chérie
Tu n’est qu’un fumeur de gitanes, je vois tes volutes bleues
me faire parfois venir les larmes aux yeux, tu est mon maitre après dieu
Dieu est un fumeur de havannes, c’est lui même qui m’a dit
que la fumée envoie au paradis, je le sais ma chérie
Tu n’est qu’un fumeur de gitanes, sans elles tu est malheureux
au clair de la lune ouvre les yeux, pour l’amour de dieu
Dieu est un fumeur de havannes, tout pres de toi loin de lui
j’aimerai te garder toute ma vie, comprends moi ma chérie
Tu n’est qu’un fumeur de gitanes, et la derniere je veux
la voir briller au fond de mes yeux
Aime moi nom de dieu.”

Volgens mij is de hele ‘hetze’ een complot van de joden. Die hadden daar ergens een depot met duizenden Deense vlaggen die lagen weg te rotten…

Op mijn vorige post kreeg ik een reactie waarop ik wil reageren, zo blijven we lekker bezig. Cecil schreef (o.m.):

“Ik zal niet zeggen dat onze moslimvrienden vrij van zonde zijn, verre van. Ze zijn homofoob, onderdrukken hun vrouwen en zijn in vele gevallen zoals de Kerk hier honderd jaar geleden. Is dat een reden om elke Arabier uit te lachen? Ik denk het niet. Je reduceert er mensen mee tot een soort uniforme boosaardige vijand. Maar ja, dat is natuurlijk het simpelste wat je kan doen. De vraag is: lossen we er iets mee op?”
Uitlachen? Wie zitten we hier UIT te lachen? Niemand toch en natuurlijk kan dat niet. Lachen wél. En dat is net het probleem met die Islamitische Langtenen: ze hebbben geen gevoel voor humor en kunnen zichzelf niet relativeren.

“Verdere bedenkingen heb ik bij het feit dat het weer net in Denemarken gebeurt (een notoir “rechts” land dat ook vrolijk aan de notoire kant stond in 1940) in een rechtse gazet. Voorts is daaruit een soort: “En nu is het toegelaten om racistisch te zijn”-gevoel ontstaan. Dat is fout en toont aan hoe bang en gedesinformeerd de mensen wel zijn.”
Aan de notoire kant – so what, Leon Degrelle, de Spekpater en de Oostfronters vergeten zeker? Alsof alle Denen ‘rechts’ zouden zijn. Op microscopisch gebied, mijn ervaringen in Brussel. Om de haverklap klampt men mij aan op straat: “Monsieur, monsieur, un cigarette s.v.p.” Ik ben geen wandelende gratis sigarettenautomaat en zeg iedere keer beleeft maar beslist: “Nee-Non, je suis désolé, c’est pas bon pour votre santé + knipoog” BAf! Krijg ik negen op tien keer “Rasiste!” naar me toegeblaft.
Onlangs in de Delhaize aan de Beurs: een allochtoon die bijzonder grof en denigrerend deed tegen een (ook allochtoonse) caissière. Ik zeg dat mijnheer toch niet erg vriendelijk is tegen madame la caissière. Baf! “Rasiste! En moeidu niet! Et je suis chez moi ici!” Etc..enz.. Witheet ben ik toen geworden, bijna een handgemeen. Ik krijg er het vliegende purée dat je zelfs niets maag opmerken of zeggen over wat gewoon beleefde omgangsvormen zouden moeten zijn of je krijgt metéén het etiket “racist” op je voorhoofd geplakt. Van domheid en desinformatie gesproken!

