13 nov 2005
Hij kan me zijn eige giene weg
Euh, jadus. Ik weet niet wat er aan de hand was met me deze week. Ik liep onnnozel, kwaad, onrustig, prikkelbaar. Kweetnie. Ik heb het gevoel dat ik met mijn leven in circeltjes aan het rondlopen ben. Het staat me allemaal niet aan. Ik wil beter. Zinvoller. Dus: werk aan de winkel. En te zeggen dat ik zo lui ben.
Ach, ik moet dringend eens bepaalde dingen overdenken. Anders aanpakken. Introspectie, voor de spiegel staan. Tot hiertoe (h)erken ik alleen maar mijn beperkingen: ik vind mezelf eigenlijk maar een domme kloot en dat maakt me kwaad.
Als ik me kwaad heb gemaakt en ‘vuile’ woorden heb gebruikt dan spijt het me. Het is onmacht, frustratie. Sorry.
“Huug! Geen zelfmedelijden aub! Het is altijd hetzelfde met jou!” zei mijn vriendin me ooit die twee jaar geleden aan kanker is gestorven. Oh, ik mis ze. Ik mis ze zo erg. Allez, vuurtdoen! Niet pluije!
(Hoe gaan we dat hier nu aanpakken?)
