Hugues

Uit een mailtje van een goede vriendin uit het (zonnige ?) zuiden van ‘La Douce France’.

Het is nooit grappig als….

Een cardioloog zegt: “Hier klopt iets niet.”
Iemand na een allergietest vragen of hij al uitslag heeft.
Tijdens de seks niets in te brengen hebben.
Een spuitjunk die om een bijdrage voor de “armen” vraagt.
Een heroïnehoer die het voor een prikkie doet.
Een voetballer zonder doel in zijn leven.
Michael Jackson zwart maken.
Een geheim vertellen in een kamer met kliklaminaat.
Een anorexiapatiënt met mee-eters.
Een timmerman met plankenkoorts.
Een boek over bondage in laten binden.
Een astmapatiënt een adembenemend verhaal vertellen. (Oah, goeie!)
Door de mand vallen tijdens een ballonvaart.
In een Duitse schoenenwinkel zeggen dat je maat 40-45 nodig hebt.
Een bloedmooie vrouw met hersens een “Miss-Verstand” noemen.
Een exporteur die niks uitvoert.
Honing met een bijsmaak.
Een vogel die in de nesten zit.
Een cavia die hamstert. (Hey, Bavada!)
Een elektricien die niet meer tegen de spanning kan.
Een piloot van de US-Airlines begroeten met “Hi Jack”!
Tegen een piloot van de KLM zeggen dat hij eruit vliegt.
Een Palestijn een Rennie geven om hem van dat opgeblazen gevoel af tehelpen.
Een spijtbetuigende transseksueel die zegt dat hij liever weerman wil worden.
Tegen Assepoester zeggen dat ze haar muil moet houden.
Tegen een astronaut zeggen: loop naar de maan!
Een telefoon die in het ziekenhuis wordt opgenomen.
Aan een verloskundige vragen of haar werk bevalt.
Aan een asielzoeker vragen of hij al spaart voor zijn uitzet.

Mmm, mijn dag is alweer goed, Dank U, Vero! *Smaksmak*

Outsourcing…

Ha! Wat ben ik blij met die sneeuw zeg. Want ieder jaar was iedereen vergeten hoe het was en ieder jaar moesten we het gemekker aanhoren: “Krijgen we dit jaar een witte Kerst?”

Voilà, hij is er, de witte Kerst. Weliswaar een maand te vroeg maar we hebben het gehad. Iedereen content nu? Héérlijk hé, die witte, smerige smurrie? Die prut waar je je benen over breekt en na een halve straat al een lumbago van krijgt door over de stoep te moeten schuifelen om geen koprol te maken.

Sneeuw moet in de bergen liggen of hooguit tot aan de Deens-Nederlandse grens maar niet lager.
Of in een bol waarmee je kan schudden. Het feit dat die smeerlapperij er nù al ligt stemt me hoopvol want we krijgen die rommel hooguit één keer per jaar dus het ergste is waarschijnlijk achter de rug. En het geleuter, de hysterie, de terreur over “een witte krijstmaSS” daarmee hopelijk ook. Oef!

P.S.: Het enige ‘voordeel’ aan die brol is dat er dit weekend geen voetbal was in het nieuws, een verademing.

Heeft u dat ook? Thuis een 0 (nul) draaien om een buitenlijn te krijgen?
Trr.. ik trap er iedere keer in.

Gooi Orwell in de haard en lees dit hier!

Een nieuw werk, een nieuw leven. En vooral, terug: een sociaal leven. Ik kan de uitnodigingen om ‘s avonds bij vrienden, kennissen en familie mee aan tafel te schuiven niet bijhouden. Zo erg dat ik geen tijd meer heb voor mijn geliefd pc-tje. U merkt het liefste lezers, het is de laatste dagen wat kalmer geworden op mijn blogje. Jammer maar helaas, snif. (As if) Straks ga ik dat shiftwerk nog missen, trrr… (Wat staat er morgenavond op het programma? Ah, etentje bij mijn zus. U hoort me niet klagen, nee hoor.)

Iedereen zat me uit te lachen erom, stommerikken. Puh, en nu is het weer in? Nu wil ik het niet meer. Ik draag een ‘klaksken’.