“Ook vraag ik me af waarom ik zo weinig spotprenten zie met joden als onderwerp.”
Zoek eens een paar seconden op internet en je gaat er t-o-n-n-e-n van vinden. Misplaatst argument: je had evengoed kunnen opmerken: “Tiens, er zijn tegenwoordig zo weinig spotprenten over lesbo’s tegenwoordig…” Verder herhaal ik me: alles draait om humor, om zelfrelativering. Die ontbreekt in de Islam. Waarom zouden we niet mogen lachen met een spotprent van Mohahahammed ? Die Deense prenten waren zelfs ontzettend flauw, zwak, zelfs niet eens pittig. Die prenten bij Reet zijn duizend keer beter. Enja, er zijn er een paar ingeslopen die ‘erover’ zijn maar hé – moet kunnen. Daarbij, over joden gesproken. Joden en christenen zijn het gewend zichzelf te relativeren waarom kunnen die Islamieten dat niet? Gefrustreerd zijn ze, een levensgroot massaal minderwaardigheidcomplex: maar dat is hun probleem, dat gaat me niet beletten om met ze te lachen, ocharme, ochgottekes toch. Nuance. Moslims laten hun eigenwaarde en identiteit afhangen van hun godsdienst. Een lege doos, helaas. Er blijft niets over als je dat in vraag stelt of ermee gaat lachen. Als je ze dat afneemt dan blijven er mensen over die het economisch en sociaal niet al te goed doen. Geef die gasten werk en het probleem is in ‘no time’ opgelost. Het stompzinnige discours: ‘Keer terug naar Uw land’, ‘Het zijn allemaal profiteurs’ is kor(a)en op de molen van hun frustratie en helpt de zaken zeker niet vooruit. Integendeel, als we met het huidig probleem zitten dan is het juist de schuld van zulke uitspraken en niet van enkele stomme cartoons.

“Ergens zie ik twee maten en twee gewichten (en ze hebben ook meer invloed). De vrees voor antisemitisme is blijkbaar beter ingeburgerd dan de vrees voor islamofobie.”
Ik zie dat niet: in het geval dat er waarlijk racisme ‘in het spel is’ het is bij beiden even erg. Maar nogmaals naast de kwestie, ik vind die prenten niet Islamofoob. Net zoals een spotprent over jeannetten ‘homofoob’ zou zijn.

“Ik ben van oordeel dat je met alles moet kunnen lachen, inclusief gehandicapten en jannetten. Grenzen kan ik er niet voor beschrijven. Ik denk dat zoiets door gezond verstand moet geregeld worden en niet door blindelingse haat. Wat ik hier zie is absoluut niet grappig en erg kwetsend. Het gaat ook niet meer om Mohammed maar er wordt gespot met Arabieren in het algemeen.”
Volledig met je eens: alles is lachbaar en bespotbaar. Echter, dat er nu gespot wordt met de Arabieren in het algemeen is een gevolg ervan. Men zit nu te spotten en ze UIT te lachen wegens hun overtrokken, hysterische, totaal van de pot gerukte reacties. Eigen schuld. Kleine kinders zeg. Vergelijk het met Afghanistan toen er beelden van Boeddha werden verwoest. Nergens hebben we een agressieve reactie of een betoging van boeddhisten gezien. Terwijl enkele flauwe cartoons in een krant aanleiding zijn voor massaal geweld onder moslims. De domheid regeert weer, denk ik dan, niet de nuance of het verstand. Ambassades in brand steken enzo… hey, onlangs publiceerde Abou Jahjah antisemitische spotprentjes op de site van het AEL. Heb jij hier ergens een ambassade van een moslimland in de fik zien vliegen?

“Ik vind het triest, Huug, maar het is ons vrij recht om ervan te denken wat we willen. En geloof me, dat kan niemand ons afpakken.”
Inderdaad. “Het feit dat de moslims niet mogen spotten met hun profeet is volledig hun zaak. Wij mogen dat wel. Ik vond sommige van de cartoons waar nu over geruzied wordt eigenlijk wel grappig. Hier in het westen hebben we een zeer lange traditie van grappen over de godsdienst. Eigenlijk zouden de westerse kranten elke week zo’n cartoon moeten publiceren, zodat moslims kunnen wennen aan het idee. De moslims mogen kwaad zijn, maar bedreigingen en boycots zijn totaal onaanvaardbaar.”
Etienne Vermeersch, geïnterviewd door Frans Steenhoudt in Het Nieuwsblad van 3 februari 2006

Ik lag driedubbel. Nienormaal. Die Ollanders alweer. Kijk, dat zijn pas écht grappige ‘cartoons’. Benieuwd hoelang Reet in de lucht blijft. (Of wanneer hij in de lucht vliegt…)

