Huug & Druug

En wie zat er ook op die trein? Yup, Bibi. Het waren dan ook geen drie kwartier maar twee uur in totaal dat we onderweg waren. Gek, hoe iedereen met iedereen begin te praten op zo’n momenten. Gezellige boel voorwaar, moeten ze nog doen!

Vandaag is mijn moeder er 66 geworden. Klein feestje bij haar thuis met mijn vader, mijn zus, haar man en de kleine van mijn zus: de allerliefste, op-eet-bare Martha van 14 maanden, mjom!
Enfin, een traditionele fondue, koetjes en kalfjes aan en op tafel en dan zegt ons moeder: “Haja, wist jullie het al? De broer van ons pa ligt in het ziekenhuis, iets met zijn hart…”

Kijk, en dan. En dan… valt de tijd stil.

Vervagen die gesprekken. Ik hoor niets meer en zoals in een versnelde film zie ik dan alles weggaan en verteren. Mijn ma of mijn pa die doodgaan, ik aan hun sterfbed. Martha als een rebelse puber.
Het bestek valt weg van tafel. De tafel zelf. De kadertjes met de leuke schilderijtjes van mijn moeder van de muren. De meubelen, één voor één. De stoelen, de sofa, het tapijt. Tot er niets meer is en ik naar de kale muren zit te kijken.
En naar mezelf, alleen. Ooit eens.

“Hé Hugues! Ge zijt weer aan het dromen! Wat is het jongen? Zijde moe?”
“Ja, ma.”

(Ik hou van jou, en van ons vake ook en doe er nog eens 66 bij. Als dat zou kunnen.)

Schrijf ik hier eens wat op mijn blog, staat binnen de kortste keren de hele familie in rep en roer met huiltelefoons en al. Het zal me leren. Vanaf nu schrijf ik alleen maar over het schoon weer. Mensen kunnen dus echt niet lezen. En nog iets: er staat hier een link naar mijn e-mail adres. Schrijf daar éérst eens naar alvorens iedereen te zitten ambeteren. Pipo!

… en het begint te kriebelen.

Woaw, vandaag in grote lijnen: de plannen voor de toekomst. Een secured web-based portal schrijven waar alle documenten kunnen opgevraagd worden die nodig zijn voor de werking van de dienst. Uitkuisen van de bestaande database, hernoemen, structureren en centraliseren. (Want nu staan die dingen een beetje overal, bij Pier en Pol…) De bestaande werk-methodologie onder de loep nemen en afslanken, verfijnen en rationaliseren, want veel te log nu, en teveel onnodige stappen.
Als dat min of meer op poten staat een interne first-line helpdesk uit de grond stampen, mensen recruteren, opleiden en coachen. En dan nog links en rechts enkele liflafjes. Presentatie van een uur, helemaal alleen voor ‘little moi’.
“Overmorgen kan je mee naar het bedrijf waar alle documenten worden gedigitaliseerd zodat je kan zien hoe dat in zijn gang gaat. Interesse? Laat het maar wat bezinken en denk er rustig over na.”

Ik moet er niet over nadenken. Ik wéét het al.

De grootste vervuiler van Europa. Hoera!

Is er dan toch nog eindelijk iets te zien op de treurbuis. Angela’s Ashes. Gezien op Canvas. De acteurs zijn goed, de beelden zijn mooi. Ontzettend ontroerend en af en toe een bankschroefje rond mijn keel. Een aanrader. (Naar het schijnt is het boek nog beter.)

Tiens, pertang nog niet gezien hier ten lande… “
Vive les Belges! Chapeau les Belges… Ci-joint, une publicité d’un opérateur de téléphonie mobile Belge. Comme vous le constatez, cette campagne est légèrement moins terne que les affiches toutes noires d’Orange! Quant au message délivré, on suppose qu’elle lui a dit “Je t’aime” et que ça l’a un peu ému, çà aurait peut être été plus soft par sms! Un peu fort quand’même, je trouve! Pauvres gosses et, surtout, pauvres parents qui vont devoir expliquer ça!”

Boarf, je kan nog altijd aan de kindjes zeggen dat de madam een sneeuwbal in haar gezicht heeft gekregen, hmmm?