Ahyeh, Frank. Yes that’s it. Ik heb het weer zitten, sorry.
Frank sings:

In the wee small hours of the morning
while the whole wide world is fast alseep
you lie awake thinking of the girl
never even think of counting sheep

while the whole wide world has learned it’s lesson
she’d be yours if only she would call
in the wee small hours of the morning
it’s the time i miss her most off all

Zoals U kan zien op de afbeelding waarme men reclame maakt voor de verkiezing van ‘De Grootste Belg’ staat er op het hoofd van…
Ten eerste: een man = discriminatie, ten tweede = hij lijkt wel op Hugo Claus. Ten derde, (ik kan niet tellen)
een duif!
Een duif? Jawel, een duif, en iedereen weet wat die beesten doen!
Vermits ik niet genomineerd ben als Grootste Belg kan ik U maar een ding vertellen: de uitslag?
Het zal me des duiven zijn!
(En daarbij, de grootste? Ik ben een meter 90 groot en de rest is helemaal goed in proportie. Sooo, suck on this, lamers!
No, not my toes, you cunt..)

Waar ik zo moe van kan worden is die eeuwige competitie die er altijd moet gemaakt worden. Ik bedoel op het werk: ok. Voor aan een lief te geraken: ok, we zijn zo dwaas. Maar voor een weblog?
Allez zeg, het laatste waar ik me nog eens helemaal in kon laten gaan zonder er punten voor te moeten krijgen.

(En nu citeer ik eventjes Verbal Jam, die ik vroeger de grootste bal van webloggend Nederland vond, maar dit terzijde…)

“Als ik ergens om moet huilen is het wel die ene meelijwekkende lezer die er nog steeds niets van begrepen heeft. Misschien moeten we voor hém maar eens een stille tocht organiseren.
Maar goed, deze zo spontaan geboden mogelijkheid om weer eens een prettig potje te kunnen zeiken laat ik mij natuurlijk niet ontglippen!
Tegen beter weten in leg ik het daarom nog één keer uit:
Het zal inmiddels toch zeker twee jaar geleden zijn dat ik die Dutch Bloggies een beetje heb opgeschud door de stemfraude aan de kaak te stellen in een provocerend bedoelde discussie op het forum. Het heeft wonderlijk goed geholpen: sindsdien is al het mogelijke gedaan om de stemprocedure te verbeteren. Ook heb ik als ludieke tegenactie de Verbal Jam Awards verzonnen.
De bedoeling van beide acties was om de onzinnigheid van dergelijke wedstrijdjes te illustreren (voor zover de uitslag dat nog niet deed). Casa refereert er zelf ook aan: “Met mijn realiteitszin weet ik dat ik de shortlists niet ga halen.”
Pas dus straks op met commentaar op de uitslag van de Dutch Bloggies: sommige humorloze lieden zullen u tot in eeuwigheid nadragen dat u ‘niet tegen uw verlies kunt’. Altijd een boeiend argument, omdat het zo onweerspreekbaar is. Degene die het nodig heeft geeft daarmee blijk van een onherstelbare vorm van geestelijke benauwdheid. Het zij zo, de tragische gebreken van de medemens hebben wij nu eenmaal geduldig te aanvaarden.
Mag ik mij ondertussen weer met het immer fijne superloggen bezighouden in plaats van dat jaarlijks jammerlijk hoogtepunt voor de competitief ingestelden onder het weblogvolkje?

Heh, heerlijk die Hollanders. Soms.

Internet is vrijheid. Internet is webloggen. Internet is Uw gedacht kunnen zeggen.
Als mijn (weinige) lezers niet akkoord zijn/waren met wat ik schrijf/schreef dan kunnen/konden ze hun bijval, of verontwaardiging steeds uitkakken in de reactieboxen hieronder. Ik zit echter écht, maar echt niet te wachten op de ongenuanceerde, stomme, grote bijval van de massa. Ohboy! Lees maar eens sommige reacties op ‘Japanse Namen’. (Google)
Dan zou je die reageerderders wel een naald in hun ogen willen steken!.
(Alhoewel, ondertussen werd het wel ontzettend grappig. Maar wie zou er populair willen zijn als je zoiets leest?)
Internet is NIET een pipo of een bedrijf die U gaat zeggen hoe goed of slecht je bent. Verkiezingen? MY FUCKING ASS! Ik ben Bush of Kerry niet!
(Trouwens was het niet dé massa die voor Bush stemde? En dan nog? 50/50)

Mijn edele delen wachten op een kus.