Dimi kwam onlangs het volgende tegen en ik kon het niet laten om U, lieve lezers, ook een verhaaltje te vertellen:
“Als je op de Kouter van de Handelsbeurs richting Vogelmarkt aan het rijden bent kom je (al jaren) het volgende tegen: auto’s die uit de parking komen en willen invoegen met de stroom. Normaal gezien met het hoffelijk ‘ritsen’ geen probleem. Ik kwam dus op een dag uit die parking en die gast naast me – geen millimeter toegeven! Het kalf. Hij zou en wou me niet laten invoegen. Ik koppig, rij langs hem mee de stroom in. Hij zit me de hele tijd aan te staren. Op een gegeven moment geef ik een dot gas, ga twintig centimeter vooruit en rem. (De file ging namelijk niet vooruit.) Vermits mijnheer Dumbo alleen maar mijn wagen in de gaten hield (en niet de file voor hem, die nog steeds stilstond) reed hij met luid gekletter in het gat van zijn voorganger. *Crunsch!* Grote consternatie: gebroken achterlichten en koplampen, krassen en deuken. Het licht sprong op groen (toen waren die er nog) ik had een zee van ruimte om m-o-o-i in te voegen. Tijd zat om (-Dumbo moest een paar seconden bekomen- die uitdrukking op zijn smoel vergeet ik nooit) het raampje te openen, ostentatief mijn middelvinger uit te steken en hùp, fluks weg te rijden. Dumbo is nog uit zijn auto gesprongen en me achternagelopen om me te wurgen, maar helaas: ondertussen was de ‘aangeredene’ uit zijn auto gesprongen om hem ‘aan te vallen’. Nog nooit zo gelachen. Het is ondertussen al een paar jaar geleden maar ik krijg er nog steeds een warm gevoel van. Ha!
(Ondertussen rij ik in ‘t stad sinds jàren alleen nog maar met de fiets. Heb ik van die onnozelaars geen last meer.)

Oozie stuurde me in de comments van mijn vorige post de volgende link. Interessant, indeed:

“HINDUS consider it sacrilegious to eat meat from cows, so when a Danish supermarket ran a sale on beef and veal last fall, Hindus everywhere reacted with outrage. India recalled its ambassador to Copenhagen, and Danish flags were burned in Calcutta, Bombay, and Delhi. A Hindu mob in Sri Lanka severely beat two employees of a Danish-owned firm, and demonstrators in Nepal chanted: ”War on Denmark! Death to Denmark!”In many places, shops selling Dansk china or Lego toys were attacked by rioters, and two Danish embassies were firebombed. (…)
Make no mistake: This story is not going away, and neither is the Islamofascist threat. The freedom of speech we take for granted is under attack, and it will vanish if it is not bravely defended. Today the censors may be coming for some unfunny Mohammed cartoons, but tomorrow it is your words and ideas they will silence. Like it or not, we are all Danes now.”

Ook lezenswaardig: dit hier. Waar ik vooral bij deze zin pardoes van mijn Stokke-stoel viel:
“In Western democracy, the people are sovereign; in Islam sovereignty is vested in Allah and the people are His caliphs or representatives. The laws given by Allah through His Prophet ( Shari ‘ah) are to be regarded as constitutional principles that should not be violated.”