“Ik ben ooit eens met een wagen over de kop gegaan, zonder werk vallen geeft hetzelfde gevoel, een stank van verbrande rubber en de hulpeloosheid, je ligt als een kever op de rug terwijl de wielen dwaas doordraaien. Ik belde gisteren met de Gentse dichter Daniël Billiet van Ytzng, hij zei er niet om te rouwen dat iemand als ik de bocht mist om in een broederschap van motregen, vale gezichten en houten wachtbanken terecht te komen. Daniël en zijn vrouw stempelen al maanden zonder enig vooruitzicht op andere tijden. ‘Voor jou zal dat hooguit een paar weekjes duren,’ zegt Daniël, ‘getuig er dan van wat het betekent om uit de hand van de staat te eten.’ Toen ik van Knack naar De Krant overstapte, zei mijn omgeving unaniem dat ik geschift was, dat er bij mij een streepje door liep, dat ik besmet was door de bacil van hoogmoedswaanzin. Nu dit allemaal in blitztempo bewaarheid wordt, heb ik nog niemand ontmoet die verwijten herhaalt, men belt mij op met gemeende adviezen, mensen die niet rijk zijn bieden geld aan, ik denk aan een lied van Brassens dat in een koffer zit, op die koffer staan een lamp en een sierappel en een koperen kandelaar, ik ga het lied dus niet opdiepen, het gaat om een man die na een enormiteit weer in zijn dorp arriveert en verwacht dat iedereen hem de les zal lezen, zich zal afkeren, maar het omgekeerde is waar, men voelt mee, maar niet opdringerig, de solidariteit spreekt, de man gaat op zijn kont zitten uitschreien, niet bestand tegen vriendschap. Zo voel ik mij.”

Uit: Leve Mij. Van Johan Anthierens.

Time and again I tell myself
I’ll stay clean tonight
But the little green wheels are following me
Oh no, not again

Recap.

Sinds een maand of twee ben ik weg van de shiften (nacht, ochtend- en avondwerk) en dat was zo goed als mezelf een C4 geven.
Alleen, ze zijn zo goed in de firma van me, dat ze me niet meteen gedumpt hebben maar me geparkeerd hebben in een nieuwsoortig project. Een soort pool waar je tijdelijk ergens in een afdeling kan werken om je te kunnen intern her-i-enter-sollici-te-gregren, (zoiets). Bij mijn mijn vorige try (Webmaster, F. Communications) eindigde ik op nummer twee. Maar zoals iedere sportmens kan beamen, liever brons dan zilver. (Het beste is goud natuurlijk, maar soit.) Enfin, ik, sindsdien, zwaar depri.
Tot vandaag. Tweede poging. Deze morgen. Een interview. Als webmaster en security officer voor FBI. (De interne audit sectie van bij F. Ze hebben wel originele acroniemen voor hun afdelingen, ha!) Gaat goed. Héél goed zelfs.

Terug naar mijn werkplek.
De baas: “Huug! Naar mijn bureau”
Ik dacht: “Ok, nu is het zover. C4. Over and out.”

Krrr… you bet.

Hugues, we zijn ontzettend tevreden over jou. Wat je hier de laatste weken bereikt hebt overtreft onze verwachtingen. Je geeft blijk van initiatief, durft beslissingen te nemen en op zeer korte tijd heb je je onze business eigen gemaakt. Daarbij gaf je te zien dat je autonoom kan werken en niet bang bent om originele voorstellen te doen die de werkmethodes kan verbeteren en ook om je een complexe materie eigen te maken en te beheersen. Verder heb je in een dossier, dat een boeltje was, alles rechtgetrokken wat krom was en zagen we dat je ook je collega’s kan begeesteren.
We willen niet meer dat je weggaat. We hebben het er met onze oversten over gehad en we denken dat er een budjet kan vrijgemaakt worden om je te houden. We vragen je hierbij om je verdere interne sollicitaties in onze onderneming te staken want we willen je hebben, en houden.

Ik dacht dat ik het niet meer had. Na al die jaren bij de F. Krijg ik eindelijk eens bloempotten naar mijn kop g-e-s-m-e-t-e-n.
Ik moest eventjes naar mijn ma bellen. Bekomen.

Wat zit ik nu nog te twijfelen?

(Om maar te zeggen: dat is dus echt wel een constante in mijn leven. Als ik denk, of ben, of helemaal aan de grond zit. Dan lukt ineens alles. Zeer eigenaardig. It’s life zeker ?) Gatver, wat doet het deugd om een pluim in mijn gat te krijgen! Ik denk dat ik blijf. Ik kan meer, véél meer verdienen bij FBI, maar een compliment en waardering voor wat je doet is onbetaalbaar.

Een grapje over het wielrennen? Huug & Druug heeft voor U de exclusieve, onthullende Verhofstadt-tapes!
“So then I said to my chauffeur: Ho! Not so fast, you idiot! S-t-o-p! You are driving us crazy!”

“He was turning on the wiel with his arms like this: but the kar went vroem-vroem!”

“Krak-boem! Right den bush in! And over mijne kop!”