Ik eis dan ook per direct, dat het pulpblaadje “*” me uit de nominatielijst schrapt. Ik wil hier niets, maar dan ook niets mee te maken hebben.

Nu al? Ja, nu al! Huug & Druug is DE SITE VAN HET JAAR! Hoera, me, myself and i !Zo, iedereen, hetzelfde doen…

Tijd om me koest te houden. Ik hou niet zo van lijstjes. Waar kan ik me van die lijst laten schrappen? Nouja, ben er ook ferm gerust in. Waar ik altijd zo moest mee lachen waren die foto’s in de Quick of de MacDo met daarop: “Werknemer van de maand.” Zo denigrerend. Ik vind het gewoon zielig. “Uitgeperste citroen van de maand” – ja. Get a life. Daarbij. Ik heb al gewonnen. De éérste plaats! Kijk eens wat ik van die mooie bokaal heb gemaakt? Eindelijk deftig licht in mijn wc! Ha!

Hebben jullie ook zo’n last van winteRtenen? Ik loop de godgansche dag op mijn blote voeten thuis. Maar nu krijg ik er last van: ze zijn koud en ze blijven koud. Toch maar eens iets breien.

‘K Heb daar al meteen een halve dag congé genomen. Zo erg! Natuurlijk vielen ze daar allemaal uit lucht (en lijken uit de kast enzo…) en moest ik daar alweer zelf aan de kar trekken. Nog nooit, maar ook nooit heb ik meegemaakt dat alles minder of meer in orde was. Altijd improvistie. Kunst en vliegwerk. Ik had zelf geen eigen pc. De ‘badging’ werkt niet en niemand wist wat ik er kwam doen en wat ik er zou konden aan doen. Was ik thuisgebleven dan had geen haan erom gekraaid. Ik had het er na een uur of drie bekeken en ben het daar afgebold. Duimen afdraaien en ervoor pietsnot bijlopen is echt nooit mijn sterkste kant geweest.
Gelukkig was het ‘schoonweer’ vandaag. Ik heb me in ‘De Passage du Nord’ volledig laten gaan met 36 oesters en en volle fles wijn. Poilly-Fumé. Arqm, lekker. Mijn dag is dan toch niet helemaal op zeep geweest. Chance!

Ook wennen: aan de meute, in het station, op de treinen op de tram. Ja, het leven van en 9 to 5-er gaat niet over rozen. Wat ik je brom. Brom, brom. Maar wél veel schoon volk gezien. Amaai!

@Debbie, ja het zal er wel iets mee te maken hebben. Ben, rustloos, futloos, niets kan me nog boeien, zelf de Rode Loper niet. Of ben Crabbé of Terzake, met die mooie Fhara! Ik luister niet meer, het zal me allemaal worst wezen. Nothing changes; woorden druppelen als water uit een kapotte emmer in de woestijn. Komt daarbij dat ik het allemaal wel gezien heb. (Stel je voor! Zever, gezever! It’s a non-stopping- kakmachine!) Soms heb ik goesting om niet IN maar VOOR de trein te lopen als ik naar mijn werk ga. Maar dat kan ik die arme pendelaars niet aandoen… Dus maar niet. Echtwaar, niets lukt hier, zelfs dat niet. Daarjuist een blik soep open willen doen, lag heel de keuken onder de tomatenballetjes, arrg… Een uur bezig geweest om de boel op te kuisen, (stinken!)tedoemme! Rien-ne-vas-plus! Ik kruip maar beter weer eens in mijne nest. Alhoewel, dat lukt me ook niet meer, dan lig ik klaarwakker.. De gedachten -Les ideés noires- razen dan in mijn hoofd. En als ik opsta dan ben ik zo moe als een versleten hond. Blérg! Vankantsie, ik moet vakantie, ik moet de Lotto winnen. Als ist het maar duizend muken. Het Spleen,
Le-mal-de-vie. Och, het gaat wel over. Zoals altijd. Maar nu ff niet en het is wel héél hardnekkig. Valeriaan? Zou dat helpen?)