Brussel – Eigen berichtgeving.
Verscheidene duizenden voetbalfanaten en demonstranten hebben zondagavond na de uitzending van Panorama op Canvas in de Brusselse hoofdstad aan de Tervurenlaan het gebouw in brand gestoken waarin de Chinese kanselarij is gehuisvest. Dat gebeurde nadat ordetroepen met traangas en waarschuwingsschoten vergeefs hadden geprobeerd de menigte in bedwang te houden. Zeven demonstranten zouden gewond zijn geraakt. De Chinese ambassade in het Nederlandse Den Haag ging eveneens in vlammen op, evenals het nabijgelegen tuinhuisje.
Duizenden mensen namen deel aan de demonstratie, die was gericht tegen de omstreden omgekochte voetbalmatchen waarin men de hand kan zien van de de Chinese maffia. Het kopstuk van de bende, die ruim een jaar geleden voor het eerst in opspraak kwam weekblad Humo, is ondertussen voortvluchtig richting Shanghai.
Een bontjassenwinkel in het centrum van Parijs werd door demonstranten met stenen bekogeld, geplunderd en nadien in brand gestoken. Ook andere gebouwen in de buurt (o.m. van de Chinese Badminton- en Pingpongfederatie) werden bestormd. Er werden ook brandweerauto’s in brand gestoken en Chinese vlaggen verbrand. De Chinese ambassade in Parijs was in de vooravond uit voorzorg al leeggehaald.
Als reactie heeft het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken de Chinezen in België opgeroepen het land te verlaten. ,,Alle Chinezen worden opgeroepen het land te verlaten. De situatie in België is zondag zeer ongunstig geëvolueerd en niet onder controle”, staat er te lezen in een mededeling van het ministerie, dat alle Chinezen ook afraadt om naar België af te reizen.
Ondertussen brengen lange rijen woedende voetbalsupporters de nacht door aan de balie van China Airlines op de luchthaven van Zavemtem, vastbesloten om morgen met de eerste vlucht naar Shangaï te vertrekken. “We zullen de man vinden, vierendelen en opknopen! Zijn uitgerukte darmen voeren we aan de honden! Met ons heilig voetbal, onze enige religie die ons arme werkmenschen nog rest, zal niet gespot worden!”: klonk het vastberaden. Verder werd er ook opgeroepen om alle producten die komen uit China (en dat zijn er héél wat) vanaf maandag te boycotten. De Chinese grootwarenhuizen in de buurt van de Brusselse beurs en de stationsbuurt in Antwerpen sluiten voorlopig hun deuren. Als dit nog lang zal duren vreest de Chinese gemeenschap in België voor massale ontslagen.

De Chinese ambassadeur was niet bereikbaar voor commentaar. Een anonieme Chinese vertegenwoordiger van de Chinese gemeenschap in België is echter niet onder de indruk, dénkt er niet aan zijn excuses te zullen aanbieden en beroept zich op het vrije manier van handelsverkeer en -doen. Cool! Die Chinezen!

Actuaquiz bij DS-Online. U scoorde : 9/10
Anderzijds, wat lees ik: Deense crème brûlée en andere melkproducten vallen niet in de smaak van Islamieten. Ze zijn daar compleet op hun hoofd gevallen, hé. Ik heb er geen woorden voor. Wat een moefties, aangebrande basji-boezoeks. Die leven daar echt nog in de middeleeuwen. *Zucht*

Four Catholic ladies were having coffee.
The first Catholic woman tells her friends “My son is a priest. When he walks into a room, everyone calls him “Father.”
The second Catholic woman chirps, “My son is a bishop. Whenever he walks into a room, people call him, “Your Grace.”
The third Catholic mother says, “My son is a cardinal. Whenever he walks into a room, people say, “Your Eminence.”
Since the fourth Catholic woman sips her coffee in silence, the first three women give her this subtle, “Well?”
So she replies, “My son is a gorgeous, 6′ 2″, hard-bodied dancer. When he walks into a room, people say, “Oh my God!”

Met dit aanhoudende pokkenweer (koud, miezerig, de hele stad ligt er ‘vet’ bij – precies een oliefilm die overal op de straten ligt) ben ik deze middag (op zoek naar een ‘deftig’ hemd voor op mijn werk) ineens een reisbureau ingedoken en ben ik thuisgekomen met een kilo of vijf reisbrochures. Ahh, ik smolt weg bij het zien van die mooie zonovergoten, hagelwitte palmboomwuivende stranden, luxueze all-inn hotels en cocktailbars… Tot ik in het boekje met de prijzen keek. Jeempie zeg, zo v-e-r-r-e-k duur dat het allemaal geworden is! Minstens 15 tot 25% duurder dan vorig jaar. Zelfs voor Turkije in het ‘laagseizoen’ (september-oktober) heb je niets (tenminste, geen 4 sterren) onder de 700 euro voor 8 dagen, onvoorstelbaar! Thailand: waar je vorig jaar een treffelijk hotel voor 14 dagen kon boeken voor ongeveer 1100 Euri, kost dit jaar 3- tot 400 méér. Zoef! In de haard met die boekjes. Eerst de lotto winnen.
Ohja, twee hemden gevonden in de Hema. 24 Euro. (Voor de twee.) Die éne Polo Ralf Lauren zal ook voor een andere keer zijn.