“Wha-ha-ha! Good job. Thanks, Guy. Appreciate you.”

Ik had me voorgenomen om er niet meer aan te denken, niet meer aan te raken, te stoppen, zelfs professionele hulp op te zoeken… en dan krijg ik dit:

“Your Inner European is Irish!
Sprited and boisterous!
You drink everyone under the table.”

Met de neus op de feiten. Ik ga er iets aan doen, de laatste keer was er teveel aan. (Via Netsensei.)

‘k Heb ze al een tijdje in de gaten en ik begin ze leuker en leuker te vinden. Tijd voor wat reclame!
(Straks in mijn linklijst maar nu ff geen tijd en geen goesting. Donderdag nml. interne sollicitatie bij het FBI. “I” staat voor “Investigation”, jawel…)

Een breuk in de waterleiding. Van ‘t appartement boven. Heel mijne living staat nat. Arggg…

*SAGESSE ORIENTALE*

Le sage hoche la tête:
“Quels que soient les vêtements qu’elle portera, elle se fera baiser…”

I Am A: Chaotic Good Half-Elf Mage

Chaotic Good characters are independent types with a strong belief in the value of goodness. They have little use for governments and other forces of order, and will generally do their own things, without heed to such groups.

Half-Elves are a cross between a human and an elf. They are smaller, like their elven ancestors, but have a much shorter lifespan. They are sometimes looked down upon as half-breeds, but this is rare. They have both the curious drive of humans and the patience of elves.

Mages harness the magical energies for their own use. Spells, spell books, and long hours in the library are their loves. While often not physically strong, their mental talents can make up for this.

Find out What D&D Character Are You?

Het klopt dan nog ook, trr.. (Via Kat die het had via Michel.)

Morgen komen ze voor het glas. Amaai zeg, als ik dat hier zo zie dan hebben de bewoners van de Sportstraat m-a-s-s-a-a-l aan de champagne gezeten! Chique buurt!

En tekeningen.

Maar altijd bigger than life.

Nooit geweest…

“En ons party animal, die door zijn heerlijk ongeremde (nou ja) aanwezigheid en ongecomplexeerdheid binnenvetters als mezelve doet glimlachen en met wereldvrede omhult.”

Nu nog een lief.

(Gelukkig) nog foto’s, van Michel.

Kneterrende nucleaire kopspslijt. Mmm, ik moet waarschijnlijk wred ambetant geweest zijn. Sorry.
Heb ik hem nu gekust?

Arg, back to bed.

Er zijn er veel, moppen over blontjes, maar deze is subliem!

Ha! Michael, ‘schijtluis‘ is een véél te fraaie bewoording. Wat dacht je van dit!?

Wannes, je hebt erom gevraagd: you CUNT!

Kijk eens aan! Ik LINK naar MEZELF! (Het betere handwerk.)

Ten eerste omdat Blogger zo traag is als dikke str..(erhm?) stroop? Ja stroop, dat is het. Waarschijnlijk loopt het internet een beetje stroever door de leidingen wegens de kou. Ten tweede omdat ik het razend druk heb op mijn werk en mijn hoofd wel naar andere dingen staat. (Een beetje arbeidsethos aan de dag leggen mag ook wel zeker?) Ten derde omdat ik alweer mijn lees-moteurke aan de praat heb gekregen. (Uiteindelijk valt “De Schoonheidslijn” nog best te pruimen, Fresco.)
Ten eerste (terug): het is koud, ik verdien minder poen nu ik uit die shiften gestapt ben, ik moet ‘ceintuur’ doen, dus ook (ondermeer) op verwarming (ah, those were the days toen mijn gaskachel dag in dag uit, winter en zomer aan het branden was…) dus kruip ik extra vroeg in mijn bed. Nah! Dus: (ook) geen solden voor mij dit jaar en daarbij, mijn collega’s kwamen één voor één helemaal verkleumd terug van de Nieuwstraat met het (opbeurende) bericht dat: “Het is zottenwerk, je kan er over de koppen lopen. Zeker vijftig man die stond aan te schuiven aan de kassa’s! We proberen het morgen nog eens.”
(Gniffel. Schadenfreude. Ich bin eine schlechte Person. *Screaming Jay Hawkins achternadoe* WhoeHoe!) Ondertussen ben ik wel vruchteloos op zoek geweest naar Dan Brown’s: “De Delta Deceptie” – wat een deceptie! Okey, het zal wel alweer een prul van niets zijn maar hey, pulp gaat er wel best in, zo tussendoor. Mja, dat is dan voor morgen. Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar de (ta-daam!) Rri-be-ke-nss! Mjom.