Euh, jadus. Ik weet niet wat er aan de hand was met me deze week. Ik liep onnnozel, kwaad, onrustig, prikkelbaar. Kweetnie. Ik heb het gevoel dat ik met mijn leven in circeltjes aan het rondlopen ben. Het staat me allemaal niet aan. Ik wil beter. Zinvoller. Dus: werk aan de winkel. En te zeggen dat ik zo lui ben.
Ach, ik moet dringend eens bepaalde dingen overdenken. Anders aanpakken. Introspectie, voor de spiegel staan. Tot hiertoe (h)erken ik alleen maar mijn beperkingen: ik vind mezelf eigenlijk maar een domme kloot en dat maakt me kwaad.
Als ik me kwaad heb gemaakt en ‘vuile’ woorden heb gebruikt dan spijt het me. Het is onmacht, frustratie. Sorry.
“Huug! Geen zelfmedelijden aub! Het is altijd hetzelfde met jou!” zei mijn vriendin me ooit die twee jaar geleden aan kanker is gestorven. Oh, ik mis ze. Ik mis ze zo erg. Allez, vuurtdoen! Niet pluije!

(Hoe gaan we dat hier nu aanpakken?)

Er was eens… een politieke partij die het met iedereen goed voorhad. Die met gulle hand opkomt voor de armen en verdrukten en vooral voor de meest nederigen en meest verdrukten onder ons, iedereen loopt erover: het gras.
Het gras was zo blij dat ze in de voorstellen van de partij niet eenmaal in de week zou afgereden worden maar vanaf nu twee keer. Zéér belangrijk! Het gras groeit alleen maar bij de superrijken want die kunnen zich dat betalen. Mensen zonder gras kunnen oprotten. Mensen zonder poen helemaal.
Want daar gaat die politieke partij zich niet mee bezig houden, neen hoor, daar hebben ze geen tijd voor, electoraal niet interessant. Tenminste, ineens was daar tochwel die verdomde kiesdrempel, zeker? Toemmetoch, we moeten van kiespubliek, die rijk en welstellend is, want wie kan ons anders betalen? Veranderen. Dus houden we vanaf nu de mensen, het gepeupel, sprookjes voor, verhaaltjes, dikke zever: zoals een minimum factuur voor de huishuur en een speeltuin voor alle arme kindertjes, want geef toe? Wie zou daarvoor tegen zijn? En dus de grote meerderheid van de mensen trappen in dat simplistische discours want wat hebben ze te makken? Niets dus. Niets is zo leuk als te geloven in sprookjes als de wereld om je heen om zeep gaat.
Dà-àg, slaapwel.

Ongelooflijk wat die groenen allemaal uithalen. Eerst schaffen ze de kernenergie af, waarover alle experten het eens zijn dat er geen degelijk alternatief is. Windenergie zeggen de groenen dan. Nu geven ze geen vergunning voor windenergie omdat het gezichtsvervuiling is. Waar moeten we dan onze electriciteit dan gaan halen, de hemelse dauw? Is allemaal heel mooi en plezant zulke beslissingen nemen, mensen van De Haan zullen blij zijn.

Net zoals hun laatste plan om de speculatie op huizen volledig af te romen. Gaan ze het verlies ook bijpassen? Of elke winst die door het bedrijfsleven gemaakt word, om te schenken aan de werklozen die thuis in hun zetel liggen?

Doemdenken over het milieu is in!
Scholen worden vaak meegezogen in dit eco-imperialisme, opgedrongen door een select groepje neo-communisten (‘klimoppers’ dixit pater Versteylen) die egalitarisme, anarchisme, finalisme, fatalisme en ecologie tot één grote müsli proberen te vermengen. Met slogans als ‘ het redden van de planeet voor onze kinderen’ wordt mensen (kinderen, adolesenten) angst aangepraat, wat rationeel denken sterk bemoeilijkt. Immers, als onze situatie zo nijpend lijkt, moeten we onmiddellijk met oplossingen komen. Rationele kosten-batenanalyses maken is moeilijk omdat milieu een bevoordeelde positie lijkt te hebben in de besluitvorming over risico management. Het milieu als absoluut doel, heilig doel bijna.

Eco-imperialisme
Hans Labohm schrijft over de schrijnende gevolgen van het doemdenken in zijn artikel: Eco-imperialisme bedreigt Derde Wereld (Malaria and the DDT story). Greenpeace strijdt bijvoorbeeld voor de uitbanning van DDT, het meest efficiënte middel tegen malaria en andere ziekten. Zo zijn ze verantwoordelijk voor de dood van miljoenen mensen. Of hoe het ‘idealisme’ van onze ngo’ers roofbouw pleegt op al kwetsbare bevolkingen.

