29 sep 2005
De titel alleen al, ik lag dubbel!
Ach, PDW is nog steeds de max. Zolang er iemand is die zoiets kan schrijven blijf ik leven, schupt erop!
U merkt het, mijn mening over militante vegetariërs is vrij genuanceerd. Kort samengevat komt het hier op neer, dat ik vind dat ze zoveel mogelijk hun muil moeten houden opdat die muffe geur van tofu, korn en seitan – de Emerson, Lake & Palmer van de gastronomie – niet uit hun bek zou kunnen ontsnappen. Nee serieus, ze moesten worden gedwangvoederd met foie gras en vers gehakt terwijl ze met enorme lamsbouten herhaaldelijk tegen de ribbenkast worden geslagen. Als ze hun klep maar houden. Als ik nog één zo’n bleke beunhaas zijn vingertje zie opsteken om mij op het hart te drukken ‘je bent wat je eet’, dan ram ik een spies door zijn reet, flikker ik hem op de barbecue en neem ik hem seignant tot mij met een romige dragonsaus en een bordeaux van een goed jaar. Kannibalen zijn ook wat ze eten. Meat is geen murder, meat is dinner. Was Morrissey destijds af en toe een entrecôte gaan eten met Johnny Marr, The Smiths waren wellicht nog onder ons.