De Indialse econoom Deepak Lal vergelijkt het optreden van milieu-activisten zoals non-gouvernmentele organisaties als Greenpeace in ontwikkelingslanden met de bekeringsijver van Westerse misionarissen en zendelingen ten tijde van het kolonialisme. Ontwikkelingslanden worden onder druk van het heilige doel, het redden van het milieu, maatregelen aangepraat of opgedrongen die sterk ten nadelen van henzelf gaan.

Men gaat steeds verder met het idee dat het milieu intrinsiek goed is: de weerstand van de milieubeweging tegen genetisch gemanipuleerd voedsel bijvoorbeeld. Voedsel dat in de Verenigde Staten uitgebreid getest en onderzocht is en al jarenlang door Amerikanen gegeten wordt, mag onder geen enkele voorwaarde aan Derde Wereldlanden worden gegeven. Dit wordt verdedigd met een beroep op gezondheids- en milieurisico’s, ondanks dat in de VS van beide zaken geen sprake is (gebleken na jarenlange testen en consumptie) en ondanks het feit dat dit voedsel van grote waarde zou kunnen zijn in Afrika. Er is nu sprake van een principiële weerzin tegen genetisch gemanipuleerd voedsel en argumenten krijgen moelijk vat op principes.

Bovenvermelde voorbeelden geven aan dat waarden waar in onze Westerse wereld veel belang aan wordt gehecht (duurzame ontwikkeling, milieu, …), worden opgedrongen aan ontwikkelingslanden die zelf wel andere acutere problemen aan hun hoofd.

Groene stroom
De burger roept veel onheil over zichzelf door normale electriciteit, ook wel grijze of vieze stroom genoemd, te consumeren. De ijsberen sterven, er komen orkanen naar Europa, Vlaanderen verdwijnt onder de zeespiegel. Daartegenover staat de groene stroom, ook wel schone streeom of eco-stroom genoemd. Wie een handtekening onder het contract van het eco-energiebedrijf zet, wordt gepromoveerd van machteloze sukkel/seut tot de Superman, redder van onze planeet. Toch moeten we beseffen dat de duurzame energiewereld een verzameling jongens is die snel, héél snel zéér veel geld willen verdienen. Zij beschikken over het getalenteerde vermogen de discussie rond het broeikasdebat te misbruiken.

Meten met 2 maten en 2 gewichten
Sommige gassen in de aardse atmosfeer hebben het vermogen om de door de aarde uitgestraalde warmte tegen te houden. Als een broeikas kunnen ze zo de aarde verwarmen.
Vele gassen bezitten dat vermogen, onder meer waterdamp, methaan en kooldioxide (CO2). Het broeikasdebat concentreert zich op dat laatste gas. Niet omdat dit een sterker broeikaseffect zou hebben dan de andere gassen (dat is niet zo) en ook niet omdat er meer kooldioxide in de atmosfeer zit dan andere gassen (evenmin het geval), maar omdat het CO2-percentage in de atmosfeer de afgelopen eeuw is gestegen.

Eigenlijk valt kooldioxide nauwelijks milieuvervuiling in de traditionele zin van het woord te noemen. Het is zelfs zo dat de natuur gek is op CO2. Landbouwgewassen en bossen gedijen erbij. Zo groeien bomen langs een snelweg dankzij de CO2-uitstoot van auto’s beter dan in een bos. In zekere zin wordt de aarde dan ook groenen van grijze stroom dan van groene stroom.

Toch wordt deze uitstoot als het belangrijkste hedendaagse milieuprobleem gezien. Een groep goed betaalde wetenschapsmensen onder de auspiciën van de Verenigde Naties, het IPCC (International Panel for Climate Change), publiceert er voortdurend rapporten over en sinds premier Margaret Thatcher van het Verenigd Koninkrijk, van origine een chemicus (sommige politicologen vermoeden dat ze via het broeikaseffect meer aanzien onder collega-regeringsleiders hoopte te verwerven), het ooit op een top aankaartte, is het broeikaseffect tevens een politiek issue van de eerste orde geworden.

Via het zogehete Kyoto-protocol hebben veel landen afgesproken de uitstoot van CO2 terug te dringen. Het is de vraag in hoeverre dit akkoord nog levensvatbaar is (U.S.A., Australië,… tekenden niet), maar op de wereldtop voor Duurzame Ontwikkeling in Johannesburg heeft vooral Europa de intentie uitgesproken verder te willen.

Op het vermoeden dat het broeikaseffect het klimaat zou veranderen, valt veel af te dingen. Het eerder genoemde IPCC geeft zelf toe dat de kennis van het klimaat gering is. Daarnaast is kooldioxide lang niet het belangrijkste broeikasgas en is de hoeveelheid CO2 die de mensen in de atmosfeer brengen maar klein (2 tot 5 procent) in vergelijking met wat de natuur (vulkaanuitbarstingen, microbiologische afbraakprocessen,…) zelf produceert. Over de onafhankelijkheid van de wetenschappers die de breoikastheorie aanhangen, valt te twisten. Velen werken in de commissie van de IPCC en bekleden tegelijk de Greenpeace-leerstoel aan academische instellingen. Dat tekent de verwevenheid van in elk geval een deel van het klimaatonderzoek met de milieubeweging, die in de theorie een vehikel ziet om de industriële samenleving in het hart te treffen.

Wat schreef ik alweer (een tijdje geleden):

Met wat zijn we bezig? De natuur steekt zelf wel een middelvinger op naar de mensheid en doet het véél beter.

In Japan is er een vulkaan en die stoot sinds jaren langdurig en gigantisch veel SO2 uit. In december 2000 werd een maximale SO2-uitstoot bereikt; die bedroeg (gemiddeld over de maand) 54 miljoen kg per dag. Dat staat gelijk aan tweemaal de SO2-uitstoot van alle andere werkende vulkanen op aarde samen; per vijf dagen werd ook meer uitgestoten dan door Nederland in een heel jaar (260 miljoen kg, waarvan ca. 75 miljoen kg door raffinaderijen, 73 miljoen kg door elektriciteitscentrales en 65 miljoen kg door de overige industrieën samen). Daarna volgde een afname tot 7 miljoen kg per dag eind 2002; daarin is sindsdien nauwelijks verandering opgetreden. Bij elkaar was de uitstoot van de vulkaan inmiddels zo’n 18 miljard kg SO2.

Stem Groen!, zij zullen alle vulkanen sluiten.

Kent U ook het verhaal van die pleister en dat houten been ?

Update (17.00)
“Emissies bij de productie van energie (zwaveldioxide)
Om de emissie van zwaveldioxide (SO2) te verlagen, heeft de Gemeenschap verscheidene maatregelen getroffen, waarvan de richtlijn inzake grote stookinstallaties (88/609), laatstelijk gewijzigd bij richtlijn 94/96, de belangrijkste is. Met als referentiepunt het jaar 1980 moeten de jaarlijkse SO2-emissies uit deze installaties voor het jaar 2000 met 73% worden verlaagd. In de EG-richtlijn over grenswaarden voor SO2-emissies is vastgelegd dat het emissieniveau tot het jaar 2005 met 57% ten opzichte van 1980 moet worden verlaagd (van 14,4 tot 6,2 miljoen ton).”

Blah, blah, blah…
Wat ik graag zou willen zien is dat al die commissies en parlementen en milieuactivisten eens stoppen met hun geneuzel over emissies en ozongaten en regeltjes en kopen van schone lucht in Rusland en andere onzin en eindelijk eens werk maken naar het actief aanwenden van alternatieven voor de energievoorziening. Want waar heeft dat jarenlange gepalaver tot hiertoe geleid? Tot NIETS!

Ik werkte op de luchthaven van Berlijn toen daar eens een milieutop werd gehouden: je moest eens zien hoeveel volk daarop af kwam om een paar dagen te zitten neuzelen over normen en richtlijnen om uiteindelijk geen consensus te bereiken. De top was mislukt.

En allemaal kwamen ze met het vliegtuig, de hele meute (met de pers er dan nog eens bij, zeker 1000 man. En allemaal met de taxi naar hun hotel). Van milieubewustzijn gesproken, amehoela.
Het is een wanstaltig circus dat een rad voor onze ogen onze draait en er alle baat bij heeft om zichzelf in stand te houden.

Een paar maanden later streek dat hele boeltje -duur betaalde, wetenschappers en politici neer in Brazilië om er een top te houden. Die is ook mislukt. Het gaat zo maar door. Ondertussen besluit de OPEC om haar productie te verhogen en geen kat die daarover piept. Iedereen vindt dat normaal. Doen we nog eens een milieutopje erbij en iedereen gaat dan alweer braaf aan het werk.

Als ik dan het hele lulverhaal, de compleet onrealistische voorstellen moet lezen van mevrouw Dua op Gentblogt dan ontplof ik helemaal.

Ik doe niets liever als ertegen te stampen, en dan liefst hard! Zoals nu met Groen! Sinds een dag of twee heeft de vertegenwoordiger van Groen! een open forum op de site van Gentblogt. Complete nonsens, onzin en zever zit dat mens daar te verkondigen. Rechtse reactionaire praat, vermomd onder een zogenaamd links progressief sausje. Mevrouw Dua denkt echt dat de mensen zo stom zijn als het achtereind van een varken. Ewel, neen, niet dus. Ik ben niet intelligent maar noem me geen idioot, ja?

We willen dat alles langs één portal gaat want de raptor heeft geen reduncancy op het verkeer die we op piekmomenten krijgen en dan willen we liefst geen dns omleidingen naar skynet want dat ons kost teveel geld.

- Euhja. Wat willen jullie dan?
- Ewel, één portal.
- Ah, voor wat? Voor België?
- Nee, voor alles.
- Ahja.

Och, mens. Ik kan me zo dik maken aan mensen die stront in hun ogen hebben.
Allemaal goed en wel van te poepen en kinders te maken maar soms zit ik me af te vragen: waar zijn we mee bezig? Mijn opinie is dat we met teveel zijn dus ik pleit voor matiging.
Twee, vind ik al een maximum. Als een virus doet de mensheid aan de expansie van de wereldbol. Gelukkig vecht de ‘natuur’ terug. Met pandemieën, ziektes, etc.
Ik bedoel maar, kijk nu eens naar mezelf. Ik ben helemaal niets waard. Ik ben een abberatie van de natuur. Ik ben niet eens intelligent, laat staan geniaal. En toch zit ik hier de grootste nonsens te verkondigen. Als er een God is, dan zou Hij me toch niet willen hebben. (Wat nog maar eens een bewijs is dat God niet bestaat, anders zou Hij me niet willen hebben, enfin soit)

Euh, waar waren we gebleven?

Listening to David Bowie (I would be your slave)

*Nietsvanaantrekkenhoorikhebffeendipje*

Een recente pik.

Damn. Mijn kijkcijfers zijn hier op 48 uur tijd gewoon verdubbeld! Shit in my pants. Straks moet ik nog entrée vragen en een portier aanwerven. Ik dacht dat ik (alweer) een vermelding had gekregen in één of ander obscuur internetblaadje (genre: Clickx) maar nee hoor, het is Michel die een link op zijn blog heeft staan naar een paar oude foto’s van me. (Toen ik nog mooi en jonk was, nu ben ik alleen nog maar mooi – helaas. Puhpuh, ja, jaloezigaards, begin maar al te braken…) Ik heb die ooit eens op een onbewaakt moment op mijn blog gezet -uit pure wanhoop. Oh, erg. Maar hé, een mens mot wat. Alle middelen zijn goed om aan een lief te geraken. Tutto è permesso in guerra ed in amore. Waarom ben ik trouwens met die blog hier begonnen? Juist.
Ondertussen is de situatie niet anders behalve voor één ding. Vanaf volgende week stop ik (na jaren) met het werk in shiften. Het is officieel, sinds gisteren.
Een hele opluchting. Niet alleen mijn gezondheid ging erop achteruit (constant met een jetlag rondlopen) maar ook mijn sociaal leven was totaal naar de knoppen. Werken als anderen uitgaan. Slapen als anderen werken. Pfft, een tijdlang is dat leuk (en ook financieel) maar wat is een mens met een zak geld als je het niet kan uitgeven en op de duur als een eenzaat achter zijn pc kruipt om wat te surfen en te bloggen op tinternet als enig contact met de buitenwereld? Niets dus. Na lang wikken en wegen heb ik een maand geleden de knoop doorgehakt. Gesprekje met de chef, dan met zijn chef en dan met HR. Ze hadden alle begrip en ik ben ze er ontzettend dankbaar voor. Als kers op de taart heeft HR in een mum van tijd een 9 to 5-job voor me gevonden (en dan nog iets wat ik leuk vind) binnenin het bedrijf. Fantastisch!
Aan iedereen die van de schoolbanken is en op zoek is naar werk, enkele gouden tips: leg de laat hoog, niet bang zijn dat je niet gaat aangenomen worden omdat je niet de ‘perfect aangepaste kennis’ hebt. Dat is trouwens in de meeste gevallen niet nodig: in bijna alle jobs die ik ooit gehad heb kreeg ik een interne opleiding.
- Ga voor een groot bedrijf.
- Ken Uw talen.
- Draag steeds een blauw hemd als je gaat solliciteren.

Bon. Nu nog een lief.

Uit Het Nieuwsblad Online:

“Ritje door Molenbeek: verbrijzelde achterruit
Tijdens het maken van onze reportage over mogelijke rellen in Brussel, werden we gisteravond in de Molenbeekse kanaalzone achtervolgd door een groepje allochtone jongeren. Zij namen het niet dat we vanuit onze wagen een foto van hen hadden genomen. Ook al zaten wij in een wagen en waren zij te voet, de jongeren haalden ons in een mum van tijd in en begonnen ons te bedreigen. Ontkomen was niet mogelijk want een wagen die aan het parkeren was, blokkeerde de smalle straat. Onze achterruit moest eraan geloven, net als de zijkant van de wagen die schade opliep na het raken van de parkerende wagen.“

Ook toevallig! Volgende week vieren we de eerste verjaardag van Martha met een lekkere Fondue Bourguignonne en om de boel wat op te fleuren was ik (ondermeer) op zoek naar een prentje van zure augurken. Dus ik doe:

Google > zure augurk > klik op ‘afbeeldingen’…
Vwoila!

Eindelijk een beknopte en aanschouwelijke handleiding hoe je die dingen deftig kan opbergen.Houzee! Via.

Gaven gisteren een ‘cremaillere’. Schoon volk dat daar rondliep, amaai!
Toemme, jammer dat ik mijn ‘kodakske’ niet bijhad.

Gisteravond om 11 uur ‘s avonds thuisgekomen na mijn ‘late’-shift en nog Reynebeau-gewijs naar het laatste deel van Lord of the Rings op kanaal II gekeken. (Met één oog naar de treurbuis kijken en met het ander mijn mails checken en surfen.)
Wat een suffe film zeg! Er zit helemaal geen vaart in, ze zitten elkaar de hele tijd in de pan te haken en pijltjes af te schieten, na vijf minuten zo saai. Komt daarbij dat de speciale effecten zo speciaal goed te zien zijn dat het hele veldslagen totaal onrealistisch maakt – een game van 10 jaar geleden deed het beter. Je krijgt helemaal geen voeling met om het even welk personnage. Je zou zelfs willen dat de ‘slechten’ winnen zo ééndimensionaal en gevoelloos zijn de acteurs. Acteurs? Bordkarton, ja. Die blauwe knikker-ogen van Frodo: na twee keer ben je de gimmick wel beu gezien. Iedere keer als Frodo de ring wil aandoen gebeurd er verder niets: coïtus interruptus. Enfin, tenenkrullend. Ik snap niet waarom die films door de halve wereldbevolking de hemel werden ingeprezen. Nog goed dat ik een pak mails moest lezen of ik was in slaap gevallen. Echt zo een film voor 11- tot 13 jarigen die voor het eerst een stijve krijgen maar nog niet weten wat ze ermee moeten aanvangen.

Naja, uiteindelijk in bed gekropen met Alan Hollinghurst’s Line of Beauty (zie boekenlijst hiernaast.) Gatverzeg, ook zo saai. Gaap. Die vrijscene in het park deed me helemaal niets, zo onrealistisch: wie heeft er nu driekwart tube vaseline nodig voor een snelle wip? Soit, om maar te zeggen dat ik gisteren helemaal niet aan mijn trekken ben gekomen en vandaag een beetje uit mijn hum loop. U weze gewaarschuwd!

De leukste reactie deze week kwam van een (franstalige) collega.
Mousse kijk me drie seconden ernstig aan en vraagt me dan met een uitgestreken gezicht:
“Tu as embrassé un canard?”

Ik kwam niet bij. Er is zeker één hechting losgekomen…